Keijser en Paulis gingen lang aan leiding, pakken uiteindelijk brons op dubbeltwee

Marieke Keijser en Ilse Paulis hebben in de lichte dubbeltwee genoegen moeten nemen met de bronzen medaille. Dat was een hard gelag, want het duo lag tot enkele meters voor de finish op kop. Maar in extremis ging goud verloren en bleef brons net over.

Marieke Keijser en Ilse Paulis met hun bronzen medaille. Beeld EPA
Marieke Keijser en Ilse Paulis met hun bronzen medaille.Beeld EPA

De hele race ging het duo aan de leiding. Na 1.500 meter, met nog 500 voor de boeg, bedroeg hun voorsprong op de rest van het veld bijna een bootlengte. In de eindsprint kwamen de boten van Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië sterk opzetten. De wind blies even gemeen schuin over de baan als woensdag.

De 24-jarige Keijser en de 27-jarige Paulis wisten dat het erom spanden, probeerden alles op alles te zetten om aan kop te blijven. ‘Ik dacht dat we het hadden. Dat dachten we allebei’, zei Keijser na afloop bij de NOS. Dat bleek niet zo. Met nog maar vier halen te gaan, een meter of twintig voor de finish maakte ze een mispeer.

De verwarring bij alle boten was groot. Wie had er nu gewonnen? Het bleek de Italiaanse boot, in 6.47,54. Tweede werden de Fransen (6.47,68). De fotofinish moest uitsluitsel brengen voor het brons, de Nederlandse boot bleek met 6.48,03 een honderdste sneller dan de Britten.

Keijser was schuldbewust. ‘Ik verpest het gewoon, simpel. Dit had ik niet van mezelf verwacht, maar het gebeurt wel. Sorry voor Ilse, ik had haar graag goud gegeven.’ Tegelijkertijd probeerde ze er nog wat positiefs uit te halen. ‘Het zijn m’n eerste Olympische Spelen en we moeten ook blij kunnen zijn met brons.’

Hun voorbereiding in Tokio werd ernstig verstoord door het rondwarende coronavirus in het Nederlandse kamp. Hun coach Josy Verdonkschot bleek afgelopen weekend besmet en werd in isolatie geplaatst. Een dag voor de wedstrijd trof assistent-coach Isabelle Jacobs hetzelfde lot.

Keijser (links) en Paulis in actie. Beeld EPA
Keijser (links) en Paulis in actie.Beeld EPA

‘Ik denk dat we trots moeten zijn. ‘Want we stonden hier wel, zonder onze eigen coaches.’, probeerde Keijser de moed erin te houden. ‘Onze wilskracht en doorzettingsvermogen is ongekend. De afgelopen week voelde als een maand, met elke dag een klap in ons gezicht.’

Voor Paulis was de derde plaats, zo nipt voor de Britten, nauwelijks een troost. Daar waar Keijser de rug had gerecht en probeerde positiviteit uit te stralen, hing haar oudere ploeggenoot somber met de armen op een dranghek.

Paulis werd vijf jaar geleden in Rio de Janeiro olympisch kampioen in dezelfde boot met Maaike Head. Dat het prolongeren van die titel zo dramatisch mislukte hakte erin. Uiteindelijk sloeg ze haar arm om haar ploeggenoot en slikte de tranen weg. ‘Ik ben hier even totaal door van de wereld’, zei ze. ‘Ik ben trots op Marieke, maar het doet me pijn dat ze zich schuldig voelt. Dat is nergens voor nodig.’

Meer over