INTERVIEW

'Niemand zal me de Spelen dit keer afpakken'

Vier jaar geleden liep ze een dag voordat de Spelen begonnen een zware blessure op. Ondanks een protesterende knie is Willemijn Bos er nu wel bij.

Robert Misset
Willemijn Bos: 'Ik heb mezelf voorgenomen om vooral ook te genieten van de Spelen.' Beeld Nederlandse Freelancers
Willemijn Bos: 'Ik heb mezelf voorgenomen om vooral ook te genieten van de Spelen.'Beeld Nederlandse Freelancers

Een hockeyster zit op de tribunes van het sobere stadion in Rio de Janeiro tijdens de laatste oefenwedstrijd van Nederland, tegen Australië. Het zal toch niet weer fout gaan met Willemijn Bos? Vier jaar geleden scheurde ze vlak voor de Spelen van Londen een kruisband, nu blijft ze met een lichte kuitblessure uit voorzorg aan de kant. 'Niemand zal me dit keer de Spelen afpakken', zegt ze, lachend.

Bos zegt de oefencampagne voor de Spelen van Rio niet als een mentaal obstakel te hebben beschouwd. 'Zo diep zit het niet', aldus de 27-jarige verdedigster van Laren. Ze had kunnen spelen tegen Australië, maar de medische staf wilde geen risico nemen. En dus voegt Bos zich na de 2-0-zege op Australië als laatste in de kring speelsters rond bondscoach Alyson Annan. 'Daar hoor ik nu echt bij.'

Onbewust dwaalden haar gedachten af naar die fatale oefeninterland tegen Amerika, voor de Spelen van 2012. Bij een ongelukkige actie scheurde Bos de kruisband in haar rechterknie. Weg Spelen. Ze volgde de finale tegen Argentinië als radiocommentator voor de NOS. En vierde huilend de olympische titel, die haar geen medaille opleverde.

De geblesseerde Willemijn Bos loopt naar Nederlandse hockeydames die hun gouden medaille vieren na de gewonnen finale tegen Argentinië op de Olympische Spelen in Londen. Beeld anp
De geblesseerde Willemijn Bos loopt naar Nederlandse hockeydames die hun gouden medaille vieren na de gewonnen finale tegen Argentinië op de Olympische Spelen in Londen.Beeld anp

Alsof de duvel ermee speelde, liep Bos dit voorjaar, aan het eind van het seizoen, een knieblessure op. Even flitste het door haar hoofd. 'Dit kan echt niet, dit gaat te ver. Drie jaar lang had ik mijn rechterknie niet gevoeld. Nu leek die knie te zeggen dat hij te weinig aandacht had gekregen.'

De orthopeed stelde haar gerust. Uit een MRI-scan bleek dat de schade beperkt was. 'Het is niet zo erg als je zult hebben gevreesd, zei die orthopeed. Die blessure kostte me de play-offs. Maar ik besefte dat ik het belangrijkste toernooi zou halen. Ik zet nu geen vinkje na elke wedstrijd. Zo van: pfoe, dat heb ik weer overleefd. Ik leef wel bewuster. Ik ben niet bang voor een blessure, het kan iedereen overkomen.'

Nu realiseert Bos zich hoe bijzonder haar deelname aan de Spelen is. Hoewel de ambiance in het hockeystadion in de buitenwijk Deodoro nogal troosteloos is, geniet Bos van de wetenschap dat ze zondag haar uitgestelde olympische debuut zal beleven. Ze kijkt uit over het blauwe kunstgrasveld met het logo 'Rio 2016' en zegt: 'Dit moet het mooiste toernooi uit mijn carrière worden.'

Benauwd

In de aanloop naar de Spelen ervoer Bos dat de olympische droom haar ook benauwde. Onbewust werd het een last. 'Achteraf dacht ik de eerste seizoenshelft: ik moet naar de Spelen, stel dat het weer niet lukt.'

De overdreven geldingsdrang uitte zich in een onbesuisde actie die totaal niet bij Bos past. Ze sloeg Pinoké-speelster Frederique Malefason met haar stick. De beelden verschenen meteen op de sociale media en Bos werd voor vier duels geschorst.

Bos: 'Ik heb er zeker last van gehad. Ik wist dat ik me niet mocht verschuilen achter de angst om de Spelen weer niet te halen. Ik had ook liever mijn vriend een keer verrot gescholden om zo uiting te geven aan die gevoelens. Het is voor mij aanleiding geweest om professionele hulp te zoeken. Ik was erg geschrokken van mezelf, ik wilde weten waar het vandaan kwam.

'Is het ergens goed voor geweest? Nee, want zo wil ik me niet gedragen op een hockeyveld. Ik had nooit iemand zo willen raken met mijn stick. Ik wil het niet hebben over het beeld dat van mij is geschetst. Ik weet nu dat ik te geforceerd met die Spelen bezig ben geweest. Daarmee ben ik aan de slag gegaan. Ik ontken het niet, loop er niet voor weg. Uiteindelijk is er iets goeds uit voortgekomen.'

Bos, lachend: 'Had ik mezelf hervonden, protesteerde die knie weer. Ik dacht: wow, die knie is er ook nog. Blijkbaar heeft het zo moeten zijn. Niets zal me nu weerhouden. Ik heb mezelf voorgenomen om vooral ook te genieten van de Spelen.'

Meer over