Na de titel beschimpt en bespot

Hockey..

Na de geflatteerde 3-0-zege zaterdag volgde een kansloze nederlaag in Laren, 4-1. Beide ploegen gaan woensdag op herhaling voor het startbewijs in de finale van de play-offs om de landstitel tegen Den Bosch.

‘Bij drie van de vier doelpunten stonden we aan de verkeerde kant te dekken’, analyseerde Aalbregt zondag droogjes. ‘Beginnersfouten. We misten scherpte, stonden gewoon te slapen. Natuurlijk was Laren getergd na die nederlaag. Daarvoor hadden we gewaarschuwd, maar dat werd niet opgepikt. Na een kwartier was de wedstrijd zo goed als voorbij, na de derde goal helemaal.’

Verrast of geshockeerd was Aalbregt (45) niet door de gebeurtenissen op het veld. Hij heeft in twee seizoenen als vrouwencoach van Amsterdam meer meegemaakt dan in de voorgaande 21 jaar als coach.

Vorig jaar veroverde hij met het team de eerste landstitel in zeventien jaar. Eind maart kreeg hij te horen dat zijn aflopende contract niet wordt verlengd, hoewel hij eerder een mondeling akkoord bereikte over de lichting van de optie in zijn verbintenis voor een derde jaar. ‘De zaak ligt in handen van mijn advocaat’, aldus Aalbregt zondag in Laren.

De coach zei ‘flabbergasted’ te hebben gereageerd op de mededeling van de commissaris tophockey van Amsterdam. ‘In februari word ik de hemel in geprezen door Amsterdam, een goeie maand later word ik verguisd, beschimpt en bespot.’ Zeker nadat er verhalen opdoken dat de werkelijke reden van zijn ontslag zou liggen in de relationele sfeer.

Aalbregt zou een verhouding hebben (gehad) met een van zijn speelsters, werd beweerd. ‘Absolute flauwekul’, zei hij. ‘Ik weet uit welke hoek die geruchten komen en die hoek is zeer onbetrouwbaar. Ik word ten onrechte zwart gemaakt.’

In de ogen van Aalbregt heeft Amsterdam te snel en te ondoordacht gehandeld. ‘Ik ben duidelijk in mijn aanpak, heb een visie en heb Amsterdam de mentaliteit bijgebracht die noodzakelijk is voor een kampioenschap. Met aaien over de bol word je geen kampioen.

‘Ik heb de speelsters een over-mijn-lijkmentaliteit aangeleerd. Natuurlijk ontstaan er dan fricties, wrijvingen. Maar er bestaat wel degelijk een verschil tussen mijn aanpak van de speelsters als hockeysters in het veld en als mensen daarbuiten. Ze moeten niet zeuren dat ik niet kan communiceren. Ik ben zes dagen per week op de club en ben altijd aanspreekbaar.’

Dat zijn vertrek het gevolg is van de keiharde eis van vier belangrijke speelsters, zegt hij te betwijfelen. Het kwartet heeft veel weerstand tegen zijn harde aanpak en heeft dat aangekaart bij de club. Daarop werd Aalbregt in de ogen van Amsterdam een coach met een beperkte houdbaarheidsdatum.

‘Na het nieuws van mijn vertrek ben ik door zeven speelsters gebeld die mijn vertrek betreuren’, zei Aalbregt. ‘Onder die zeven waren drie belangrijke krachten. Natuurlijk heeft de club ruggespraak gehouden met de selectie, maar van unanimiteit was geen sprake. De groep was verdeeld. Daarop raakte de club in paniek en verzuimde het met mij of de begeleidingsstaf te overleggen. Het koos voor de veilige weg om terug te komen op het mondelinge akkoord.’

Intussen hebben speelsters en coach (voorlopig) de rijen gesloten. Ze willen het seizoen professioneel afmaken met als doel de landstitel te prolongeren en in het Pinksterweekeinde in het eigen Wagener-stadion de Europa Cup te veroveren. Zo ver is het evenwel nog lang niet.

Door alle beslommeringen lijkt Aalbregt aan gezag te hebben ingeboet en de greep op zijn selectie verloren te hebben. Zijn ploeg blinkt de laatste weken uit in wisselvalligheid. De forse nederlaag tegen Den Bosch (6-1) omschreef hij als een schoonheidsfoutje. Zaterdag kwam hij tegen een pover Laren met 3-0 goed weg.

Een dag later, toen hij assistent Richard de Snaijer de wedstrijdcoaching liet doen, kon hij zijn ploeg niet over het dode punt tillen. ‘Na dat eerste kwartier wist ik hoe laat het was’, zei Aalbregt. Veel te laat, kennelijk.

Meer over