Maradona's erfenis weegt zwaar

Welk land wordt wereldkampioen voetbal? In de aanloop naar het WK wordt een aantal kanshebbers geïntroduceerd. Vandaag: Argentinië...

DE HOOFDTRIBUNE van de met 91.794 toeschouwers gevulde Rose Bowl in Pasadena zinderde van opwinding, op die warme julidag in 1994. Diego Maradona, de bedroefde ogen verborgen achter een zonnebril, en zijn gevolg trokken de aandacht weg van het veld. Maradona, de halfgod van het Argentijnse voetbal, was betrapt op doping, voor de rest van het WK uitgesloten en ingehuurd als commentator.

Beneden, op een bijna onnatuurlijk egale grasmat, worstelde zijn Argentinië met Roemenië, om niet meer boven te komen. In één van de mooiste wedstrijden op het WK in de Verenigde Staten volgde uitschakeling. On-Argentijns vroeg, in de tweede ronde. Het gedoe rond Maradona had de ploeg mentaal gesloopt.

Redondo, in de eerste ronde de adjudant van de meester, bezweek onder de druk. Toch viel ook óp het veld één Argentijn op. De jonge Ariel Ortega dribbelde langs Petrescu, langs Prodan, langs Popescu. Wat een heerlijke pingelaar was dat. Wie was die jongen, vroegen de volgers zich af nadat de commotie rond Maradona was verstomd.

Tegenwoordig is Ortega een vaste kracht van de nationale ploeg. Door bondscoach Daniel Passarella is hij al evengoed als Ronaldo genoemd, ondanks zijn matige seizoen bij Valencia.

Het tijdperk Maradona is definitief voorbij en de vraag is hoe het de traditionele kanshebber Argentinië zonder hem vergaat. Slechts zijn geest zal rondwaren boven de ploeg van Passarella, want ongetwijfeld zal Pluisje veelvuldig opduiken in de commentaren. Hij was immers actief op de laatste vier WK's en telkens was hij spraakmakend.

In 1982 (Spanje) verliet hij het toernooi na een rode kaart, gevolg van een schandelijke trap in een Braziliaans kruis. Vier jaar later (Mexico) dirigeerde hij Argentinië naar de titel op een wijze die ongeëvenaard is, in 1990 (Italië) haalde hij met een vrij zwakke ploeg toch de finale en de afloop van '94 is al verteld.

Passarella houdt niet van vedetten als Maradona. De twee konden het ook nooit goed met elkaar vinden. Zelf was El Kaiser, een bijnaam die is afgeleid van de echte Kaiser (Beckenbauer), een stijlvolle, keiharde verdediger, aanvoerder van de ploeg die de finale van het WK in 1978 won van Nederland.

Destijds kreeg hij de figuurlijk met bloed besmeurde bokaal overhandigd van dictator Videla. In 69 interlands scoorde hij maar liefst twintig maal.

De 44-jarige Passarella staat op discipline. Het bekendst is zijn eis dat spelers die hij oproept in naam van vlag en vaderland zich netjes dienen te melden. Dat betekent onder meer: met kortgeknipt haar en zonder overbodige sieraden.

Voor Argentijnse voetballers betekent dat nogal wat. De lange manen, zeker tot op de schouders hangend, waren door de jaren heen een handelsmerk van de ploeg. Wolff, Heredia, Ayala, Houseman, Kempes, Caniggia en Batistuta straalden alleen al door hun woeste uiterlijk kracht uit.

Bij Passarella is wat dat betreft alles anders, maar andere eigenschappen dan lange haardracht zijn gebleven. Argentijnse voetballers koppelen techniek aan kracht, hardheid aan subtiliteit. Een beetje zoals Italianen in Europa.

Bij elk WK heeft Argentinië ook in Nederland veel fans. Ze voelen zich aangetrokken door de speelwijze, of het fraaie hemelsblauw in de shirts.

Veel van Passarella's spelers zijn nog geen 25 jaar. Als belangrijkste pionnen noemt hij aanvaller Batistuta, Ortega dus, de middenvelders Veron, Almeyda en Simeone, de verdedigers Chamot en Sensini. Redondo, de motor van Real Madrid, is niet opgeroepen.

Tijdens de kwalificatie, die in Zuid-Amerika zestien duels omvatte, gebruikte hij maar liefst 46 spelers. Ook Batistuta was geregeld gepasseerd, maar uiteindelijk kon Passarella niet om Batigol heen. Want scoren bleek vrij moeilijk in de aanloop, getuige de slechts 23 doelpunten in die zestien duels.

Het vertrouwen van de buitenwacht in de kansen van Argentinië op de derde wereldtitel (na 1978 en 1986) is gestegen na de recente overwinning op aartsrivaal Brazilië, in Rio de Janeiro nog wel. Mochten de Gauchos de wereldtitel pakken, dan is Passarella na Zagallo en Beckenbauer de derde persoon die dat lukte als speler én als trainer.

Willem Vissers

Meer over