Columnpeter winnen

Mathieu van der Poel kan zozeer genieten van de natte hel dat er geen hel meer bestaat

null Beeld

Hij lag er als een veenlijk bij, onbeweeglijk. Dat is vast uit teleurstelling, dacht ik. Mathieu van der Poel had Parijs-Roubaix níet gewonnen hoewel hij, de handigste stuurman van de meute, hemel en aarde bewogen had de natte editie wél te winnen. Ik zag hem onderweg met de krachten smijten alsof hij de incarnatie van Merckx was. Kon het misschien een onsje minder? In gedachten schreeuwde ik het hem toe. Aan de andere kant, roekeloosheid kon ook een goed teken zijn. Het onderrug probleem had zich kennelijk in het hemelwater opgelost. Mathieu koerste zoals hij het liefst koerst, als een speelvogel.

Opgelapt en redelijk schoon vertelde hij dat hij toch tevreden huiswaarts toog. Ja, hij ging strijdend ten onder, niks om je voor te schamen. Heel trots was hij eigenlijk op zijn bronzen plak, al had hij vóór de sprint gedacht van de drie koplopers het minst kapot te zijn.

Heerlijk joch, Mathieu van der Poel. In het sportieve vuur de pijn in de benen vergeten. En de schroeiende leegte in longen, hoofd, darmen, nieren en lever. Niet eens meer voelen dat zijn kompanen een tikkeltje minder versleten zijn. Zozeer genieten van de natte hel dat er geen hel meer bestaat.

Plankje

Mathieu stelt mij nooit teleur. Zelfs niet als hij in Tokio uit pure geestdrift vergeet dat een bepaald plankje is weggenomen in de hel van het olympische mountainbiken.

Ik weet zeker dat hij onderweg naar huis in zijn auto gedacht heeft: die Hel van het Noorden ga ik nog eens opvreten!

Ik was alleen thuis zondagmiddag. Ideaal. Parijs-Roubaix is alleen in stilte te pruimen, en al helemaal een zeldzaam natte Parijs-Roubaix welke het uiterste vergt van een oud-professional voor zijn televisietoestel. Klein minpuntje was wel dat ik door de aanhoudende regen boven West-Europa mijn psychisch opfrissende fietstochtje vooraf had moeten schrappen. Aan regen doe ik al jaren niet meer.

Schrappen

Ik begreep – de koers was al even onderweg – dat kritische vragen waren gesteld aan de baas van organisator ASO, Christian Prudhomme. Was het niet verstandiger omwille van de veiligheid van de coureurs bepaalde kasseistroken te schrappen die zo goed als onder water stonden? Het antwoord van Prudhomme: ‘Neen, Parijs-Roubaix is de koningin der klassiekers, de regen behoort tot de legende’. Kortom, voor hapklare ellende is een markt.

Stel dat voor de start dezelfde vraag aan Mathieu van der Poel was gesteld. Ik vrees dat hij geantwoord zou hebben: ‘Schrappen? Hoezo? Voel eens aan je bol’.

Gebiologeerd zat ik voor het televisietoestel. Wat zich ontvouwde was niet van deze tijd. Het was prachtig. Wegwielrennen in welke vorm dan ook is niet van deze tijd; nooit geweest ook.

De hysterische vreugde uitval van de winnende bulldozer Colbrelli had voor mij niet per se gehoeven. Hysterie, dat is meer iets van deze tijd.

Meer over