Ook Samsonov buigt diep voor veteraan Waldner

Tafeltennisser Jan-Ove Waldner heeft op ondubbelzinnig wijze duidelijk gemaakt dat de wereld, en China in het bijzonder, nog niet van hem af is....

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

MANCHESTER

Net als in de voorgaande ronden had Waldner in de finale van het 44ste WK in Manchester slechts drie games nodig om de Witrus Vladimir Samsonov van zich af te schudden. Het is zijn elfde grote internationale succes en de tweede maal dat hij zich wereldkampioen mag noemen.

Waldner: 'De eerste keer was in 1989. Dat blijft de mooiste titel, zoals alles de eerste keer het mooist is. Maar acht jaar is een lange tijd. Nu weet ik weer een beetje hoe dat toen voelde.'

Met Waldner en Samsonov stonden twee Europese tafeltennisgeneraties tegenover elkaar in de eindstrijd. Waldner behoort al sinds 1985 tot de top, de tien jaar jongere Samsonov komt eigenlijk net kijken. Sinds de Chinese overheersing bij het WK in Tianjin twee jaar geleden gaat hij door het leven als Europa's hoop en met zijn finaleplaats drie maanden geleden in de Top-12 liet Samsonov zich voor het eerst gelden op een groot toernooi.

Zoals hij in Eindhoven werd overweldigd door de Fransman Gatien, zo denderde nu Waldner over hem heen. Samonsov kwam alleen halverwege de tweede game even in zijn gevoelvolle spel, maar een

16-14 voorsprong mondde razendsnel uit in een 21-17 nederlaag.

In de landenstrijd was de uitslag nog andersom geweest, maar zoals Waldner zei: 'Zweden wint toch wel van Wit-Rusland, dus ik hoefde niet tot het uiterste te gaan.'

Dat deed hij nu wel. Direct vanaf het begin zette Waldner zijn tegenstander met een dwingende forehand onder druk. De lange Wit-Rus (1.89 meter) werd zo ver naar achteren gedreven dat zijn grote bereik te kort schoot.

De belangrijkste tafeltenniswedstrijd van het jaar veranderde daardoor in een demonstratiepartij tussen een gedreven veteraan en een beteuterd kijkend talent. In de derde game produceerde Waldner zelfs een ace, een zeldzaamheid in het pingpong. Na de laatste winnende slag zakte Waldner als een krot in elkaar. Hij leek nog in trance toen de eerste felicitaties arriveerden.

Dankzij zijn overwinning klonk in elk geval niet na alle finales het Chinese volkslied. Na de twee zeges in het landentoernooi leek China weer op weg naar de landslide die Europa twee jaar geleden de moed in de schoenen deed zinken.

Samen met Persson kon Waldner in het dubbelspel geen roet in het eten gooien, maar samen met Samsonov had hij zondag al afgerekend met de laatste representanten van China in het enkelspel. Waldner plukt de vruchten van een intensievere training waartoe hij besloot na het vorige WK. Op de Spelen sneuvelde hij vorig jaar nog in de kwartfinale, net als in 1995 in Tianjin. Maar met zijn eerste Europese titel, vorig jaar in Bratislava, bewees hij al op de weg terug te zijn.

De enige tafeltennismiljonair ter wereld wil doorgaan tot het hem duidelijk is dat grote prijzen er niet meer in zitten. Gezien zijn spel gisteren moet het aanstormende Chinese en Witrussische talent de ambities nog een tijdje temperen.

Meer over