Nerveus getrappel in Kootwijk

Diep in haar hart wist Ellen Bontje dat de door de Nederlandse Vereniging voor Dressuurruiters uitgeschreven olympische observatiewedstrijd in Kootwijk een farce was....

Van onze verslaggever Martien Schurink

Ellen Bontje wist als ieder ander in de dressuurwereld, of had dat toch zeker kunnen weten, dat Koschel en zijn souffleurs van de technische commissie al na de nationale titelstrijd in Nijmegen hadden besloten dat Bontje de aangewezen persoon was om de olympische dressuurploeg rond Anky van Grunsven, Arjan Teeuwissen en Coby van Baalen te completeren.

Natuurlijk wist Bontje, of had zij toch zeker kunnen weten, dat haar grote rivale Gonnelien Rothenberger de hoop op olympische roem allang had laten varen. 'Ik heb daarginds in Kootwijk niet zo gek veel te zoeken', mopperde ze op de finaledag van de nationale titelstrijd.

En toch was de met haar 43 lentes niet meer zo piepjonge en niet zo vreselijk onervaren Bontje in de uren voor de wedstrijd in Kootwijk nerveus als een poes in een onbekend pakhuis.

Al bij het opstaan voelde Bontje zich anders dan anders. Nerveus, en dan niet een beetje nerveus maar zo nerveus dat ze zich ziek voelde. Nerveus omdat ze zich ondanks alles niet zeker van haar zaak voelde. Nerveus omdat zelfs een afgericht paard wel eens zijn eigen gang gaat en rare dingen doet als hij maar even zijn kans schoon ziet. Silvano zou, zo vreesde Bontje, tijdens de Grand Prix de piaffe met de passage kunnen verwarren of voor het oog van de jury bokkensprongen uithalen. Geen dier zo eigenzinnig als een hengst.

Bontje maakte twee Olympische Spelen mee, vertegenwoordigde haar land bij tal van EK en WK's en overtuigde ontelbare malen juryleden waar ook ter wereld van haar klasse, en dan toch ziekelijk nerveus zijn voor een wedstrijdje van niks. Bontje bekende dat ze zo nerveus was dat ze zichzelf een schop onder haar kont moest geven om weer een beetje tot zichzelf te komen.

Die schop hielp. Kort voor de wedstrijd voelde ze de spanning wegebben. Toch was ze darmee nog niet niet van alle narigheid verlost. Tijdens de proef, vertelde ze ruimhartig aan wie het maar horen wilde, werd ze geplaagd door 'pudding in de benen'. Niemand van de duizenden belangstellenden die het in de gaten had, geen jurylid die zag wat eraan mankeerde. En zo kon het gebeuren dat haar optreden werd beloond met niets dan voldoendes, een score van maar liefst 72,07 procent en een ongedachte derde plaats achter Coby van Baalen met Ferro (74,87) en Arjan Teeuwissen met Goliath (74,53).

Het ticket naar Sydney zat in de knip. Tenzij Gonnelien Rothenberger alsnog boven zich uit zou stijgen. Rothenberger (geboren Gordijn) wilde misschien nog wel wel maar kon niet. De amazone, die vier jaar geleden in Atlanta met haar echtgenoot Sven Rothenberger deel uitmaakte van de met zilver gedecoreerde olympische ploeg, reed ongeïnspireerd, grossierde op de rug van Weyden in kleine en niet zo kleine fouten en kon zelfs maar haar charmante verschijning de juryleden niet bekoren.

De rechtsprekers onder aanvoering van voormalig bondscoach Wim Ernes waren onbarmhartig. Slechts 68,20 kreeg ze voor haar optreden met Weyden, meer niet. Rothenberger was er beduusd van. En verdrietig wellicht, zo verdrietig dat ze na de wedstrijd elk contact met wie dan ook, en zeker met Koschel, uit de weg ging.

Koschel ziet het met Bontje - en natuurlijk ook met Anky van Grunsven, Coby van Baalen en Arjan Teeuwissen - wel zitten daarginds in Sydney. Een zilveren medaille in de landenwedstrijd ligt voor het oprapen en in zijn stoutste dromen ziet Koschel zelfs goud gloren. 'Het verschil met Duitsland is nog nooit zo klein geweest. Het zullen de kleine dingen zijn, de details die het verschil tussen goud en zilver zullen uitmaken.'

Aan die details zal met niet aflatende ijver worden gewerkt gedurende de twee weken die de olympische dressuurpaarden in Erp, de vaste woon- en verblijfplaats van Anky van Grunsven, in quarantaine zullen moeten doorbrengen. Het wordt daar zonder twijfel een dolle boel, want de vier olympische paarden krijgen tijdens hun isolement gezelschap van heel wat bekenden, zoals daar zijn: Idool, het tweede paard van Van Grunsven, de viervoeters van de reserves Rothenberger en Imke Bartels, en die van het aanstormende talent Sonja Gademann.

Een dolle boel ook omdat Ellen Bontje, de zenuwachtigste amazone van Nederland, in gewone doen een lolbroek is.

Meer over