Net zo'n onbeschreven blad als Ottenbros

Met uitzondering van Lance Armstrong in 1993 is het wereldkampioenschap de afgelopen decennia een prooi voor ervaren rotten geweest. Maar gisteren in Verona brak de 23-jarige Spanjaard Oscar Freire Gomez met wat al bijna traditie werd....

Van onze verslaggever Bart Jungmann

Het peloton zal de wenkbrauwen hebben gefronst toen die even opzienbarende als knappe versnelling de eerste plaats waard bleek. 'Als je vijf renners naast elkaar zet, zou ik hem er niet uit halen', aldus typeerde Maarten den Bakker de grote onbekende.

Sinds Harm Ottenbros in 1969 is er geen onbeschrevener blad in de regenboogtrui gehesen. Zelfs de Spaanse journalisten moesten speuren naar de spaarzame gegevens in hun archief over Oscar Freire Gomez uit Torrelavego.

Slechts één keer eerder vestigde Freire Gomez de aandacht op zich en dat gebeurde ook op een WK. Twee jaar geleden werd hij tweede achter de Noor Arvesen in de wedstrijd voor neo-amateurs. Het bleek een contract bij Vitalicio waard. Maar zijn loopbaan als professional was waarschijnlijk deze maand alweer ten einde geweest als hij de professionele wereldtop gisteren niet zijn achterwiel had laten zien.

Oscar Freire Gomez kwam fit aan de start, misschien is dat een reden voor zijn opmerkelijke prestatie. Vanwege een knieblessure moest hij dit jaar na de Ronde van Mallorca onder het mes en maakte pas in juni zijn comeback.

Voor de Vuelta werd hij niet geselecteerd door de ploegleiding en daarom kon hij alleen door hard te trainen zich WK-waardig tonen. Freire Gomez had daarbij het ongeluk dat de Spaanse toprenners bijna allemaal afzegden. 'Daar komt bij dat ik op mijn best ben in eendaagse wedstrijden.'

Zondag 10 oktober 1999 werd de dag van zijn wielerleven. Bij het ingaan van de vijftiende en voorlaatste ronde vond Freire Gomez zichzelf terug in het elitegezelschap dat uiteindelijk om de zege zou strijden.

Italië en België, de twee machtsblokken, hadden in Casagrande en Vandenbroucke hun favorieten naar voren geschoven. Italiê was door een valpartij in de achtste ronde zijn eigenlijke kopman Davide Rebellin kwijt geraakt. Maar ook Frank Vandenbroucke was iets eerder in de koers al hard van zijn fiets gevallen nadat ploegmaat Mattan hem uit balans had gebracht.

Vandenbroucke kon snel weer aansluiten, omringd als hij meteen was door zorgzame ploeggenoten. Maar door een gekwetste hand - na afloop bleek hij een handwortelbeentje gebroken te hebben - kon hij in de enige klim op het parkoers niet de door heel Belgiê gehoopte demarrage plaatsen. Overigens was het de vraag of het hem anders wel gelukt was. Jan Ullrich legde zijn metgezellen bergop een straf tempo op.

Oscar Freire Gomez kon echter steeds volgen en verraste daarmee vooral zichzelf. 'Ik had eigenlijk gedacht dat ik in die laatste beklimming wel gelost zou worden.' Het overkwam niet hem, maar wel Michael Boogerd. De Nederlandse kopman kampte op dat moment met kramp, bleef alleen achter en werd zelfs op de streep nog door een achteropkomend groepje opgeslokt.

Zonder daarmee iemand iets te willen verwijten, wees Boogerd op de gebrekkige steun van zijn ploeg. Al op zo'n tachtig kilometer voor de finish bleef hij alleen met Lotz en Den Bakker achter.

Veelzeggender was het beeld in de elfde ronde, toen de Nederlandse ploeg tot de achtervolging was gedwongen. De zieke Van Bon en Lotz kregen het gat met een Italiaans-Belgisch gekleurde kopgroep niet dicht, waarna Boogerd dat uiteindelijk zelf opknapte.

Dat vond Maarten den Bakker 'professioneel gezien onverstandig'. Volgens hem was Boogerd nerveus geweest. 'Hij deed te veel. Soms moet je de koers op je laten afkomen. Laten de anderen maar het werk opknappen.'

Oscar Freire Gomez was wel zo slim en kon dat natuurlijk ook zijn als ongedachte gast in de finale van het wereldkampioenschap. 'Er werd inderdaad niet op me gelet.' Toch bleef zijn aanwezigheid niet helemaal onopgemerkt. Zo was hij in de slotkilometers nog even weg met voornaamgenoot Camenzind, de scheidend wereldkampioen.

Onder leiding van de Amerikaanse Mapei-renner McCrae, die zijn goede optreden in de Vuelta doortrok naar het WK, kwamen de negen eersten toch weer bij elkaar. Daarmee leek de weg naarhet hoogste podium open te liggen voor Zwitser Markus Zberg, de beste sprinter van het stel.

Maar komende uit de laatste bocht plaatste Oscar Freire Gomez een demarrage die iedereen ademloos achterliet. Voor Zberg restte er daarom niets anders dan naar zilver te sprinten, hetgeen hij met een boze klap op zijn stuur succesvol afronddde.

Meer over