Nieuws

Ook voor Oranje is steeds wat beter worden de heilige graal van toernooivoetbal

Hier en daar zitten nog oneffenheden, maar Frank de Boer ‘zag het gezicht dat hij wil zien’. Oranje vierde de dag na de openingszege op een toernooi. Zo’n typische dag van tintelend geluk.

Wout Weghorst, Georginio Wijnaldum, Frenkie de Jong, Daley Blind, Memphis Depay en Marten de Roon (van links naar rechts) maandag tijdens een trainingssessie van het Nederlands elftal op de KNVB Campus in Zeist. Beeld ANP
Wout Weghorst, Georginio Wijnaldum, Frenkie de Jong, Daley Blind, Memphis Depay en Marten de Roon (van links naar rechts) maandag tijdens een trainingssessie van het Nederlands elftal op de KNVB Campus in Zeist.Beeld ANP

Alles balde samen in Zeist maandag: opluchting, ontsnapte stress, van opwinding niet kunnen slapen, wat voor veel voetballers sowieso moeilijk is na een wedstrijd. Oranje koesterde maandag dat heerlijke, gloeiende gevoel, diep van binnen en ook aan de buitenkant, door de schroeiende zon in Zeist.

De EK-zege op Oekraïne (3-2) geeft de dag een oranje glans. ‘Lang-kort-kort-lang’, doceert Maarten Stekelenburg het positiespel van de reserves, alsof het een muziekstuk is. Het is de assistent-trainer Stekelenburg, niet de keeper met dezelfde naam. Assistent-coach Ruud van Nistelrooij heeft huppelende vrolijkheid in de tred als hij pionnen uitzet. Bondscoach Frank de Boer kijkt onbewogen toe. Armen voor het lichaam. Handen in de zij. Hij sprak ook sneller na de zege, luider, enthousiaster, met meer intonatie. Hij was zichtbaar opgelucht, al zag hij de tegenstander nog te makkelijk kansen krijgen. Hij heeft ‘lekker foeballe’ gezien.

De basisploeg rekt en strekt in de schaduw van de bomen. Vanuit alle hoeken klinkt gelach. Voetballers praten over ‘een wereldbal’. Ze richten de sproeier op een ander. De perschef, in het voorbijgaan met lichte spot: ‘Stroeve start’, refererend naar het bijschrift op de cover van het sportkatern van de Volkskrant. Hij zegt het alsof Nederland Oekraïne helemaal overhoop voetbalde, alsof stroeve start ongelooflijk verschilt met de waarheid.

Opluchting

Duidelijk is hoe groot de opluchting is. ‘Zelf hadden we alle vertrouwen dat we dit konden’, aldus invaller Nathan Aké, die de voorzet op de winnende treffer van Dumfries gaf. ‘Het kwam er niet altijd uit, zeker niet in de oefenwedstrijden, maar we wisten dat we kunnen groeien.’

En dat is de kunst, de heilige graal van toernooivoetbal. Groeien. Steeds wat beter zijn. Een beetje gelijk heeft de perschef zeker, want soms liep het helemaal niet stroef. Dan liep het lekker, snel, enthousiast, met veel energie en kansen. Daarbij leven de spelers in hun bubbel, letterlijk zelfs deze keer. De afleiding is minimaal.

De kunst is om het gevoel vast te houden, zonder scherpte te verliezen. In 2014 keek Louis van Gaal vanuit de gang van het hotel hoe zijn spelers hun gevoelens over de ongelooflijke WK-overwinning op Spanje, 5-1, deelden met media. De loden last was ingeruild voor een tapijt van veren. Opeens kon het elftal bijna de hele wereld aan, reikend tot de derde plaats.

Zo is het nu ook, al was de tegenstander lang niet zo goed als Spanje destijds. Al die onzekerheid over het systeem en wat dies meer zij, kan voor even opzij, nu de zege de entree in de tweede ronde dichtbij brengt, ondanks de zorgen, onder meer over de zeeën van ruimte die de ploeg soms weggeeft.

Soevereine leider

Het aardige van zondag was ook dat uitgerekend voetballers over wie twijfels bestonden, goed presteerden. Wout Weghorst, qua stijl zo ver verwijderd van de eregalerij van Nederlandse spitsen. Denzel Dumfries, bijna rechtsbuiten. Marten de Roon, die ballen veroverde en bij de goede kleur inleverde, bij spelmaker Frenkie de Jong bijvoorbeeld. Stefan de Vrij was de soevereine leider van de defensie, in de wetenschap dat collega Matthijs de Ligt donderdag tegen Oostenrijk kan terugkeren na een liesblessure, zo blijkt uit de training.

Dumfries geeft toe dat hij beter is als hij diep op de vleugel komt dan wanneer hij er al is, maar het gaat telkens beter, denkt hij. Na zo’n zege is de hemel roze en is iedereen lief en aardig, en valt veel in elkaar. Daley Blind met zijn heftige emoties, met de horde die hij moest nemen nadat hij vriend Christian Eriksen een hartstilstand zag krijgen, denkend aan zijn eigen hartproblemen. Frank de Boer kon moeilijk kijken naar de beelden, wendde zijn hoofd af van tv en verplaatste de tactische bespreking naar de volgende dag. ‘Het was een emotionele rollercoaster.’

Vanuit die rollercoaster speelde Nederland een vermakelijke, behoorlijke wedstrijd, die uitzicht geeft op meer. Dus is het de dag van het grote genieten, en kan het zomaar gaan over de pianisten van de selectie, want zowel De Vrij, Nathan Aké als Davy Klaassen speelt piano. Aké: ‘In de lockdown had ik niet veel te doen. Toen heb ik een piano besteld, en via de iPad les genomen. Daarop heeft Stefan er ook eentje gekocht. Je kunt niet alleen chillen.’

Wiens pianospel de toets der kritiek het best kan doorstaan? Het schijnt dat Aké iets verder is. Dat hij hier, achter de tafel bij de pers, over pianospelen praat, zegt genoeg over de sfeer na de eerste zege op een toernooi.

Werkt onderstaande embed niet? Klik dan hier om de standen en wedstrijduitslagen te bekijken.

Meer over