Jonk kijkt na zoveel trainers niet meer naar logica

Puzzelen, zo noemt bondscoach Frank Rijkaard de zoektocht naar de beste formatie van het Nederlands elftal voor Euro 2000. Juist het foutloos leggen van de partjes in het hart kost hem hoofdbrekens....

Het Nederlands elftal, ruim halverwege richting Europese titelstrijd in eigen land, speelt woensdag tegen Denemarken in Kopenhagen zijn negende interland onder Rijkaard. Positief is dat Nederland de wedstrijden serieus benadert, hetgeen in het verleden wel eens anders was met oefenduels, en bij vlagen imponeert. Minder is het gesteld met de uitslagen: één zege, vijf gelijke spelen, twee nederlagen.

Bovendien zijn de problemen die al dateren van vóór het WK in Frankrijk nog altijd niet opgelost. Wie past de rol van aanvaller op rechts het best en wie zijn het meest geschikt als de twee centrale middenvelders?

Wim Jonk is weer in beeld als aangever in het centrum. De Volendammer van Sheffield Wednesday zou al meespelen in de tweede wedstrijd van de oefenstage in Brazilië, maar toen behoorde hij tot degenen met buikloop. En dus is het logisch dat Jonk woensdag speeltijd krijgt.

Was hij verwonderd om het feit dat Rijkaard hem na het WK lange tijd niet opriep? 'Dat heeft geen zin', zegt de 32-jarige Jonk, die 48 interlands speelde. 'Het is een keuze van de trainer. Ik heb zoveel trainers meegemaakt. Logica, daar kijk je op een gegeven moment niet meer naar.'

Zo is Jonk. Twijfelen trainers aan hem, dan kan hij dat toch niet verhelpen. Bovendien: 'Ik ben niet anders gewend.' Altijd is het zo geweest dat de ene trainer (Van Gaal, Advocaat) optimaal vertrouwen koesterde in de spelbepaler met de splijtende pass, terwijl de ander twijfelde (Hiddink, Rijkaard), want defensief zijn betere spelers denkbaar.

- Je hebt je erbij neergelegd dat het zo nou eenmaal is?

'Wat moet ik anders? Maar dat vind ik ook leuk aan mijn loopbaan. Als ik later terugkijk, heb ik toch boeiende tijden beleefd, veel strijd geleverd met mezelf en met trainers. Dat heeft me ook sterker gemaakt.'

Natuurlijk dacht hij na het WK aan het einde van zijn loopbaan als international. Rijkaard vertelde hem dat hij voor de positie twee of drie andere spelers had.

Sindsdien stelde Rijkaard de volgende centrale duo's op, al dan niet gedwongen door blessures en schorsingen: Ronald de Boer-Davids, Seedorf-Cocu, Seedorf-Davids, Seedorf-Van Bronckhorst. Feit is ook dat Oranje in acht duels dus slechts één keer heeft gewonnen (van Peru) en slechts acht keer scoorde.

Van die acht treffers zijn er slechts drie gemaakt door de aanvalskoppels die Rijkaard opstelde: Van Nistelrooij, Kluivert en Van Hooijdonk scoorden allen eenmaal, waarbij zij aangetekend dat de laatste dat deed uit een vrije trap. En dus puzzelt Rijkaard door.

Jonk is blijkbaar weer nodig, als aangever?

'Ik heb in het verleden bewezen dat ik een goede assist kan geven, een verbindingsspeler kan zijn. Dat is mijn kwaliteit, daarvoor ben ik hier. Het is duidelijk dat de bondscoach heel veel spelers heeft laten meedoen en dat hij een beetje zoekende is.'

Misschien raakte Jonk ook uit beeld omdat hij sinds vorig seizoen bij Sheffield Wednesday voetbalt, een club die misstaat tussen de werkgevers van de internationals.

'Het was erg moeilijk om in dat elftal te spelen', aldus Jonk, die in de zomer aandrong op versterking. De club kocht onder anderen Gilles de Bilde en Gerald Sibon, goede spelers voor een modale club als Sheffield Wednesday.

Toen Jonk vertrok naar Engeland, stelde hij zich al in op een tegenvaller, want hij was altijd verwend geweest qua voetbal. Zelfs met die 'negatieve' instelling viel het nog tegen. 'Je wil zelf meer, maar dat gaat niet.' - Wat lukt er dan niet?

'Bij simpele dingetjes in de communicatie gaat het al helemaal mis.'

Door een blessure en privé-omstandigheden miste Jonk de eerste twee wedstrijden van de competitie. Toen hij terugkwam voor het duel met Bradford City van afgelopen weekeinde, zat Sibon op de tribune. Op zo'n moment verbaast hij zich dus wél.

'Ik hoorde dat Gerald niet al te best had gespeeld. Maar ja, om iemand dan gelijk af te serveren naar de tribune, is volgens mij ook niet al te sterk. Ik probeer me nu voor te stellen wat de trainer beweegt. Schijnbaar staat hij dermate onder spanning dat hij al na twee wedstrijden een beslissing neemt waarvan ik denk, nou...'

Na één training met de nationale ploeg zegt Jonk: 'Ik voel me weer heerlijk, want het niveau ligt twee tandjes hoger. Als je bij de club een bal krijgt, moet je eerst wachten totdat iemand een beweging maakt. Hier zijn ze effe verder.'

Een goede, sierlijke voetballer is dus onder zijn niveau gaan spelen. 'Dat is toen een keuze geweest omdat ik weinig andere mogelijkheden had.'

Doch spijt heeft hij niet. 'Het is jammer, maar jammer is iets anders dan spijt.'

Meer over