wedstrijdverslagItalië - Nederland (1-1)

Oranje straalt weer warmte uit

Oranje voetbalde woensdag bij tijd en wijle weer als een zonnetje, als een ploeg die vrolijkheid, warmte en spelvreugde uitstraalt. Frank de Boer beleefde de fijnste momenten in zijn nog korte periode als bondscoach.

Donny van de Beek maakt de 1-1.Beeld BSR Agency

De bondscoach viel in zijn derde wedstrijd eindelijk het genot van een doelpunt ten deel, van Donny van de Beek, in een aantrekkelijk duel voor de Nations League tegen Italië (1-1) in Bergamo, waar ruim duizend toeschouwers waren verzameld. Het publiek bestond uit medewerkers uit de zorg en met sierlijke sjerpen afgeklede burgemeesters uit de in het voorjaar hevig door het coronavirus getroffen regio. Ze zagen een duel dat een applausje verdiende voor het geboden vermaak.

Voor een echt goede wedstrijd leed Nederland nog te vaak balverlies, of ontbrak de cruciale laatste pass die een mogelijkheid moet verheffen tot een kans. Maar Oranje speelde met durf, groeiend zelfvertrouwen en duelkracht. Bovendien was daar een demonstratie van spelverdelende kwaliteiten van centrale middenvelder Frenkie de Jong, die aantoonde waarom Memphis Depay hem in het trainingskamp de motor van het elftal noemde. De Jong was de uitvoerder van alles dat voetbal mooi maakt.

5-3-2

In lekkere cadans golfde het duel vooral na rust op en neer, blauw tegen oranje, met ongewisse afloop. Italië – Nederland was dus de beste wedstrijd van De Boer, al zei dat niet zoveel na de ondermaatse vertoningen tegen Mexico (0-1) en Bosnië (0-0). De Boer keerde verrassend terug naar het systeem waarmee zijn voorganger Ronald Koeman even speelde, al zwoer die het vrij snel weer af: 5-3-2. ‘Met dit systeem heeft Koeman met 3-0 van Portugal gewonnen’, herinnerde De Boer de volgers aan de historie. Het is de speelwijze waarvoor Louis van Gaal koos tijdens het WK van 2014, toen hij oordeelde dat het Nederlands elftal niet goed genoeg was voor een op papier aanvallender tactiek.

‘Italië is een heel goede ploeg’, zei De Boer voor de aftrap. Hij wilde koppeltjes op het veld, duidelijkheid in de hoofden, duels. Als oud-verdediger weet hij hoe het werkt: de ploeg in last kan het best eerst zorgen voor verdedigende organisatie, om vandaar de aanval te omarmen. Ook stelde De Boer zich bij voorbaat weer kwetsbaar op, door uitblinker in de vorige duels Steven Berghuis opnieuw te passeren. Hij koos voor Depay en Luuk de Jong als aanvallers, met De Jong als aanspeelpunt.

Waar Italië domineerde in Amsterdam, met linksachter Spinazzola als ronkende motor van het offensief, was het woensdag andersom. Althans, Nederland koesterde in grote delen van de wedstrijd het betere van het spel, al had Italië ook zomaar kunnen winnen. Frenkie de Jong draaide, dribbelde en passte dat het een aard had. Heerlijk als hij vrijuit voetbalt, als de tegenstander geen klever op zijn hielen plakt.

Het was jammer dat er nog te veel balverlies was voor Nederland, gemiddeld gesproken dan. En de achterstand, na een verloren bal van Depay op het middenveld, kwam nogal knullig tot stand, al was de pass van Barella van topklasse. De drie centrale verdedigers waren even elders, zodat Pellegrini bekwaam aannam en scoorde met links, te weinig gehinderd door Hans Hateboer die de buitenkant dekte.

Donny van de Beek werd bij zijn 1-1 geholpen door Daley Blind en Memphis Depay.Beeld AP

Dat was uitgerekend op het moment dat Nederland de wedstrijd beter onder controle kreeg. Oranje trok zich weinig aan van de tegenvaller en voetbalde vooruit, met centrale verdedigers die opschoven, vleugelbacks die mee ten aanval trokken en tot voorzetten kwamen. Het elftal zette voldoende druk bij balverlies. De 1-1 was een logisch gevolg van de dadendrang, na een fraaie, lang uitgesponnen aanval en een lage voorzet van Daley Blind. Depay schoot uit de draai op de hakken van Donny van de Beek, die de bal hoog in de touwen joeg.

Luuk de Jong kreeg eindelijk voorzetten, in tegenstelling tot zondag tegen Bosnië. Hij was voortdurend dreigend en aanspeelbaar. Nederland heerste aanvankelijk, ook in de tweede helft, al was Italië via Immobile dichtbij 2-1 na een blunder van Hateboer, en ging de koploper in de groep op jacht naar de zege. De wedstrijd was open en attractief, met Nederland meer op de helft van Italië dan de ploeg van Mancini op de helft van Oranje. Het was opvallend dat doelpunten verder uitbleven, want beide ploegen kregen behoorlijke kansen.

Het bleef dus 1-1, waardoor Nederland na de zege van Polen op Bosnië zakte naar de derde plaats in de groep, twee punten achter Polen en eentje achter Italië. De eerste plaats in de hoogste categorie van het toernooi, en daarmee de finaleronde, is nog mogelijk, al zal Nederland dan vermoedelijk moeten winnen van Polen (uit) en Bosnië (thuis), waarbij aangetekend dat Italië dan alsnog groepswinnaar kan worden.

Meer over