Openingszet Roda JC ontregelt Heerenveen

In de misplaatste overtuiging dat voetbal leuk is, reisde Heerenveen gisteren door een erehaag van Friesland naar de Kuip om, daar aangekomen, de kous op de kop te krijgen....

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

ROTTERDAM

In de aanloop naar de 81ste finale van de bekercompetitie was een sfeertje gecreëerd van Elfstedentochten en internationale schaatstoernooien, van waves en kapellen. Maar voor feestjes moeten alle gasten in de stemming zijn en voetbal is een botsing tussen twee partijen, waarin ook minder leuke factoren de doorslag kunnen geven. De Cup-finale was onbesuisd en matig van niveau bovendien. Slechts dankzij het opwindende scoreverloop zal ze als spectaculair, een eerste vereiste voor een bekerfinale, herinnerd worden.

Roda JC had al in de kleedkamers de messen geslepen. Vanaf het begin werd iedere Heerenvener in balbezit belaagd en als de bal niet kon worden geraakt, dan was er altijd nog wel een lichaamsdeel om tegen aan te schoppen. Kornejev, Tomasson en Echteld, de pionnen waarom bij Heerenveen alles draait, kwamen daardoor geen moment in de wedstrijd. Ze raakten gefrustreerd en dat zal precies zijn geweest wat Roda-trainer Jol voor ogen stond. Omdat scheidsrechter Reygwart ook al in een feeststemming was, konden types als Vrede en Schops ongestoord hun gang gaan.

Roda had daarbij ook nog eens het geluk van een snelle voorsprong. De Heerenveners waren kennelijk nog met hun hoofd bij de glorieuze busreis toen Eric van der Luer een vrije trap voor het doel slingerde. De bal leek al op weg naar de cornervlag aan de overkant van het veld, maar de lange spits Gerald Sibon kon er zijn hoofd nog tegenaan krijgen. Vanuit een moeilijke hoek kopte hij zeer gecontroleerd langs Vonk. De bal had de doellijn al gepasseerd, maar in een in poging het doelpunt op zijn naam te schrijven kon ook Vrede nog ongehinderd zijn hoofd tegen de bal drukken.

Geen van de Roda-spelers werd iets in de weg gelegd en dat werd het verhaal van de bekerfinale. Heerenveen-trainer Foppe de Haan noemde in de Volkskrant van woensdag zijn tactiek naïef realisme. 'Misschien is dat ook wel onze kracht', voegde hij eraan toe. Maar het was gisteren onmiskenbaar Heerenveens zwakte.

De Haan had zijn opstelling vervaardigd volgens de principes van het thuisvoordeel. In het Abe Lenstra-stadion durft de tegenstander doorgaans slechts één of twee krachten vooruit te sturen en Heerenveen was kennelijk zo in de roes van het Friese volksfeest dat de Kuip ook werd toegeëigend.

Maar met Lawal, Sibon en Van Houdt durfde Roda JC best het initiatief te nemen. Vooral in het hart van de verdediging was Heerenveen kwetsbaar. Alex Pastoor, van nature een middenvelder, kreeg met Sibon te maken en die confrontatie viel geheel en al in het voordeel van de aanstaande Ajacied uit. Niet alleen door de lucht was Sibon oppermachtig, ook op voetenniveau was dat het geval. Met zijn rubberen stelten voorkwam Sibon maar al te vaak dat Pastoor rustig kon uitverdedigen. Roda's laatste doelpunt, een schot van Schops, vond in die onwezenlijke gang van zaken ook zijn oorsprong.

Geheel onverwacht was Heerenveen daarvoor nog op gelijke hoogte gekomen en dat had de ploeg helemaal aan de medewerking van Roda-doelman Hesp te danken. Kornejev schoot een vrije trap rechtstreeks op het doel en Hesp verzuimde er een hand naar uit te steken.

Kornejevs toevalstreffer speelde Roda indirect in de kaart. Het gaf Heerenveen het valse gevoel dat er op de gekozen weg voortgegaan moest worden en de wrakke defensie was al na een kwartier toe aan haar tweede tegentreffer. Het was opnieuw een doelpunt uit een standaardsituatie - typerend voor het zwakke aanvalspel. Van der Luer nam de eerste hoekschop van de wedstrijd, Vrede en Senden waren meegekomen om de kopkracht van Roda te versterken en de laatste kon ongehinderd de bal laag langs Vonk koppen.

Merkwaardig genoeg bleef De Haan ook daarna volharden in de door hem gekozen verdedigingskeuze. Het werd hem voor rust bijna voor een derde keer fataal. Opnieuw stond uitblinker Van der Luer aan de basis en opnieuw beëindigde Senden de aanval met een kopbal, maar ditmaal mikte hij op de lat.

Het zal wel naïef realisme zijn geweest dat De Haan zijn elftal ook in de rust intact liet. Het bood Roda JC meteen de kans de voorsprong uit te breiden, maar Vonk kreeg net op tijd zijn voet tegen een foute terugspeelbal van Sier. Vijf minuten later trapte Heerenveens doelman de bal uit naar Kornejev en die wekte de indruk daarvan niet gediend te zijn. Puur op daadkracht veroverde Roda de bal en Van der Luer mocht zijn goede optreden met een snijdend afstandschot bekronen.

Het doelpunt had nooit goedgekeurd mogen worden omdat Vonks uittrap het strafschopgebied niet ongemoeid was uitgekomen, maar Heerenveen had niet eens meer de puf om te protesteren. Schops imiteerde met succes Van der Luers doelpoging.

Pas toen het kalf verdronken was, greep De Haan in. Pastoor en Sier konden vertrekken, Tobiasen verhuisde naar het centrum van de verdediging en De Visser nam de linkerflank voor zijn rekening. Maar dat kon uiteraard de pret in de gele vakken van de Kuip niet meer drukken, net zo min als de late tegentreffer van Talan dat kon.

Aan Roda-zijde werd de wave een paar maal ingezet, maar liep stuk in de blauwwitte gedeelten. Heerenveen vond voetbal opeens niet zo leuk meer.

Meer over