Kampioen met oog voor verliezer

Bij de Olympische Spelen van Peking, twee jaar geleden, zorgde Tia Hellebaut voor een sensatie door de huizenhoge favoriet Blanka Vlasic te verslaan....

Vlasic had al 38 wedstrijden op rij niet verloren en leek in staat het 21 jaar oude wereldrecord van de Bulgaarse Stefka Kostadinova (2.09) te verbeteren. Ze was regerend wereldkampioene en kwam dankzij haar markante uiterlijk en gevoel voor show als een van de vedetten naar Peking. Van jongsaf was ze aan door haar vader klaargestoomd voor een loopbaan als hoogspringer.

Hellebaut is haar tegenpool. Ze oogt studentikoos en is wars van vedettegedrag. Ze ontdekte haar talent voor atletiek geleidelijk en koos pas laat voor hoogspringen. Ze is opgeleid als meerkampster: in 2008 werd ze nog wereldkampioen indoor op de vijfkamp. Pas na lang aandringen van haar trainer, levensgezel en voormalige hoogspringer Wim Vandeven koos ze voor een specialisme. Hij zag in haar een kampioen.

In Peking had Vlasic de hele wedstrijd de leiding. Ze ging steeds foutloos over de lat, terwijl Hellebaut de 1.99, 2.01 en 2.03 pas in haar tweede beurt slechtte. Op 2.05 kreeg de wedstrijd plotseling een dramatische wending. Hellebaut nam de leiding door die hoogte in haar eerste beurt feilloos te bedwingen. Het was de hoogste sprong uit haar loopbaan, op het moment dat de belangen het grootst waren.

Vlasic moest die prestatie evenaren om aan de leiding te blijven. Ze mocht niet missen op 2.05, maar ze bezweek onder de druk. Het lukte haar pas bij haar tweede poging. Om goud te winnen diende de Kroatische vervolgens over 2.07 te zweven, een evenaring van haar persoonlijke record.

De eerste poging van beide vrouwen op 2.07 mislukte. Hellebaut gaf vervolgens aan dat ze stopte. Dat leek een tactische meesterzet, om de druk op Vlasic te vergroten. Het suggereerde dat ze op 2.09 verder zou gaan. (Vandeven bekende na afloop dat ze kramp in haar kuit had en nauwelijks in staat was te springen.)

Vlasic wist haar zenuwen op dat moment niet onder controle te krijgen en faalde nog tweemaal. Ze moest genoegen nemen met de tweede plaats.

Hellebaut was dolgelukkig met het goud, maar ze liet ook blijken waarom veel Nederlandse atleten haar zien als een ongewone topsporter. Ze leefde mee met Vlasic, die in een hoekje van de catacomben onder het Olympisch Stadion stond te huilen.

‘Ach, Blanka is aan het wenen’, zei ze met een stem vol medeleven, terwijl ze werd omringd door een horde Belgische verslaggevers die alleen oog voor haar hadden.

Meer over