columnPAUL ONKENHOUT

Op het menu van Mo Ihattaren staan weer kip en broccoli. Een beginnetje

Mo Ihattaren, het bekritiseerde, pas 18-jarige wonderkind van PSV, zette een paar weken geleden een bibberig filmpje van zijn autoradio op Instagram. Hij wilde een liedje laten horen. De titel stond op de display, hij zoomde er met zijn telefoon op in: Fack Die Haters van 3robi.

Op Instagram staat het inmiddels niet meer. Het fragment was kort. Het zei me allemaal niks en de tekst was onverstaanbaar, op fack na. Haters klonk niet als haters, zoals je zou verwachten, maar als heters.

3robi is een Amsterdamse rapper. Op een boekingssite las ik een korte biografie van hem, met onder meer deze geweldige alinea: ‘Vroeger spitte 3Robi veel op straat. Dankzij zijn Hou Je Bek Sessie kwam hij in contact met Sjaak. Via diens neef belandde 3Robi vervolgens bij Wilde Westen’.

Enfin, van 3robi koos Mo Ihattaren dus een liedje uit om een middelvinger op te steken naar zijn critici. Het was, behalve grappig, een goede keuze, want met de geleende tekst kon hij ze er flink van langs geven.

Na ‘Fack die haters’ zingt 3robi ‘Fack die enemies’, vijanden dus, en dan volgt dit:

Ey, ey wat een jealousy

Je bent poep gast, je voelt jezelf niet

En ze willen ook kunnen, maar ze kunnen niet

En ze showen soms love, maar ze gunnen niet

Ik hoef die gunning niet

Ik hoef die gunning niet

Critici jaloezie en hypocrisie verwijten is altijd wat makkelijk en smoort elke discussie in de kiem, maar een lekker nummertje is het zeker en Ihattaren kon het mooi gebruiken om van zich af te bijten. Voor kritiek is overigens alle aanleiding. Een van de grootste talenten van het land – dit is nog niet helemaal tot de Randstad doorgedrongen, als Ihattaren voor Ajax had gespeeld zou hij allang tot de nieuwe Bergkamp zijn gebombardeerd – zit in een vormcrisis van jewelste.

Hoewel hij het donderdag in de Europa League tegen Granada weer eens mocht proberen, is hij bij PSV niet meer zeker van zijn plaats. Hij heeft al tien maanden niet gescoord. Tegen Granada bracht hij er niks van terecht en met een slordige pass leidde het tweede, winnende doelpunt van de Spanjaarden in. De vergelijking met Bergkamp slaat plotseling nergens meer op.

Ihattaren wordt gemakzucht en zelfvoldaanheid verweten, in de eerste plaats. Hij is te veel verwend door zijn eigen talent . Hij is niet bestand tegen kritiek en hij schijnt ook te veel te eten, en te ongezond.

Jonge voetballers die met horten en stoten vooruit komen, of tot stilstand, dat komt vaak voor, maar dat schransen is uitzonderlijk. Toen Leo Beenhakker eind jaren tachtig van de vorige eeuw voor jonge spelers van Ajax de term ‘patatgeneratie’ bedacht, verwees hij niet zozeer naar hun eetgedrag, maar naar hun instelling. Die was, vond Beenhakker, niet best.

In een doorwrocht stuk van vier pagina’s analyseerde Marco Timmer deze week in Voetbal International de ‘groeipijnen van een toptalent’. Hij vergat alleen de ophef te benoemen die ontstond toen Ihattaren na zijn achttiende verjaardag een dure auto had gekocht en Gert-Jan Verbeek deze aanschaf gebruikte om te bewijzen dat de voetbalwereld totaal verrot is. (Het bleek om een tweedehandsje te gaan.)

In VI wordt een paar keer het woord ‘mindset’ gebruikt. De trainer van PSV, Roger Schmidt, vindt dat de mindset van Ihattaren de afgelopen weken is verbeterd. Ihattaren heeft een personal trainer ingehuurd en hij zit onder zijn streefgewicht van tachtig kilo.

‘Op het menu staan weer kip en broccoli’, schrijft Timmer in VI. Kip met broccoli, het kan een beginnetje zijn, maar voor een structureel goede mindset is het lang niet genoeg.

Meer over