ColumnWillem Vissers

Misschien besefte Hoekstra werkelijk niet hoe ridicuul sommige regels zijn

null Beeld

Op de dag dat de schaatser Wopke Hoekstra koketteerde met zijn rondje pootje over met Sven Kramer in Thialf, kwamen hier thuis lijntjes bij elkaar. Maar daarover zo meer.

Op zich was het mooi dat minister Wopke weer mocht schaatsen van zijn Liselot, om de boodschap uit te dragen dat sporten gezond is en dat iedereen het zou moeten doen.

Alleen was hij vergeten dat het verboden is om binnen te sporten. Verboden, door wie dan? Ja, door zijn eigen regering. Wie weet, was hij verdwaald in zijn eigen bubbel. Misschien besefte hij werkelijk niet hoe ridicuul sommige regels zijn. Maar goed, hij bood ruimhartig excuses aan.

En dan de lijntjes. De jongste zoon kwam vrijwel gelijktijdig met ‘schaatsgate’ thuis van de training met de mededeling dat de wedstrijd van het weekeinde was afgelast, tegen de jongens onder 18 jaar van de eigen club. Hij speelt zelf in 015. Onder 15 tegen 18? Ja, getalenteerd team tegen vriendenploeg. We hebben alles al ontelbare keren gedaan. Deze variant had na stemming nipt gewonnen van geblinddoekt voetballen en voetballen met de veters aan elkaar geknoopt.

Maar het mocht dus niet, want wat bleek? Een paar jongens uit de onder 18 zijn inmiddels 18 jaar, en dan mogen ze volgens de regels niet meer groepsgewijs voetballen. Het is Jiskefet op gras. Oh, en dan ons lieve bestuur. Roomser dan alle pausen in de laatste eeuw bij elkaar.

Nauwelijks uitgelachen las ik een bericht voor dat premier Rutte weinig reden ziet tot versoepeling van maatregelen. Mijn echtgenote stopte snel de vingers in haar oren. Ze wil het niet meer horen. In haar ontwikkelt zich een fascinerende aversie tegen de overheid die ik in haar lieve karakter nooit heb aangetroffen. Al maanden niet mogen werken als schoonheidsspecialiste en de kosten zien oplopen, terwijl haar branche en talloze andere branches denken veilig te kunnen werken. Totaal geen gehoor. Zoek het maar uit.

Mijn oudste zoon vertelde over een kennis uit het studentenleven die op één dag tienduizend calorieën at, pakweg vijf keer zoveel als gezond. Gewoon, uit verveling, na een jaar zonder ook maar één fysiek college. Dat is de universiteit mensen, onze intellectuele toekomst. Ik dacht dat ik was beland in de opnamen van een surrealistische realityshow, en dat terwijl de lente borrelde in het hoofd. Weet u nog hoe politici anderhalve week geleden trompetterden over de Elfstedentocht die, als het was blijven vriezen, op zijn vroegst ongeveer nu had kunnen worden verreden, terwijl de mensen alweer in korte broek buiten lopen. Dat dus.

In de mailbox belandde een bericht van achttien jongerenorganisaties en sportbonden om alsjeblieft weer te mogen sporten op een normale manier. Dit is een steunbetuiging voor die oproep. We zullen voorzichtig zijn. Het seizoen is toch verpest, dus wij leiders gaan met onze jeugd met de fiets naar naburige dorpen. We nemen zo weinig mogelijk ouders mee. Kunnen die thuis wat leuks doen.

Denk bij dat perspectief desnoods aan de eigen bewindslieden. Dat ze zonder angst voor volkswoede kunnen zwieren in de schaduw van een topschaatser.

Meer over