Analyse

Neemt alleskunner Van der Poel niet te veel hooi op zijn vork?

Het programma van alleskunner Mathieu van der Poel is overladen. Is het na de val in de olympische mountainbikewedstrijd tijd voor bezinning?

Mathieu van der Poel in de olympische mountainbikewedstrijd na zijn val. Beeld ANP
Mathieu van der Poel in de olympische mountainbikewedstrijd na zijn val.Beeld ANP

Nog voor zijn spectaculaire tuimeling afgelopen maandag op de Sakura Drop, verklaarde Mathieu van der Poel dat hij over drie jaar in Parijs graag weer op de mountainbike wil deelnemen aan de Olympische Spelen. Sterker: als het programma erin voorziet dat dit onderdeel en de wegwedstrijd ver genoeg uit elkaar liggen, overweegt hij in beide disciplines van start te gaan.

Het tekent de dadendrang van de alleskunner. Elke gelegenheid om zich te kunnen manifesteren, grijpt hij aan. In de modder, tussen de rotsen, op het asfalt – gewoon omdat hij het kan, met zijn enorme talent, en omdat het zo leuk is. De erelijst dijt alsmaar uit, met wereldkampioenschappen, met winst in klassiekers, een etappezege en zes dagen geel in de Tour de France.

Maar de zeperd in Izu moet toch tot nadenken stemmen. Is hij zo langzamerhand niet te veel hooi op zijn vork aan het nemen? Moet er niet iemand in zijn entourage tegen hem zeggen: kalm aan, Mathieu, je kunt niet alles tegelijk? Dat hij maandag als enige deelnemer niet wist dat een plank bij de hoogste rots in het parcours na de verkenning was verwijderd, was nogal pijnlijk, maar het incident staat niet op zichzelf.

Luister nog eens naar de uitleg. Bondscoach Gerben de Knegt heeft het naar eigen zeggen herhaaldelijk tegen hem gezegd. Milan Vader, teamgenoot, heeft hem nog bij het ontbijt erop gewezen dat bij een testwedstrijd in 2019 ook niets lag. Het kan zijn dat het bij hem het ene oor in het andere oor uit is gegaan. Waren het de naweeën van de jetlag? Hij was pas vrijdag in Japan aangekomen.

Druk van ploeg en sponsoren

Of was hij al teveel in gedachten bij de race, overtuigd van zijn eigen aanpak. Hij kiest altijd zelf zijn strategie, hij redt zichzelf wel. Volgens De Knegt is Van der Poel nu eenmaal een speciale renner. Tegen de site Wielerflits: ‘Hij doet zijn eigen ding, hij vergeet wel eens iets en sommige zaken moet je hem nadragen.’

Ook zonder de waarschuwingen had hij het kunnen weten, als zijn programma tenminste minder overladen was geweest. Op aandringen van bondscoach Koos Moerenhout nam hij eind september 2019 deel aan de WK wegwielrennen in Yorkshire, met een parcours dat hem gegoten zat. Hij liet er de strijd om de wereldtitel in het mountainbiken voor schieten.

In Groot-Brittannië stortte hij met een hongerklop in de slotfase ineen. Na de race liet hij weten dat hij het testevent op 6 oktober in Japan, waar hij eerst per se bij wilde zijn, bij nader inzien toch maar liet schieten. Een beetje teveel van het goede. Maar daar had hij al kunnen ervaren dat de plank bij de Sakura Drop in wedstrijden altijd ontbrak.

De drukke agenda heeft de voorbereiding op Tokio hoe dan ook dwarsgezeten. Dat hij in de Tour de France debuteerde, was op aandringen van de ploeg en de sponsoren geweest. Hij snapte het wel en het heeft hem ook glorieus geel opgeleverd. Dat hij de trui zo lang behield mede dankzij een sterke rit tegen de klok, was meer te danken aan zijn vermogen zich volledig uit elkaar te trekken dan aan een doorwrochte preparatie. Hij had de tijdritfiets voordien nauwelijks aangeraakt.

Er was in mei slechts ruimte geweest voor twee mountainbikewedstrijden. Die omschakeling verliep niet geheel naar wens. De overstap leidde tot rugklachten. Hij had graag nog zeker twee wedstrijden meer willen rijden om te weten hoe de concurrentie ervoor stond. Nu moest hij na de Tour al improviserend weer de draad oppikken. Dan trok hij met de mountainbike naar de Ardennen of het bos in de buurt van zijn huis, dan koos hij weer voor ritten op de racefiets.

Ongelukkig op de rollers

De winnaar in Izu, Tom Pidcock, die net als hij de disciplines combineert, kreeg van zijn ploeg Ineos Grenadiers meer ruimte de grote koersen op de weg over te slaan; met de aantekening dat met een bij een val gebroken sleutelbeen ook diens aanloop bepaald niet ideaal was.

Volgens De Knegt was de voorbereiding van Van der Poel op Japan voldoende geweest. ‘Fysiek was hij in orde, hij oogde fit.’ Hij reed zaterdag vijf rondes om het parcours te verkennen, zondag volgde nog een aantal. Meestal beperkt hij zich tot minder dan een handvol. De Knegt verdedigde ook de late aankomst in Japan. Te lang was onduidelijk of er wel tijdig mogelijkheden waren om te kunnen trainen. En met rollers op een hotelkamertje maak je de renner alleen maar doodongelukkig.

Het is begrijpelijk dat niemand staat te dringen zout in de wonde te wrijven als een olympische droom op zo’n manier eindigt, zeker niet bij iemand die altijd met zijn hart koerst. Zomaar een keertje meefietsen, zit er niet in. Als hij wint, is het altijd sensationeel, als hij verliest, zoals in Japan, is het al net zo spraakmakend.

Maar uit het echec in Izu kan ook een les worden getrokken. Met zulke uiteenlopende ambities, is het een overweging waard wat behoedzamer met zijn talent om te springen. Opvallen doet Van der Poel toch al genoeg.

Meer over