Mythe

E' morte Gino Bartali,/campione del mio cuore./Addio Bartali,/e la fine di un'epoca./Bartali, ultimo gigante./Addio a Bartali,/ora corre in cielo con Coppi./E' morte Gino Bartali....

In onze kast staan verschillende gesigneerde boeken, van onder meer Wolkers, Reve, Mulisch (te koop, z.g.a.n.) en Swift. Veel zegt het me niet, boeken met een handtekening.

Behalve één. In mijn exemplaar van het boek De Ronde van Italië van Dino Buzzati staat het volgende:

All' amico Bert/con simpatice. En dan een handtekening en de datum, 10-6-1989. De handtekening is niet van Buzzati, maar van een van de twee coureurs op de coverfoto. Hoewel kwaadwillenden de handtekening in mijn boek hebben geïndentificeerd als 'O. Bonka', 'v. Bon, W.', 'Don Lal' en 'C. Brinta' staat er toch echt 'G. Bartali'.

Ik ben dus een van de weinige Nederlanders die, officieel en met handtekening bekrachtigd, vriend was van de grote Gino Bartali.

Ik kwam Gino Bartali tegen op een ochtend in juni, in een Italiaans hotel, tijdens de Giro d'Italia. Hij zat aan een tafeltje te ontbijten. Ik ging aan het tafeltje naast het zijne zitten. Toen ik in de gaten kreeg dat ik naast een mythe zat, stond ik onmiddellijk weer op, stormde de trappen op naar mijn kamer, pakte het boek van Buzzati en rende weer naar beneden. Ik maakte een schrijfbeweging en mompelde verlegen iets van 'signare prego'.

Gino Bartali keek mij vriendelijk aan en bromde enige woorden. Brommen is overigens niet het juiste woord. Als Gino Bartali praatte, leek het alsof in onmetelijke diepten de schachten van een kolenmijn kreunend ineen stortten.

Met zwierige hand schreef hij in mijn boek en reikte het me aan. Ik bedankte hem en vervloekte de dag waarop ik besloot geen cursus Italiaans voor beginners te gaan volgen. Bartali leek me namelijk in de stemming voor een onderhoudend gesprek. Wie weet had hij mij iets willen vertellen over zijn band met Fausto Coppi. Iets nieuws, een groot geheim, waarmee ik de wereld had kunnen verbazen.

Aan het tafeltje naast mij zat de grootste levende wielerlegende, groter dan Merckx, Gino Bartali, il Vecchio, de Monnik, via de schimmige spelonken tussen haat en liefde onverbrekelijk en voor eeuwig verbonden met de grootste dode wielerlegende, Coppi. En ik kon hem niets vragen.

Tien dagen voor zijn dood zei hij tegen Candido Cannavó van de Gazetta dello Sport dat hij hem een geheim wilde vertellen, 'una cosa segreta', over 'me e Fausto'. Maar eerst moest hij naar de Paus, bij de start van de Giro, zaterdag. Dat geheim was er dus, maar we zullen het nooit weten. En dat is ook eigenlijk wel weer mooi.

Gestorven is Gino Bartali,/kampioen van mijn hart./Adieu Bartali,/het is het eind van een tijdperk./Bartali, de grootste./Adieu aan Bartali,/hij rijdt nu in de hemel met Coppi./Gino Bartali is gestorven.

Meer over