WEdstrijdverslagpolen - nederland (1 - 2)

Met de veerkracht van Oranje zit het goed

Oranje blijft een elftal dat ergernis en bewondering oproept, soms vrijwel gelijktijdig. Het Nederlands elftal nam woensdag na een proeve van wisselvalligheid afscheid van de Nations League, ondanks een overwinning in Polen (1-2).

Wijnaldum viert het tweede doelpunt tegen Polen met zijn ploeggenoten. Beeld AP
Wijnaldum viert het tweede doelpunt tegen Polen met zijn ploeggenoten.Beeld AP

In een rare wedstrijd, met Nederlandse voetballers op schoenen in zuurstokkleuren waarmee sommigen te vaak uitgleden, liet Oranje in aanvallend opzicht aardige staaltjes zien, maar de defensieve kwetsbaarheid bepaalde toch voor een te groot deel het rapport. De Polen staken soms het veld over alsof ze bergaf liepen, met alle lichten op groen.

In de slotfase boog Nederland voor de zoveelste keer een achterstand om, door twee succesvolle spelhervattingen van de beste schutters in de ploeg van de laatste jaren: een strafschop van Memphis Depay en een kopbal van Georginio Wijnaldum na een hoekschop van invaller Steven Berghuis, al raakte Piatek de bal dan nog.

Oranje eindigde, mede door de zege van finalist Italië in Bosnië, als tweede in zijn groep in de hoogste categorie van de competitie die van oefenvoetbal iets semi-belangrijks heeft gemaakt. In aanvallende zin riep het Nederlands elftal op het erbarmelijke veld in Chorzow enthousiasme op, al was het aantal gemiste kansen te groot om de defensieve armoede te maskeren.

Gemiste kansen zou je toch als beslissend kunnen beschouwen bij de uitschakeling. Als Nederland het ergens liet liggen in zes duels, was dat in de uitwedstrijd tegen Bosnië, die dommig in 0-0 eindigde. Met die twee punten was Oranje finalist geweest, hoewel in de twee duels met Italië slechts een punt werd behaald. Ook zo bezien was Italië de beste ploeg.

Normaliter is het vaak andersom met Nederland, qua aanvallen en verdedigen, maar het centrum met Virgil van Dijk en Matthijs de Ligt ontbreekt al een tijdje vanwege blessures en bondscoach Frank de Boer had ook zijn tweede keus vleugelverdedigers opgesteld. De Boer had de as van het elftal dat Bosnië zondag versloeg intact gelaten. Centrale verdedigers, middenveld en spits bleven staan, al was Memphis Depay nu centrale aanvaller in plaats van linksbuiten.

Verder koos De Boer, mede om de clubs te behagen en te waken voor overbelasting, voor ‘frisse benen’ op de flanken achterin en voorin, met Hans Hateboer, Patrick van Aanholt, Calvin Stengs en Donyell Malen. Maar frisse benen zijn niet per se goede benen. In defensief opzicht was het spel gewoon dramatisch tot de rust. Daley Blind, uitstekend in zijn passing, was traag en passief bij het verdedigen. Hateboer, na bijna een uur gewisseld voor Denzel Dumfries, en Van Aanholt lieten zich aan alle kanten voorbijlopen. Maar ook Davy Klaassen leverde als controlerende middenvelder veel te veel ballen in. Hij moet van De Boer op het huis passen, maar hij leek op een pyromaan af en toe, zeker voor rust.

Na ruim vijf minuten ontstond de 1-0, na zo’n typerend moment van waardeloos verdedigen. Hans Hateboer lag op de grond na een ingooi van hemzelf toen zijn directe tegenstander Jozwiak aan een bijna oneindige dribbel begon, met Davy Klaassen amechtig sprintend achter hem aan, zichtbaar meters verliezend. Jozwiak trok naar binnen, omspeelde Blind alsof die een Amsterdammertje was en schoof de bal via de paal langs doelman Tim Krul. Ja, in aanvallend opzicht was best veel moois te zien, met slimme passes van Van Aanholt en Stengs, met kansen voor Georginio Wijnaldum, Malen, Depay en Frenkie de Jong. Het leverde alleen niets op, ook al omdat uitglijden tot kunst was verheven. De aanvallers mogen dat als ambitie beschouwen: als zij meer gaan scoren, zullen ze de defensie ontlasten.

Na rust bleef het beeld ongeveer hetzelfde, met Nederland dat aandrong, af en toe een kans kreeg en in het laatste kwartier twee keer toesloeg, op zich terecht gezien het spelbeeld en de veerkracht. Om de eerste plek in de groep ging het al niet meer, want koploper Italië ging vrij eenvoudig winnen in Bosnië.

Zo mist Nederland dus de tweede finaleronde van de Nations League, na een finaleplaats in 2019, en daarvoor ‘ben ik half verantwoordelijk’, aldus De Boer, die het na twee duels overnam van interim-trainer Dwight Lodeweges. Dat betekent dat Oranje bij de loting voor de WK-kwalificatiegroepen op 7 december in een poule van zes in plaats van vijf landen komt.

Als de toplanden Frankrijk, Spanje, Italië en België in oktober 2021 de finale van de Nations League spelen, voetbalt Oranje een paar keer extra voor de mogelijke plaatsing voor het WK van 2022 in Qatar. In die poule is Nederland groepshoofd. De winst in Polen was in elk geval een mooi besluit van een weinig opzienbarend interlandjaar 2020, getekend door corona en de aflossing van Ronald Koeman door Frank de Boer.

Meer over