ColumnWillem Vissers

Lachen dus maar, in deze tijden van surrealisme voor de sport

null Beeld
Willem Vissers

Adem in. Adem uit. Let op de ademhaling. Omarm het surrealisme in tijden van lockdown, als tactiek om te overleven. Kijk naar Feyenoord - Ajax, in een leeg stadion, en denk dat het normaal is wat hier allemaal gebeurt. Dan is het best lachen.

Hoe spelers neergaan, hoe ze zich aanstellen, na een tikje, na een aai over hun bolletje. Haha. De leegte ontmaskert hun theater. Hoe Antony doet, dat provoceren, die slaande beweging. De kreten in de holte. Alsof ze zijn geraakt door zwaar geschut.

Buiten waren ze aan het muiten, voor de aftrap. Supporters. Verveelde jongens, arm in arm, met hun zwarte capuchons, in hun eeuwige spel met de politie, alsof die niet genoeg te doen heeft. Ze gooien met hekken op het plein voor het stadion. Journalisten is gevraagd minimaal drie uur van tevoren aanwezig te zijn, om hun auto op een veilige plek te zetten. Lachen toch?

Dusan Tadic van Ajax, die vindt het mooi, vuurwerk richting bus. Dat zei hij ook tegen ploeggenoten, toen het gebeurde, dat een Serviër hiervan niet warm of koud wordt. Het motiveert hem alleen. Domme supporters van Feyenoord. Tadic motiveren. Haha. Hij geeft later de voorzet waaruit Senesi in eigen doel scoort en benut een strafschop. Eigen schuld, dikke bult met je vuurwerk. Lachen toch?

Trainer Ten Hag doet ook al stoer, door te praten over het welkomstcomité. Maar intussen zijn er vóór zondag tientallen vergaderingen gehouden over dat ene, heikele thema: of Steven Berghuis op zijn 30ste verjaardag zonder risico kan meedoen aan Feyenoord - Ajax. Een jongen die naar een betere club is gegaan, van Feyenoord naar Ajax, omdat hij ook weleens structureel in de Champions League wilde voetballen. De haat die dat oplevert, pfff.

En dan zit je vervolgens naar het totale niets te kijken, zondag. Blijven lachen is het enige medicijn. Het is surrealisme, tot en met het regeerakkoord van het nieuwe ploeg van Mark Rutte toe. In ‘Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst’ staan weer een paar hele alinea’s over sport. Het is net of ze het telkens vergeten, of iemand op het laatst roept, bij het kopieerapparaat: oh ja, sport, verrek. Even copy-paste uit het vorige akkoord en klaar.

Er is nog snel iets geschreven over een gezonde generatie in 2040, als we 37 coronagolven en 29 lockdowns verder zijn. Over gezonde leefstijl. Maar nu even niet, want nu moeten we weer binnen blijven met zijn allen, ook degenen die lekker samen willen sporten buiten, want nu zitten we in een pandemie. En dus stierf het verenigingsleven zaterdag weer voor een tijd. De laatste ademtocht bij de club, voordat de deur weer sloot. Een oefenpotje, zolang het nog mocht, een paar uur voor het verdict.

Of ze koffie konden krijgen, vroegen de drie rijouders van de tegenpartij. Nee, maar jullie kunnen wel naar de overkant, naar McDonald’s, want wat er ook gebeurt in de wereld, McDonald’s is altijd open. Maar geen school. Geen sport. De zogenoemde niet-kwetsbaren, de jongeren, betalen opnieuw de prijs. Tot ze vanzelf kwetsbaar zijn gemaakt.

Meer over