Onvoltooide discussies

EEN GOLF van nandrolon beukte vlak voor de WK in Sevilla met zoveel kracht op het huis van de atletiek dat bewoners het idee moeten hebben gehad dat de sport definitief was verkocht aan de doping....

Over het (positieve) effect van nandrolon bestaat geen misverstand, maar de gebruiker heeft nauwelijks nog kans aan de jager te ontsnappen. Sindsdien luidt de vraag of betrapte atleten het slachtoffer zijn van hun eigen naïveteit of dat ze links en rechts zijn gepasseerd door de voortschrijdende wetenschap die gangbare voedingssupplementen met verdachte stoffen vermengt.

In een interview in Vrij Nederland zegt de in Portugal werkzame Nederlandse dopingvorser drs Douwe de Boer, dat er vier mogelijkheden zijn die de plas met nandrolon bezwangeren. Door het gebruik van het dopingpreparaat, door extra aanmaak van het lichaam zelf, door het gebruik van chemische voorlopers die leiden tot vorming van de spierversterker en door vleesconsumptie.

Op dat laatste beriep de tennisser Korda zich toen hij vorig jaar op Wimbledon werd betrapt. De Internationale Tennis Federatie aanvaardde zijn uitleg evenmin als - deze week - het Hof van Arbitrage in Lausanne. Volgens Donna Smith, die bij de tennisfederatie verantwoordelijk is voor het Anti-Doping-programma, kan zij een duidelijk onderscheid maken tussen sporen van natuurlijke preparaten en resten van nandrolon uit voedingsmiddelen.

Betrapte tennissers hoeven kortom niet naar de slager te verwijzen. Datzelfde geldt bij het IOC, waarvan een medicus in Sport International zegt dat 'er minimaal een half varken door moet zijn gegaan voordat er sprake is van een verdacht nandrolon-spoor in de urine.'

Het gevaar zit in de tegenstelling op wetenschappelijk niveau: waar de een overtuigd is van de onschuld van een risicoloos voedingsregime, weet de ander met grote zekerheid dat zelfs een stukje suddervlees gevaar kan opleveren voor de carrière van een topsporter. Dat gegeven illustreert de kwetsbaarheid van de atleet in een veld waar de technische discussie over effect, misbruik en opsporing van doping voorlopig nog niet is afgerond.

Dat het te simpel is dopingzondaars als martelaren van verwarrende wetenschap te bestempelen, blijkt uit het relaas van de Nederlandse sprinter Troy Douglas. Omstandig en zonder schroom vertelde hij, nadat hij zijn WK-startbewijs had verspeeld doordat hij op nandrolon was betrapt, dat de moderne topsporter bijna net zoveel tijd doorbrengt op de trainingsbaan als in de keuken. Bovendien verbaasde hij de Nederlandse officials met de bekentenis dat hij twintig pillen per dag slikt.

Dat laatste doet hij sinds hij bij Henk Kraaijenhof traint. Toen hij van de Bermuda's in het spoor van zijn geliefde in Nederland neerstreek, nam hij dagelijks een lepel visolie en een lepel honing. 'Henk heeft me getoond hoe het moet. Ik weet perfect wat ik doe en het is allemaal legaal', aldus Douglas.

De 36-jarige sprinter is ervan overtuigd dat hij het slachtoffer is geworden van zijn armoe. Hij heeft zijn toevlucht gezocht bij goedkoop spul, dat - vrij naar Douglas - vermoedelijk is besmet met andere troep. 'Men moet mij geloven', aldus de wanhopige Douglas, die in dezelfde week op een andere plaats - Vrij Nederland - verduidelijkt hoe dubbel atleten zijn als het om persoonlijke verzorging gaat.

'Goedkoop spul' naast een een bijna grenzeloze liefde voor het eigen lichaam. 'Ik weet precies wat mijn lichaam vraagt en kan verwerken. Ik ben me zo bewust van mijn lichaam dat ik het kan finetunen als de motor van een race-auto.'

De vraag die na al die onvoltooide discussies blijft: zou Douglas ook op nandrolon zijn betrapt als hij tennisser was geweest?

Meer over