atletiek

Onbekende Nienke Brinkman plotseling naar de marathontop

De onbekende Nasa-onderzoeker Nienke Brinkman is de hardloopsensatie van deze winter geworden, nadat ze als hobbyloopster bij haar marathondebuut de derde Nederlandse tijd ooit liep.

Eline van Suchtelen
Marathonloopster Nienke Brinkman laat voor het eerst van zich horen in augustus, als winnaar van een lange-afstandsrace in Zwitserland.  Nu staat de derde tijd ooit gelopen door een Nederlandse vrouw op de marathon achter haar naam.  Beeld ANP / EPA
Marathonloopster Nienke Brinkman laat voor het eerst van zich horen in augustus, als winnaar van een lange-afstandsrace in Zwitserland. Nu staat de derde tijd ooit gelopen door een Nederlandse vrouw op de marathon achter haar naam.Beeld ANP / EPA

De bondscoach had nog nooit van Nienke Brinkman gehoord. Ze loopt pas twee jaar hard en behoort sinds afgelopen weekend plotseling tot de Nederlandse marathontop. Zelf weet Brinkman na haar indrukwekkende wedstrijd in Valencia ook niet zo goed hoe ze het heeft gedaan. Ze had tot voor kort niet eens een trainer.

Hardlopen gaat haar ‘gewoon’ makkelijk af, vertelt de 28-jarige atlete telefonisch vanuit Spanje. ‘Ik heb blijkbaar de wereld verbaasd. Mezelf ook eigenlijk.’

Derde tijd ooit

Brinkman liep zondag in Spanje 2.26.34, de derde tijd ooit gelopen door een Nederlandse vrouw. Alleen de tot Nederlandse genaturaliseerde atletes Lornah Kiplagat (2.23.43) en Hilda Kibet (2.24.37) waren sneller. Brinkman dook ruim onder de WK-limiet voor volgend jaar, die op 2.28.00 staat. Het was pas haar eerste officiële wegmarathon.

Haar telefoon staat sindsdien roodgloeiend. Maandag belde de hoofdcoach atletiek, Charles van Commenée, om het een en ander af te stemmen. Ze had nog nooit van hem gehoord. ‘Maar ik volg de Nederlandse atletiek de laatste tijd wel goed, hoor. Ik kreeg ook een lief berichtje van Andrea Deelstra en Jill Holterman. Dat zijn mijn voorbeelden. Ik heb ze op de weg naar Tokio op de voet gevolgd.’

Brinkman begon pas twee jaar geleden met hardlopen toen ze door de coronapandemie extra tijd over had. In Zürich, waar ze woont voor haar promotieonderzoek in de geofysica, werden haar rondjes steeds langer. ‘Toen corona kwam, had ik niet veel meer te doen. Het lopen werd een leuk uitje. De rondjes werden steeds groter. Ik vond het gewoon heel fijn om mijn hoofd leeg te maken.’

Mars-bevingen

De promovenda doet onderzoek voor ruimtevaartorganisatie Nasa. In Zürich bestudeert ze bevingen die gemeten worden op de planeet Mars. ‘Via seismische data krijgen we kennis naar de aarde doorgestuurd over wat voor materialen er daar in de ondergrond zitten en hoe de planeet is opgebouwd.’

Ze zocht aanvankelijk naar een hockeyclub toen ze verhuisde naar Zwitserland, maar ontdekte dat de sport uit haar jeugd weinig voorstelde in het Alpenland. Brinkman speelde bij Alecto in Leiderdorp en HBS in Bloemendaal in de overgangsklasse. ‘Ik was altijd wel fanatiek, maar niet goed genoeg voor de top. Misschien zat de stick in de weg, haha.’

Haar neef Jasper Brinkman is wel net voor Oranje geselecteerd. ‘Dat is toeval. Verder kom ik niet uit een echte topsportfamilie. Ik denk wel dat ik toen ik nog hockeyde, al veel hield van over het veld rennen.’

Voor de lol

Brinkman wilde voor de lol aan de marathon van Amsterdam meedoen in 2020, maar die werd afgelast vanwege corona. Ze besloot de afstand met haar trainingsmaatjes van de universiteit alsnog te lopen. Tot haar eigen verbazing liep ze 2.39.43. ‘Ik was daar natuurlijk heel blij mee. Ik was niet eens heel gestructureerd aan het trainen.’

Daarna ontstond het idee om zich te kwalificeren voor de Spelen van Tokio, waar de limiet op 2.28.30 stond. ‘Toen ben ik maar een trainer gaan zoeken. Ik pak het sinds februari wat beter aan.’

Ver weg van de Nederlandse toplopers werkte Brinkman anoniem aan een plan met de Zwitserse triatlontrainer Benjamin Ueltschi. Hij vertelde haar voorzichtiger te trainen. ‘Ik liep blijkbaar altijd op een te hoge intensiteit. Ik putte mezelf uit. Hij leerde me dat de rustige loopjes ook echt rustig moeten zijn.’

Tokio kwam te vroeg. Een blessure zat in de weg. Brinkman stortte zich in de zomer daarom op trailrunning, het lopen van wedstrijden op vaak onverharde paden in de bergen. Ze won vanuit het niets de Zermatt-marathon, een prestigieuze race in de Zwitserse bergen die 42 kilometer omhoog gaat. Het ging zo goed dat ze besloot een wedstrijdreeks langs hoge toppen, met afstanden van 31, 43, 21 en 37 kilometer, af te maken.

Vier nagels kwijt

Brinkman werd tweede in het eindklassement en stortte zich daarna op de voorbereiding voor haar eerste officiële wegmarathon in Valencia. Een dag na de wedstrijd voelt ze zich, op wat stramme bovenbenen na, prima. ‘Ik heb op dit moment alleen niet de mooiste voeten meer. Ik was al vier nagels kwijt. Er komt nu een beetje eelt op die plekken.’

Nu haar WK-ticket binnen is, wil ze het lopen serieuzer aanpakken. Brinkman is in september minder gaan werken. Het prijzengeld dat ze in de zomer in de bergen won, was daarom een fijne bijkomstigheid.

Met zaken als techniek of voeding heeft ze zich nog amper beziggehouden. ‘Ik eet natuurlijk gezond, maar wil wel kijken wat ik nog meer op dat gebied kan doen. Mijn techniek kan ook beter. Ik ben niet helemaal in balans als ik loop, mijn rechterbeen kromt als het naar achter zwaait iets meer dan het ander.’