Langs Maas wordt strop dan toch nog gestrikt

Vrijdag dansten de Reeboks van Bert van Vlaanderen nog op de randen van een Mexicaanse vulkaan, zondag, achtduizend kilometer verder en een paar centimeter onder de zeespiegel, kreeg de atleet na dertig kilometer rennen het ene been nauwelijks nog voor het andere....

ROLF BOS

Van onze verslaggever

Rolf Bos

ROTTERDAM

Bert van Vlaanderen wilde zondag 2.12 lopen en daarbij zijn deelname aan de WK in Athene veiligstellen. De bronzen medaille-winnaar van de WK van 1993 had goede ervaringen met hoogtestages. Rode bloedlichaampjes ophalen in hogere sferen, en bij terugkeer de hele wereld aankunnen.

Ging Van Vlaanderen voorheen naar Sankt Moritz, ditmaal toog hij naar Mexico, waar hij op de flanken van de Xinantecátl drie weken lang vele honderden kilometers trainde.

De eerste van de drie weken hoogtestage 'draaide' Van Vlaanderen al meer dan tweehonderd kilometer. 'Anderen klagen bij zo'n hoogte over aanpassingsmoeilijkheden, dat ze moeten happen naar zuurstof, alsof er een strop om hun nek wordt gelegd. Ik had nergens last van.'

Of een hoogtestage nu wel of geen effect heeft, is nog lang niet duidelijk. Wetenschappers spreken elkaar tegen. De een wijst op de positieve gevolgen, de ander roept dat goedgetrainde atleten er weinig baat bij hebben. Bovendien moet het, zoals gisteren, ook weer niet té koud zijn, want dan wordt het bloed dik, en is het hoogte-effect weg.

Na terugkeer van een hoogtestage moet binnen drie dagen een wedstrijd gelopen worden. Na twee weken volgt een langere piek. Wat dat betreft maakte Bert van Vlaanderen gisteren geen denkfout. Nieuw voor hem was echter dat zijn lichaam een jetlag van zes uur moest overbruggen. Hij kwam pas zaterdagmiddag terug.

Een dag later al vertrok hij op zijn missie, die hem via Rotterdam-Zuid naar het klassieke marathonparkoers tussen Marathon en Athene moest brengen. De eerste vijftien, twintig kilometer ging het gemakkelijk. Tweemaal ging het over de lage 'Zwaan', de nieuwe Erasmusbrug. Maar daarna, daar waar de toppers gisteren hun negative split omzetten in een positieve, juist dáár, langs de Maasboulevard, ging het mis, werd de strop die eigenlijk in Mexico al om de nek had moeten worden gelegd, dan toch gestrikt.

De Italiaanse gendarme Giacomo Leone versnelde, en Van Vlaanderen snakte plots naar adem. Later, terugblikkend: 'Mijn oren begonnen te tuten, alsof ze vol met water zaten, ik kreeg geen zuurstof meer. Het leek of ik in een vliegtuig zat dat aan het stijgen was.'

Lopen werd strompelen, het gebruinde gezicht verkrampte, de richttijd voor Athene schoof achter de horizon. De klok zou richting 2.15, 2.16 gaan - onder de ideale omstandigheden van gisteren in Rotterdam, waar menig nationaal record sneuvelde, een magere tijd.

Even leek het erop dat Van Vlaanderen van plan was zijn helletocht toch te voltooien. Maar daar was manager Jos Hermens. De ex-atleet gaf het advies af te haken. 'En hij had gelijk, nu kan ik over twee weken misschien weer ergens aan de start verschijnen.'

Over twee weken zou hij wéér kunnen lopen, de gevolgen van de jetlag zijn dan weg, maar de eventuele voordelen van de Mexicaanse hoogtestage hoeven dan nog niet uit het lichaam te zijn gevloeid. Er is in die periode, 11 mei, weer een marathon, die van Turijn. 'Misschien dat ik daar loop.'

Mocht hij onverhoopt dan toch nog 2.12 lopen, dan gaat hij toch niet naar Athene. 'De voorbereidingstijd is te kort. Zoveel marathons kun je niet binnen één jaar lopen. Als marathonloper krijg je maar weinig kansen.'

Meer over