Na eindeloos revalideren kan Afellay weer spelen

In totaal was hij bijna twee seizoenen geblesseerd. Geen triomfen bij Barça voor Ibrahim Afellay (28), maar eindeloos revalideren. Nu is hij terug. Als speler van Olympiakos en Oranje.

null Beeld Guus Dubbelman
Beeld Guus Dubbelman

Van zijn voorlaatste doelpunt herinnert Ibrahim Afellay zich niets, zolang is het geleden. Maar zijn laatste treffer, onlangs gescoord voor zijn nieuwe club Olympiakos Piraeus, overspoelde hem met geluk.

In een zaal van Huis ter Duin in Noordwijk acteert hij de bewegingen die leidden tot het doelpunt. 'Goede goal, hoor. Ik liep naar binnen, na een diepe bal. Ik speelde de bal om de tegenstander heen, drukte hem weg en schoot met links. Binnenkant paal. Jahaa.'

Opnieuw beginnen

Hij behoort weer tot de kaste der actieve voetballers, met alle rituelen van dien. Deel uitmaken van een spelersgroep, kleedkamerhumor, rondootjes. 'Dat is onbetaalbaar.' De vergelijking met een baby vindt hij goed gekozen, als metafoor voor de revalidatie na een blessure. 'Je begint helemaal opnieuw. Leren lopen. Je been is net een tandenstoker.'

Later, in het weglopen, spreekt hij onverholen liefde voor zijn moeder uit. Want natuurlijk was zij in Barcelona om hem bij te staan, fysiek en mentaal. Hij lag daar maar op bed. Hij kon zijn been niet bewegen en sliep op zijn rug. 'En dan je moeder bellen of ze je been iets anders kan leggen, omdat je bloed stopt met stromen. Mijn lieve moeder heeft me er doorheen gesleurd. Zij is sowieso de sleutelfiguur in mijn leven.'

Een half uur spreekt hij over blijdschap, voetbal, pijn, revalidatie en over bondscoach Guus Hiddink, die hem ruim tien jaar geleden als jongen meenam naar een trainingskamp in Turkije. Vandaag hoopt hij op zijn 45ste interland, het oefenduel met Italië in Bari.

Mentaal zat hij stuk, toen een blessure aan het bovenbeen niet genas. Dan draaide hij op weg naar Schalke halverwege Gelsenkirchen om en reed hij terug naar Utrecht. De Duitse club had hem gehuurd van Barcelona, waar hij eerder door een gescheurde kruisband al eens was teruggeslagen in zijn ontwikkeling. 'Ik kon het niet meer opbrengen en zat vol onzekerheid of ik nog normaal zou kunnen voetballen, alleen al omdat ik niet wist wat ik had. Ik ging op voetbal omdat ik van het spelletje hield. Als je dat niet meer kunt doen, nadat eerder al je kruisband is gescheurd, dan doet dat iets met een persoon.'

Die laatste blessure openbaarde zich tegen Duitsland, op 14 november 2012. 'Ik had de bal, schoot en voelde tak. Ik probeerde nog even door te lopen en dacht: wat is dit nu? Alsof er iets los zat. In de media stond later dat ik weer last had van de knie, of iets anders, maar ik ben nooit genezen geweest van die in het Nederlands elftal opgelopen blessure.'

Het was zijn rechter bovenbeen, plus de schietspier. 'De boel was naar beneden gedonderstraald.' De pees was afgescheurd, bleek achteraf, en een spier was verzakt. Een zeldzame blessure. Schalke liet een echo maken en behandeling volgde. 'Maar ik bleef last houden.'

Tijdens de winterstop oefende Schalke in Qatar. 'Ik begon weer mee te trainen met de groep en dacht: wat is dit? Ik kon niet hardlopen, niet versnellen, geen lange bal geven, niet schieten. Dan voelde ik scherpe pijn. Ik zei tegen de arts dat ik een MRI-scan wilde laten maken, maar hij vond dat ik goed en fit oogde. Het was niet nodig.'

Toen hij maar niet herstelde, riep Barcelona hem terug. Bij nader onderzoek, inclusief MRI en echo, bleek dat Afellay ernstig geblesseerd was. Opereren was noodzakelijk. Kostbare maanden waren intussen verloren gegaan. Boos op Schalke? Ach, hij onderdrukt zijn wrok.

Ibrahim Afellay in actie voor FC Barcelona tijdens een wedstrijd tegen Malaga CF Beeld ANP
Ibrahim Afellay in actie voor FC Barcelona tijdens een wedstrijd tegen Malaga CFBeeld ANP

Steun van Messi

Alles is voorbij nu. Ondanks de tegenslag koestert hij zijn tijd bij Barcelona. Voetballen tussen de beste spelers van de wereld, beslissend invallen in de halve finale van de Champions League tegen Real Madrid (2011), twee minuutjes meedoen in de gewonnen finale tegen Manchester United. En nadat hij zijn knieband scheurde, ondervond hij broederlijke steun van Xavi, Messi en al die groten. 'Die blessure was een mokerslag. Als je een jaar verliest bij een club als Barcelona, is dat dodelijk.'

In februari van dit jaar was hij opnieuw fit, na die tweede blessure, maar trainer Martino gunde hem geen speeltijd, waardoor het WK aan hem voorbijging.

In het huidige Barcelona van Luis Enrique zou hij eveneens weinig spelen en dus werd hij in zijn laatste contractjaar verhuurd aan Olympiakos, de grootste club van Griekenland en vaste deelnemer aan de Champions League.

Het geluk lacht hem weer toe. 'Veertien maanden met zo'n bovenbeenblessure, daarvoor zes maanden met die kruisband. Dat zijn bijna twee seizoenen. En dan ben ik nu weer terug op topniveau. Dat zegt iets over mijn mentale weerbaarheid. Het is supermoeilijk om aan de top te komen, maar het is supermakkelijk om naar beneden te donderen.'

In zekere zin voelt hij zich gelouterd. 'Als je zolang niet hebt kunnen bewegen, dan hoef ik niet uit te leggen hoe het voelt als je weer kunt doen wat je het leukst vindt. Voor veel spelers is gezondheid vanzelfsprekend, maar dat is niet zo. Prijs jezelf gelukkig als je gezond bent. Ik ben weer back in business, weet je wel. En ik geniet nu nog meer van voetbal.'

Hiddink: winnen is belangrijk, met hoofdletters

Guus Hiddink sprak zich uit over de opstelling tegen Italië (oefenduel in Bari, vandaag) en over de politiek in Rusland. De eerste opstelling in zijn tweede periode als bondscoach van Nederland gaf hij meteen prijs: Cillessen; Janmaat, De Vrij, Martins Indi en Blind; Wijnaldum, De Jong en Sneijder; Kuijt, Van Persie en Lens. Hiddink keert terug naar het spelsysteem van voorganger Van Gaal van voor het WK, 4-3-3, hoewel hij niet zo stringent in cijferreeksen denkt. 'Vooral winnen is belangrijk, geschreven met hoofdletters.' Op een vraag hoe de voormalige bondscoach van Rusland en clubtrainer van Anzji denkt over een mogelijke sportboycot tegen Rusland, zei hij: 'Ik vind niet dat de sport misbruikt mag worden. Als er afschuwelijke zaken zijn, moet je ze op politiek niveau oplossen.' In het stadion San Nicola in Bari debuteert Antonio Conte als bondscoach van Italië. Hij verruilde zijn baan bij Juventus voor de functie bij de nationale ploeg, die het mislukte WK in Brazilië tracht te vergeten. 'We willen het land de trots op de nationale ploeg teruggeven.'

Meer over