Niki van Sprang en Lisa Scheenaard winnen jaarlijkse roeirace Skiffhead

Een eenzame, heroïsche slijtageslag op het water. Zo omschrijven roeiers de Skiffhead, de jaarlijkse individuele roeirace op de Amstel. Niki van Sprang en Lisa Scheenaard kwamen er zondag als beste man en vrouw uit de strijd.

Max Veerbeek
Deelnemers aan de Skiffhead in 2012. Beeld anp
Deelnemers aan de Skiffhead in 2012.Beeld anp

Grote skiffwedstrijden zijn normaal gesproken 2 kilometer, met een rechte baan. De 7,5 kilometer lange Skiffhead wijkt hier met zijn bochtige route sterk van af. Eenmaal in de Amsterdamse binnenstad slingert het parcours onder de Ringweg Zuid, maakt een scherpe bocht na de Utrechtsebrug, voert langs de Rivierenbuurt en eindigt in een rechte lijn na de Berlagebrug bij roeivereniging De Hoop. Het aanwezige publiek ziet de krachttoer van de roeiers vanaf het dakterras al in de verte.

Frans Göbel is een van de toeschouwers. De 67-jarige 'Keizer van de Amstel' schreef de Skiffhead 12 keer op zijn naam en is daarmee recordhouder. Ook werd hij tweemaal wereldkampioen. Hij roeit de wedstrijd nog steeds, in de veteranencategorie. 'Het vergt ongelooflijk veel coördinatie, techniek en schakelvermogen. Je moet door het bochtige parcours manoeuvreren. Bovendien zie je niet de prooi voor je, maar het gevaar achter je. Dat maakt het tactisch heel uitdagend.'

Echte topskiffeurs zijn volgens hem een beetje gek, of op zijn minst excentriek. 'Roeien is sowieso al een autistische sport. Het is een constant, eenzaam gevecht tegen jezelf, dezelfde bewegingen over een rechte baan. Om topprestaties te leveren, train je al snel zes dagen in de week, tweemaal per dag.'

De slijtageslag zorgde er in zijn tijd geregeld voor dat roeiers halverwegede Skiffhead moesten afhaken door kramp of vermoeidheid. 'Daar had ik altijd een voordeel in, want De Hoop is mijn club. Ik moest hoe dan ook die kant op.'

De echte toppers doen tegenwoordig niet altijd mee aan de Skiffhead. Zij prefereren de voorbereidingen voor internationale wedstrijden boven dit evenement.

Andere dynamiek

Veel jonge roeiers beginnen in de skiff, maar stappen tijdens hun studententijd over naar grotere boten. Ook als publiekssporten doen deze varianten het beter. Acht roeiers zijn tenslotte sneller dan één. Bij de Skiffhead starten roeiers bovendien niet tegelijkertijd. Deze tijdritopzet zorgt voor een andere dynamiek bij de finish: niemand juicht als de eerste deelnemer over de eindstreep komt.

Winnaar Niki van Sprang is een van de latere starters. De roeier van vereniging Pampus is na afloop uitgelaten. 'Ik moest onderweg 19 boten inhalen. Het was loodzwaar. Gelukkig moedigden bekenden langs de kant me aan. Dan is het echt heel mooi om hier te winnen.' De roeier van vereniging Pampus kreeg in Amerika de kans om te roeien voor Berkeley, de prestigieuze universiteit van Californië. Nu hij terug is, richt hij zich op de Olympische Spelen van 2020 in Tokio.

Lisa Scheenaard eindigt met veertig seconden voorsprong overtuigend als winnaar bij de vrouwen: 30.19. 'Dat hoor ik pas achteraf natuurlijk, maar toen ik Inge Janssen en andere concurrenten die eerder waren gestart passeerde, wist ik dat ik goed zat.'

De overwinning betekent voor Scheenaard haar vierde grote skifftitel in een jaar tijd. Ze roeit echter ook graag in teamverband. 'Daar geldt de kracht van het collectief, bij skiffen geldt die van het individu. Bij allebei is winnen speciaal.'

Meer over