Op de training smijt Houkes iedereen weg

Topsport, het draait soms om vaste rituelen. 's Ochtends had Ruben Houkes willen plaatsnemen op dezelfde plek op de tribune waar hij in 2001 en 2002 ook had gezeten....

Mistroostig zat Houkes (24) laat in de middag op de rustige doch verkeerde plek hoog op de tribune van het Topsportcentrum Rotterdam. Hij had in de klasse tot 60 kilo punten willen behalen voor de Europese ranglijst. Hij staat 13de, maar moet minstens negende staan om de Spelen te halen. Het toernooi van Rotterdam leverde hem geen enkel puntje op.

Waar het mis was gegaan? Goeie vraag, zei Houkes, terwijl hij naar de verrichtingen van de wel succesvolle Mark Huizinga keek. `Ik was in vorm, maar mijn tegenstander was slimmer. Wat een rotspelletje kan judo soms toch zijn.'

Houkes is een van die judoka's voor wie de tijd begint te dringen. Net als clubgenoot Dennis Meijer vecht hij voor de noodzakelijke punten die hem hoger op de Europese ranglijst - en in de richting van Griekenland - moeten brengen. Maar zelfs een herkansing was hem zaterdag niet vergund, sneu was bovendien dat de concurrentie wél punten vergaarde.

Het hele seizoen liep het niet lekker voor de tengere judoka van Kenamju, die pas een week geleden, in Praag, weer eens drie partijen achter elkaar won. Pas in de kwartfinale verloor hij.

Vorig jaar werd door schouderletsel een `rotjaar'. Toch presteerde hij redelijk op EK (7de) en WK (9de). De afgelopen weken trainde hij goed, de vorm leek er te zijn, en toch loopt het niet echt.

Houkes is een van die vele topsporters in Nederland die alles voor hun sport opzij zetten, maar voor wie het ultieme doel, de top van de Olympus, wellicht buiten bereik blijft. Is het een gebrek aan echt groot talent, is het een mentale kwestie? Houkes weet het niet.

Wat hij wel weet, is dat hij kan judoën. Tweemaal won hij in Rotterdam, dus waarom zou hij dat succes niet kunnen herhalen? Maar je kunt nog zo goed in vorm zijn, als je tegenstander de Fransman Cyril Soyer heet, dan kun je het - soms - vergeten.

Alles zet Houkes voor zijn sport opzij. Als vwo-scholier vertrok hij uit Schagen om bij Cor van der Geest in Haarlem te gaan sporten. Want wilde je hogerop in het judo, dan was dat the place to be.

Hij woonde op een kamertje van drie bij vier in Haarlem, totdat Van der Geest een huisje voor hem regelde. Daar woont Houkes nu, met zijn vriendin, ook judoka.

Alles draait om judo, zeker de laatste maanden, tijdens de zware cyclus der A-toernooien. Het begon eind januari in Moskou, daarna volgden grote wedstrijden in steden als Parijs, Boedapest en Praag. Twee weekeinden was hij `vrij', maar ook toen was er geen rust. Lag hij in zijn bed nog zijn partijen te visualiseren. `Deze sport vreet zoveel energie.'

Hij bekent dat hij zich geregeld de vraag stelt waar hij dit allemaal voor doet; die loodzware trainingen, het geschraap om als `B-sporter' aan het eind van de maand alle eindjes financieel weer aan elkaar te knopen.

Maar dan is er altijd Van der Geest die hem weer op het rechte spoor zet: `Je kunt het, jongen! Er zit nog rek in je judo', zegt de coach dan. Samen kijken ze dan naar de vele video-opnamen die er van hem gemaakt zijn, en ja, dan ziet Houkes een judoka die wel degelijk iets in zijn mars heeft. `Na zo'n sessie smijt ik op de trainingen iedereen weer weg.'

Onderschat de waarde van Van der Geest niet. `Zit ik in de wedstrijd te pielen met een kapotte nagel, ben ik uit mijn concentratie, roept hij dat ik me aan mijn opdracht moet houden. Voor de buitenwacht mag Cor een schreeuwlelijk zijn, ik heb mijn beste resultaten aan hem te danken.'

Nog drie kansen heeft Houkes. Volgende week is er een toernooi in Minsk, een week later volgen wedstrijden in Tblisi. Half mei zijn de Europese kampioenschappen, in Belgrado, al is die locatie wegens de recente etnische onlusten in die regio wat onzeker geworden. Een titel is goed voor directe uitzending naar Athene.

Houkes, zuchtend op zijn - verkeerde - plaats, hoog op de Rotterdamse tribune: `Het wordt zwaar, heel zwaar.'

Meer over