Ontroerende kijk op een schreeuwlelijk

'Kapot maken. Kapot maken. Kapot maken. Godverrrdeeje, je zit te klóten!' Wie de judofamilie Van der Geest de afgelopen jaren heeft gevolgd, kijkt nauwelijks op van het emotionele geschreeuw van trainer en vader Cor....

Volgens 'hoofdrolspeler' Cor van der Geest was dat de belangrijkste overweging om na ampel beraad toe te stemmen in het indringende portret over het leven van hemzelf en zijn twee zonen. 'Van de tien uur die ik in de sporthal doorbreng ben ik 9.58 uur heel gewoon. Maar die twee minuten dat ik kwaad word en een stoel weg smijt, worden altijd in beeld gebracht. Deze film is een balans hoe ik echt ben, dat stond me wel aan.'

Niettemin noemt Van der Geest de beelden confronterend. Zelfs als hij ze maandagavond tijdens de première in de Haarlemse bioscoop Cinema Palace voor de derde keer ziet, is hij opnieuw onder de indruk van de emotionele en soms kwetsende uitlatingen langs de mat. Bijvoorbeeld op het moment dat de oudste zoon Dennis de finale van de WK in Osaka verliest van een Japanner. 'Vuile teringjap, ik haat ze. Hondenkoppen zijn het, bah!'

Het idee voor de documentaire die geregisseerd werd door Roel van Dalen (tevens de maker van 'Ajax, daar hoorden zij engelen zingen') ontstond na de EK in Maribor in mei 2002. Daar werden Dennis (27) en Elco (23) van der Geest ieder in hun eigen gewichtsklasse gehuldigd als Europees kampioen. Een unicum dat vader en coach Cor van der Geest onder meer de onderscheiding 'coach van het jaar' opleverde.

In het zeer persoonlijke portret wordt stil gestaan bij de wijze waarop de familiebanden onder druk komen te staan in het streven de wereldtop te bereiken. Vooral bij de oudste en meest gecompliceerde zoon heeft het eeuwigdurende gevecht met zijn vader sporen nagelaten. 'Mijn negatieveaanpak heeft hem toch wel wat beschadigd', zegt de vader.

Die tegendraadsheid van Dennis tijdens trainingen en in de voorbereiding op de titeltoernooien wordt op even serieuze als grappige manier in beeld gebracht. Cor van der Geest: 'We hoeven het ook weer niet te overdrijven. Met Jenny Gal (meervoudig Europees kampioene) heb ik veel grotere gevechten moeten leveren. Ik vond dat die kant in eerste instantie teveel werd uitvergroot.'

De bewuste scène – aan tafel in de achtertuin – is daarom ingekort, een partijtje voetballen is er later aan toegevoegd. Volgens Van der Geest had hij de vrijheid om scènes naar believen te schrappen. 'Maar daar heb ik geen gebruik van gemaakt. Nadat ik de ruwe versie van de film had gezien, bij Roel thuis, vond ik alleen wel dat de leuke dingen en het plezier iets te weinig aandacht kregen.'

Het voetbalpotje, de judotraining met de kleinste pupillen ('stelletje oliebollen') en de innige omhelzing tussen een huilende vader en zoon na de verloren WKfinale ontroeren en verzachten het beeld van de schreeuwlelijk waarmee 'Een sterke band' begint. Het leed van de verliezende topsporter, maar zeker ook de vreugde na het behalen van de Europa Cup laten zien dat de coach toch bovenal de vader blijft.

Volgens Cor van der Geest was hij snel gewend geraakt aan de camera's en het microfoontje waarmee de familie ruim een jaar op de voet werd gevolgd. 'Het is best confronterend, maar ik ben trots op het resultaat. Dit is hoe ik ben. Na deze film mag je van me houden of niet, dat moet je zelf weten.'

Meer over