Milaan? Geef mij maar Amsterdam

Liever vandaag dan morgen wil Andy van der Meyde (24) vertrekken bij Internazionale. De Italiaanse droom is een illusie gebleken. Wat nu? 'Ik sta open voor Ajax'...

Of hij nou heeft meegedaan of niet - en meestal kwijnt hij weg op de bank - hij hoort altijd hetzelfde: 'Het is alleen bravo, bravo. Daar word je schijtziek van.'

Een goede campagne in de Champions League met Ajax, met hoofdrollen in het Olympisch Stadion van Rome en San Siro van Milaan, leverde de snelle aanvaller met de fijne voorzet en het hoge alles-of-niets-gehalte in zijn acties een contract op waarvan elke jongen droomt. Driekwart jaar later is hij een nummer bij een club die al jaren op drift is.

Zijn eerste opmerking tijdens het gesprek in Noordwijk: 'Het leven is goed, maar de rest is niks.' De nuance volgt. Alles is perfect georganiseerd. Na enig doorvragen blijkt ook dat tegen te vallen. Kan een nieuweling rekenen op sociale begeleiding? Nee dus. De taal leren dan? 'Ik wilde op Italiaanse les. Zeiden ze: nee, rustig aan. Ik heb nóg geen les gehad, terwijl ik er steeds om vraag.'

Vraag oud-spelers als Bergkamp of Jonk maar naar de gedachtenkronkels bij de beleidsmakers van Inter. Bij het Inter van nu kun je geweldig spelen en de volgende week op de tribune zitten. Zonder uitleg. 'Het is zo moeilijk om dan ritme te krijgen.'

De vorige trainer Cuper zei dat Van der Meyde belangrijk was, maar na diens ontslag kwam Zaccheroni. Ook die benadrukt zijn belang, maar spelen, ho maar. Vrijdag heeft Van der Meyde een gesprek met technisch directeur Branca.

'Zo kan het niet verder. Ik wil voetballen. Ik heb daar niets meer te zoeken. Ik train alleen een beetje en zit op de bank. Ik heb gezegd: als ik niet speel, laat me dan thuis, dan kan ik voor mezelf trainen. Anders zit ik weer dagen in een hotel zonder iets te doen. Dat mag niet.

'En als je dan die trainingen ziet. Dan zegt de trainer op een gegeven moment: klaar. Dan vraag je je af wat je eigenlijk hebt gedaan. Op een gegeven moment ga je voor jezelf een beetje trainen. Bergop- en bergafwaarts rennen, afronden, schieten. Het is zo tactisch allemaal. Dan heeft hij allemaal pionnetjes met kleurtjes erop en dan zegt hij bijvoorbeeld groen. Dan moet iedereen naar die groene pionnetjes.'

Een keer echt moe zijn na een training, daarnaar verlangt hij, of na een wedstrijd een fijn gevoel meenemen naar huis. 'Ik wil laten zien dat ik kan voetballen.' En hij wíl ook spelen om zijn plaats in het Nederlands elftal te behouden, zeker na zijn sterke optreden in de beslissingswedstrijden tegen Schotland.

Zijn verhaal past bij Inter, de ploeg die miljoenen spendeert en overspannen de eerste titel sinds 1989 najaagt. Trainers beloven aankopen hun kwaliteiten te benutten, maar kiezen toch voor resultaat. Of ze worden ontslagen en krijgen een opvolger met een andere visie. 'Ik werd gehaald als rechts- of linksbuiten. Dat systeem spelen ze helemaal niet meer.'

Het ging aardig onder Cuper, met als hoogtepunt de 0-3 bij Arsenal in de Champions League, met een prachtige treffer van Van der Meyde, een volley. 'We speelden toen ook met voetballers die echt wilden. Er zijn nu soms jongens die het verzieken voor anderen. Ik heb al gevraagd of ik weg kan en er zijn al clubs geweest voor me. Ze willen het niet horen.'

Of hij geen foute inschatting heeft gemaakt? 'Zij kochten mij, ik was hun grootste aankoop. Ze zeiden dat ik zou spelen, als links- of rechtsbuiten. Dan ga je.'

Hij verbaast zich in Milaan, elke dag weer. 'Als je ziet hoeveel mensen voor een wedstrijd in de kleedkamer zijn die daar niets hebben te zoeken. Je kunt er bijna niet eens lopen om je aan te kleden. Dan denk je: wat doen die hier allemaal?'

In de winterstop wilde Ajax hem huren. Hij sprak met trainer Koeman, die sinds het vertrek van Van der Meyde geen echte rechtsbuiten meer bezat. De overgang kwam niet rond.

Bij Ajax kan hij nooit het salaris uit Italië verdienen, maar hij zou best terugwillen naar Amsterdam. 'Ik sta open voor Ajax. Ik zou best iets willen inleveren. Ik wacht af.' Spelen in een Mickey Mouse-competitie is plezieriger dan verpieteren in de Serie A, is zijn les. 'De Italiaanse competitie is niets voor mij. Het voetbal is veel te verdedigend. En als je niet speelt, interesseert dat financiële verhaal je ook niet meer.'

Och, de supporters zijn fantastisch en hoewel hij vaak in trainingskamp vertoeft, heeft zijn gezinnetje het goed naar de zin. 'Niets aan het handje.' Als de inwoner van Como door Milaan loopt, vragen fans waarom hij niet mag meedoen en ze willen de man met de helblauwe ogen aanraken. En als hij na een wedstrijd waarin hij weer eens op de bank zat in de catacomben zijn dochtertje ziet, is het weer een beetje goed.

En overal in de stad krijgt hij kortingen. Maar hij hóeft helemaal geen kortingen. Hij wil voetballen. Basta. 'In Italië voetballen was een droom van me. Nu weet ik hoe het is.'

Meer over