nieuws

Knokken is een vast onderdeel van ijshockey, maar deze vechtpartij is wel heel massaal

De ijshockeyers van New York Rangers namen zo snel wraak op die van Washington Capitals dat ze een record vestigden: de meeste vechtpartijen in vijf minuten.

 Michael Raffl (Capitals) duikt weg als Anthony Bitetto (Rangers) uithaalt. Beeld AP
Michael Raffl (Capitals) duikt weg als Anthony Bitetto (Rangers) uithaalt.Beeld AP

De puck was nauwelijks in het spel gebracht of de ijshockeywedstrijd tussen New York Rangers en Washington Capitals, rivalen in de Noord-Amerikaanse competitie NHL, ontaardde vorige week woensdag in een massale knokpartij. Het opmerkelijke voorval leidde tot een hernieuwde discussie over de traditionele vechtpartijen in de NHL. Die worden nog altijd gedoogd en vaak zelfs aangemoedigd.

Drie koppeltjes openden de dans op het ijs van Madison Square Garden, thuishaven van de Rangers. Enkele losse opstootjes verder had de wedstrijd een dubieus record gevestigd: de meeste knokpartijen binnen vijf minuten speeltijd. De strafbank had zo het aanzien van een overvol bushokje op een regenachtige dag.

Een vechtpartij in de NHL? In de Verenigde Staten en Canada haalt men er de schouders over op. Het hoort er simpelweg bij: knokken heeft sinds 1922 een eigen hoofdstuk in het regelboek van de competitie. Vaak wordt het toegejuicht. Gaan twee spelers met elkaar op de vuist, dan doen scheidsrechters een schaatsje opzij en zet de huis-dj een opruiende plaat op om het schouwspel van de juiste ambiance te voorzien. Pas als de kemphanen zijn uitgeraasd of hun veiligheid in het geding komt, wordt ingegrepen en worden ze voor (meestal) vijf minuten uitgesloten.

De uitspatting in Madison Square Garden baarde opzien vanwege het grote aantal betrokkenen dat zich tegelijk liet gaan. Het incident kende een recente voorgeschiedenis: ook bij een ontmoeting van twee dagen eerder was er een massale vechtpartij ontstaan.

Zonder helm

Tom Wilson (Washington) had volgens velen een grens overschreden door tegenstander Pavel Buchnevich, die op zijn buik op het ijs lag, uit het niets op zijn achterhoofd te slaan. Wilson slingerde vervolgens de Russische sterspeler Artemi Panarin zonder helm tegen het ijs, waarna hij nog enkele klappen uitdeelde.

Dat Wilson geen schorsing kreeg, maar slechts een boete van 5.000 dollar, schoot de Rangers in het verkeerde keelgat. De club eiste het vertrek van het hoofd van het Department of Player Safety, maar kreeg in plaats daarvan een boete van 250.000 dollar voor het openlijk afvallen van een NHL-bestuurder. Woensdag namen de spelers van New York het heft in eigen hand.

Het is zoals het gaat in het Noord-Amerikaanse ijshockey: een speler die het slachtoffer wordt van gemeen spel, wordt gewraakt door zijn teamgenoten. Het is de oorzaak achter de meeste vechtpartijen. Die kennen hun ongeschreven regels, grenzend aan etiquette. Voordat de handschoenen uitgaan en de helmen af, is er vaak overeenstemming.

Zomaar in het wilde weg iemand slaan, zoals Wilson deed, is not done (en levert een langere tijdstraf op). De speler die wordt uitgedaagd accepteert meestal: zijn tegenstander heeft het recht om het op te nemen voor zijn teamgenoot. Ook op wegduiken wordt neergekeken.

IJshockeyliefhebbers zijn verdeeld over de houdbaarheid van de gewelddadige traditie. De een vindt het prachtig, de ander een smet op het razendsnelle, technische spelletje waarvan de vechtpartijen louter zouden afleiden. In de loop der jaren komen de opstootjes stukken minder vaak voor: rond de eeuwwisseling kende een wedstrijd gemiddeld ongeveer 0,65 incidenten, tegenwoordig ligt dat rond de 0,18.

Fanatiekste supporters

De NHL, die onlangs een nieuw tv-contract tekende voor naar verluidt ruim 600 miljoen dollar per jaar, wil de knokpartijen voorlopig niet verbannen, juist omdat de fanatiekste supporters ervan smullen. Volgens competitiebaas Gary Bettman vormen de matpartijen een ‘thermostaat’ waardoor spelers in het heetst van de strijd stoom kunnen afblazen.

Oud-spelers ondervinden na hun carrière de fysieke gevolgen van het geweld. In 2018 schikte de NHL met ruim 300 spelers die de competitie verantwoordelijk hielden voor de hersenschade die ze hadden opgelopen tijdens hun speeldagen. De afgelopen jaren werd bij sommige jong overleden spelers chronic traumatic encephalopathy (CTE) vastgesteld, de hersenaandoening waarmee ook spelers uit American football-competitie NFL kampen. In de NFL werd de link tussen CTE en de klappen op het hoofd in 2016 schoorvoetend erkend. De NHL ontkent nog altijd dat er een causaal verband is.

Het zijn vooral de enforcers die de pijn voelen. De ‘handhavers’ die alleen worden opgesteld vanwege hun vuisten en vaak meer straf- dan speelminuten hebben. In de NHL was het lange tijd een eervolle taak, maar inmiddels zijn de goons of tough guys een vrijwel vervlogen fenomeen.

Het zijn spelers als Wilson, die ook bijdragen met doelpunten en assists, die nu het vuile werk opknappen. Afgelopen week zorgde de recidivist, die eerder dit jaar zeven wedstrijden werd geschorst, voor de grootste vechtpartij van het seizoen. Niemand die erover sprak, maar tussen het knokken door werd er ook nog ijshockey gespeeld. Washington won met 4-2.

Meer over