Nieuws

Manchester City vindt na rust bres in Parijse muur en wint eerste halve finaleduel

Qatar - Abu Dhabi, gespeeld in het Prinsenpark van Parijs, was een soms koninklijke voetbalshow met gemene trekjes. Qatar, gekleed in pakjes van Paris Saint-Germain, verloor (1-2) tegen Abu Dhabi, in de kleuren van Manchester City.

Manchester City's Riyad Mahrez na een goal tegen Paris Saint-Germain (PSG). Beeld AFP
Manchester City's Riyad Mahrez na een goal tegen Paris Saint-Germain (PSG).Beeld AFP

Al die miljoenen, al die pretenties, en dan zoveel knulligheid bij Paris SG. Amateuristisch gedoe. Eerst een voorzet van De Bruyne zo in het doel laten ploffen voor 1-1. Nou ja, dat kan nog gebeuren. Maar dan, de ultieme afgang. Een vrije trap van Mahrez, door de muur heen, omdat spelers springen, draaien en een gat laten. Bang voor de bal. Potsierlijk is daarbij de muurligger, de hype die snel dient te verdwijnen. Verratti, die alles en iedereen afleidde met zijn onzinnig liggen; 1-2 dus. De totale ommekeer was compleet.

PSG - City, in de halve finales van de Champions League, sprankelde, met PSG beter voor rust en City veel sterker daarna. Wie de finale bereikt tegen Real Madrid of Chelsea, daarover valt nog geen uitsluitsel te geven, want uit of thuis, dat maakt niet meer zoveel uit, afgezien van het feit dat uitgoals nog dubbel tellen bij gelijke stand.

Ach, de dribbels van Neymar, ze zijn zo vederlicht, zo luchtig. De traptechniek van Di Maria, zijn gevoel voor diepte. Maar ook: Mitchel Bakker uit Purmerend, 20 jaar jong, linksachter. Ja, het is moeilijk voor hem om het allemaal bij te benen. Soms oogt hij als een houten klaas, zeker in de buurt van Neymar of de woensdag matige Mbappé, maar het is ook knap, meedoen op dit niveau, in de hoogste kaste van het voetbal, in clubteams waarin tal van talenten uit alle landen zijn verzameld. En Ach, Gündogan, Foden of De Bruyne, zoveel klasse, zo zuiver in de passing. Mooie wedstrijd, met gemene overtredingen soms.

Al die miljoenen van de oliemannen uit het Midden-Oosten. Ze hebben het voetbal in pakweg vijftien jaar een ander gezicht gegeven, met andere bedragen, andere marktverhoudingen. Bij twee clubs komt dat samen: PSG van Qatar Sports Investments, met Nasser Al-Khelaifi als voorzitter, en Manchester City van Sheikh Mansour uit Abu Dhabi, hoofdstad van de Verenigde Arabische Emiraten. Ze koesteren die ene, diepe wens: de Champions League winnen. Dat is ze nog niet gelukt.

Prachtig voetbal

PSG speelde prachtig voetbal tot de rust, en dan niet alleen van de kunstenaars voorin. Aanvoerder Marquinhos maakte, net als in de vorige ronde tegen Bayern München, een cruciaal doelpunt. Een kopbal, na een kwartier, toen niemand hem volgde bij zijn loopje in het strafschopgebied, na een hoekschop van Di Maria.

City leek machteloos. Trainer ­Guardiola stelt ook eigenlijk geen echte spits meer op. Jesus, Agüero en Sterling zitten op de bank. Hij is wel vaker trendsetter geweest. Bijna alles en iedereen is middenveld. Terwijl PSG juist vertrouwt op de specialisten, die de vrijheid krijgen om te doen wat ze willen. De halve finale is dan leuk en aardig, maar ze doen gewoon alsof ze op het pleintje staan in het Bois du Boulogne.

En toch viel de 1-1 en daarvoor was niet eens een aanvaller nodig. Doelman Navas verkeek zich op de voorzet van De Bruyne. Hij rekende misschien op een kopbal van deze of gene, maar de bal viel zo bij de tweede paal in het doel. Waarop City zelfs won door die vrije trap. PSG was gefrustreerd en zag Gueye nog rood krijgen, voor een onbezonnen overtreding op Gündogan. Maar het is nog niet voorbij. Volgende week dinsdag is het Abu Dhabi - Qatar, dan in Manchester.

Meer over