ColumnWillem Vissers

Mooi als het pinkstertoernooi van Vlagtwedde

null Beeld

Gods plan, schrijft Memphis Depay boven de foto waarop hij breed lachend het shirt van Barcelona draagt. Dream big kid... dream big.

Het proces in de sport is het mooist, de weg naar iets. Naar iemand. Memphis Depay uit Moordrecht, die als jongetje soms doelloos rondzwierf in de nacht en zonder voetbal misschien verloren was gegaan, tekent als man bij de grootste club van de wereld. Hij mag straks elke dag met Messi en Frenkie voetballen.

Het proces met Oranje tijdens het EK is vooralsnog mooier dan het voetbal. Geniet met Denzel Dumfries van elke seconde, als de eerste troetelbeer van de sportzomer scoort en reserves hem omhelzen. Luuk de Jong, Gravenberch, Timber. Allemaal zijn ze oprecht blij met de 2-0. De bondscoach is ontspannen. Frank de Boer oogt bevrijd. Hij is vijf jaar jonger dan ruim een week geleden, en dat zonder botox. Hij formuleert betere zinnen, met meer timbre, gedrenkt in zelfvertrouwen.

Voetbal is een industrie, maar zo’n toernooi is in zekere zin ook het Pinkstertoernooi van Vlagtwedde. Jongens uit een land die elkaar al jaren kennen, zijn bij elkaar. Zo’n toernooi is het leukst van al het voetbal. Dat vinden ze zelf ook, in hun hart. Ze zijn weer aanraakbaar, in overdrachtelijke zin, want met de coronaregels mag nog steeds niets.

Landenvoetbal kan qua niveau niet tippen aan het clubvoetbal in de absolute top, met bij elkaar gekochte elftallen, maar het is vijf keer zo interessant. Omdat landen die weggevaagd zijn op de wereldkaart van het clubvoetbal, van Zweden tot Slowakije en Wales, en eigenlijk ook Nederland, gewoon meedoen om de prijzen, en omdat iedereen van het nationale elftal mag houden.

Maar die werelden lopen ook in elkaar over. Wie bij Oranje zit, is een grotere bv dan wie geen international is. Kijk naar Dumfries, wiens toptransfer bijna is geregeld door duels tegen Oekraïne en Oostenrijk. Kijk naar Depay, die ook dankzij Oranje bij Barcelona tekent. Al is de kloof tussen al die bv’s en de rest, pers en supporters, groter dan ooit, het is net of alles en iedereen bij elkaar op schoot zit.

Jongens, samen op de fiets naar het trainingsveld. Wie maakt de mooiste wheelie onderweg? Ze zijn goede praters, aardige kerels. Marten de Roon vertelt met zelfspot dat hij 25 interlands heeft gehaald, want ja, hij en 25 interlands, wie had dat gedacht?

Alleen het voetbal zelf, dat valt nog niet mee. Er gebeurt bijna niets in delen van de wedstrijd. Zelfs als je thuis je beste muziek opzet en nog eens een fors stuk ziet van Nederland - Oostenrijk, is het echt een opgave. Maar dat is het fascinerende aan een proces. Oranje wordt defensief sterker en wie weet, brengen de aangekondigde wissels meer voetbal in de ploeg. En bij al die andere landen zie je ook zwaktes, omdat alle bondscoaches nu eenmaal de snelkookpan hebben gebruikt.

Dus is het toch spannend om maandag naar Nederland - Noord-Macedonië te kijken, want het gaat om het proces. Of dat nu Gods plan is of niet, dat doet er even niet toe.

Kijken als een kenner

Waar moet je dit EK op letten? In Kijken als een kenner maakt voetbaljournalist Sam Planting van elke kijker een expert. Ontdek de elf spelers die de tactiek van hun land bepalen – en hoe het moderne voetbal wordt gespeeld.