Mathieu laat pers en pupillen schrikken

Beeenngghh...

Met een geweldige klap liet coach Pierre Mathieu gisteren de standaard van de microfoon op tafel neerkomen. De hele perszaal schrok van het vertoon van de Nederlander. Met zo'n daverende klap, zo schetste de bondscoach, zou hij zijn vrouwenteam wakker hebben gekregen voor de met 3-1 gewonnen wedstrijd tegen Polen.

De dreun van een dag eerder - aan de Italiaanse eet- of salontafel - was van vergelijkbaar volume en vooral bedoeld om het EK af te sluiten. Nederland had in Rome door de nederlagen tegen Rusland en Italië de entree tot de laatste vier gemist.

Er vielen geen medailles meer te verdienen. Het was tijd voor nieuwe doelen. Mathieu: 'We hebben niets meer met dit EK te maken. Ik wilde met die klap aangeven dat we vanaf dat moment alleen nog maar over de Olympische Spelen zouden spreken.'

Het traject naar Sydney was wat hem betreft begonnen, zo peperde Mathieu zijn jonge ploeg in. Over het EK zou, ook in de publiciteit, niet veel meer gemord worden. 'Maar ze lullen wel als we Sydney niet halen, heb ik de meisjes voorgehouden.'

In de plastische taal van Mathieu heette het dat hij zijn speelsters een 'worst' had voorgehouden. 'Dames moet je altijd een worstje voor de neus hangen', was zijn weinig gelukkig gekozen verfijning van de tekst.

De eerste wedstrijd uit het Romeinse troosttoernooi, om de plaatsen vijf tot acht, had absoluut olympische lading. De nummer vijf van het EK gaat in januari naar Bremen, naar het continentale olympische kwalificatietoernooi, het OKT2. Mogelijk mag zelfs, wanneer Rusland zich vroegtijdig kwalificeert, de nummer zes naar dat plaatsingsevenement.

Nederland wist vooraf dat de hoge positie op de wereldranglijst (zesde) waarschijnlijk nog kansen zal inhouden op het OKT1, de World Cup, en OKT3, de grote slotronde volgende zomer, ook in Japan. De nationale ploeg kon daardoor in het lege Palaeur ontspannener aantreden dan tegenstander Polen dat bij een nederlaag de deur naar Sydney reeds gesloten wist.

De stress van die wetenschap verlamde de Poolse ploeg, de groepswinnaar in de kwalificatie, royaal voor Nederland, en deze zomer tijdens een stage nog tweemaal te sterk voor de meiden van Mathieu. Op het eerste matchpoint (24-23) werd de spanning de Poolse aanvalster Reczko te veel. Zij sloeg, bevreesd voor het hoge blok van invalster Orsel (1.92 m), rechtdoor, juist buiten de lijnen. Bij het setpoint in de derde set was ze al in dezelfde val gelopen.

De dreun van Mathieu had veel gedroom voorkomen, maar het waren vooral de harde klappen van Chaïne Staelens die het nationaal team gisteren aan een van de vrolijker dagen uit het recente bestaan hielpen. De voormalige Belgische, nog een juniore met haar achttien jaar, knalde erop los tegen de Poolsen. In de eerste en vierde set bereikte ze haar topvorm.

De inbreng van zo'n kanon is beslissend in het internationale vrouwenvolleybal - zo wurmde het Kroatië van Barbara Jelic zich langs Italië naar de finale - en daarom mag Nederland zich danig verkneukelen over de aanwezigheid van Staelens. 'Ze is stukken beter en stabieler geworden', was de algemene mening. 'Ze is sinds het WK van vorig jaar gegroeid', was een andere opmerking die merkwaardig aandoet over iemand die 1.90 meet.

Staelens (24 punten) werd gisteren voorbeeldig gesteund door Elles Leferink (22 punten). De aanvalskracht hielp Nederland de brug over. Bovendien heeft Mathieu het geluk dat hij momenteel over een waar koppel spelverdeelsters beschikt. Riëtte Fledderus was opnieuw de startende setter, Jettie Fokkens kwam haar in de derde set, bij de stand 1-1 en 11-14 achter, aflossen.

Waar Fledderus de redelijk voorspelbare, koele dame speelt, daar heeft Fokkens het voordeel van de inspiratie. Ze schoffelde, scharrelde en sleepte haar team mee in de stad waar zij volgende maand haar domicilie en werkkring (Volley Roma) weet. 'Ik kom er in als het niet goed gaat. Als ze het nodig hebben, dan stop ik ze wat peper in de reet.'

Meer over