InterviewsJong Talent

Je bent jong, klaar om de wereld te veroveren en dan is er corona

Ook bij veel jonge sporters hakt corona erin. Vastomlijnde toekomstplannen, inclusief stages in het buitenland, zijn plots onzeker. Blijf dan maar gemotiveerd. Je krijgt maar een kans. Volgend jaar staat een nieuwe lichting talenten klaar.

Jason Wong, judoka Beeld Nienke Veneboer
Jason Wong, judokaBeeld Nienke Veneboer

Naam: Jason Wong
Leeftijd: 17
Sport: judo (Kenamju Haarlem)

‘Ik schrok van mijn eigen gedachten. In februari beleefde ik het hoogtepunt in mijn carrière door Nederlands kampioen onder 18 jaar te worden, maar drie maanden later dacht ik eraan te stoppen. Ik kon het niet opbrengen om in mijn eentje te trainen en verloor heel snel mijn plezier. Waar deed ik het eigenlijk nog voor?

‘De eerste maand van de lockdown lukte het om voor mezelf te trainen. Thuis deed ik mijn oefeningen en ging ik twee keer per week hardlopen. Maar al snel verdween de motivatie en dook ik achter mijn playstation. Mentaal was het de zwaarste periode uit mijn carrière.

‘Ik had nooit verwacht dat die gedachten bij mij zouden opspelen. Judo was mijn leven, van kleins af aan. Maar plots sloeg de twijfel toe. Voor het eerst in jaren had ik niemand om mee te sparren en geen doel waar ik naartoe kon werken.

‘Wat niet hielp: op sociale media zag ik dat mijn concurrenten uit onder meer Rusland wel gewoon konden trainen. Elke dag liep mijn achterstand op. Ik dacht: stel je voor dat ik straks weer de mat op moet, dan word ik alle kanten op gegooid. Daar had ik helemaal geen zin in.

‘De gedachten dat ik mijn judopak voorgoed zou opbergen hebben ongeveer anderhalve maand gespeeld. Tegen mijn vrienden vertelde ik dat ik twijfelde. Zij verklaarden mij voor gek. Was ik echt bereid om alles weg te gooien wat ik in al die jaren had opgebouwd?

‘Achteraf kan ik zeggen dat ze gelijk hadden. Toen we weer in kleine groepjes mochten trainen, zag ik licht aan het einde van de tunnel. Beetje bij beetje kwamen mijn plezier en motivatie terug. We mogen weer fysiek contact hebben tijdens de training en in januari staan de eerste toernooien op het programma. Daar houd ik me voor nu aan vast.’

Delano Selassa, honkbal Beeld Nienke Veneboer
Delano Selassa, honkbalBeeld Nienke Veneboer

Naam: Delano Selassa
Leeftijd: 21
Sport: honkbal (Amsterdam Pirates)

‘Ik had nu in Amerika moeten schitteren op het honkbalveld. Als student aan het Arizona Western College zou ik meedoen aan de herfstcompetitie. Maar door corona is daar een streep door gezet. In plaats daarvan heb ik de afgelopen maanden mijn conditie op peil gehouden bij Amsterdam Pirates.

‘De bedoeling is dat ik op 2 januari naar Amerika vertrek. Maar ik houd mijn hart vast of er dan al gehonkbald mag worden. Wat als de nieuwe president Biden beslist dat sporten in groepsverband voorlopig nog niet is toegestaan? Het kan grote gevolgen hebben voor mijn carrière.

‘In juni is de draft in de Major League Baseball. Dan kiezen de profteams de beste spelers van de high schools en colleges. Het is voor veel talenten de kans op een goed contract of een opstap naar een mooie carrière in de Major League, de grootste honkbalcompetitie te wereld. De droom van elke honkballer.

‘Ik heb vorig jaar mijn debuut gemaakt in het Nederlands team en wil er alles aan doen om de absolute top te halen. Daarvoor moet ik in Amerika laten zien wat ik in huis heb. Maar als de competities niet doorgaan, heb ik die mogelijkheid niet. Voor het uitbreken van corona heb ik ook al zeven maanden voor Arizona Western College gehonkbald. Ik weet dus hoe leerzaam het is.

‘Ik ben nu 21. Als we de komende periode nog niet mogen honkballen, dan zie ik mijn kansen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Achter mijn staan jongere honkballers te popelen om zich ook te laten zien. Ik dacht dat ik een mooi pad voor mezelf had uitgestippeld, maar plots is alles onzeker.

‘Ik wil nog steeds mijn droom achterna, maar ben door corona veel bewuster over andere dingen gaan nadenken. Wat zou ik willen doen als het niet lukt in Amerika? Een antwoord op die vraag heb ik nog niet geformuleerd.’

Fleur Hofman, hockey Beeld Nienke Veneboer
Fleur Hofman, hockeyBeeld Nienke Veneboer

Naam: Fleur Hofman
Leeftijd: 19
Sport: hockey (Hurley)

‘Het bericht dat er een streep ging door de zaalcompetitie, die in december zou beginnen, voelde als een harde klap in mijn gezicht. Als tweede keepster van Hurley zou ik de kans krijgen om mij te laten zien. Het was mijn stip aan de horizon, nadat ik in de zomer een week op de intensive care had gelegen. Die is nu verdwenen.

‘Ik was in augustus met mijn vader in Spanje op vakantie toen ik in zee door de hoge golven tegen een rots klapte. Op mijn bil zat een diepe, open wond. Die raakte ontstoken, waardoor ik een bloedvergiftiging opliep. Ook kwamen ze erachter dat mijn nieren niet meer goed functioneerden.

‘Ik heb een week alleen maar gelegen, was niet in staat om op te staan en kon niet meer naar de wc. Mijn benen waren opgezwollen. Even dacht ik niet aan het tegenhouden van ballen. Ik was alleen maar bezig met de vraag of het goed zou komen.

‘Eenmaal terug in Nederland begon het al snel weer te kriebelen. Ik moest vanaf nul beginnen, maar met de zaalcompetitie in het vooruitzicht had ik een doel om naartoe te werken. Hoe mooi de zaalcompetitie is, had ik een jaar eerder al ervaren.

‘De eerste acht weken van mijn revalidatie heb ik met de fysio getraind. Vanaf begin oktober mocht ik weer het veld op, al moesten we op anderhalve meter afstand trainen. Omdat we veel afwerkvormen deden, kreeg ik de ene na de andere bal op mij af. Het was ideaal om weer een beetje in mijn ritme te komen, zonder dat ik meteen duels aan hoefde te gaan.

‘In mijn hoofd werd mijn doel steeds duidelijker. Door hard te trainen, ging het mij lukken om de zaalcompetitie te halen. Tot het pijnlijke bericht kwam dat er een streep doorheen ging. Nu heb ik voorlopig geen doel voor ogen en dat maakt het trainen en gemotiveerd blijven een stuk moeilijker.’

Alina Sendar, basketbal Beeld Nienke Veneboer
Alina Sendar, basketbalBeeld Nienke Veneboer

Naam: Alina Sendar
Leeftijd: 17
Sport: basketbal (Orange Lions Academy)

‘Met de wetenschap dat ik komende zomer naar Amerika vertrek, vond ik het niet moeilijk om gemotiveerd te blijven. Sterker, het was voor mij de reden om elke dag te gaan trainen, zodat ik straks de beste versie van mezelf kan laten zien.

‘Het is altijd mijn doel geweest om in Amerika te basketballen. Via de universiteit van Georgia krijg ik de kans om mezelf te ontwikkelen en te trainen met de beste leeftijdsgenoten. Ik ga ervan uit dat het virus tegen die tijd onder controle is. Tot dan wil ik er hier het beste van maken.

‘Natuurlijk was 2020 een bizar jaar. Eigenlijk zou ik deelnemen aan het WK basketbal 3x3 in Hongarije en stond het EK onder 18 jaar in Oostenrijk op de agenda. In plaats daarvan hadden we in april, mei en juni drie keer per week een digitale training met het team.

‘Via Zoom kregen we oefeningen van onze coach. Het stimuleerde mij dat ik mijn teamgenoten zag en op die manier toch met hen in contact bleef. Gelukkig mogen wij nu weer gewoon trainen en fysiek contact hebben, omdat wij onder het topsportprogramma vallen. Hoewel we nog geen wedstrijden spelen, kun je wel partijvormen doen tijdens de training.

‘Of ik het gevoel heb dat ik het afgelopen jaar stilgestaan heb in mijn ontwikkeling? Nee, ik probeer het juist andersom te bekijken en denk dat ik nieuwe dingen heb geleerd. Ook wanneer er geen wedstrijden zijn of de deur van de zaal op slot zit, kun je bezig blijven. Het gaat om de discipline die je kunt opbrengen.

‘Ik ben extra gemotiveerd om weer een wedstrijd te basketballen. En de droom om ooit actief te zijn in de NBA voor vrouwen staat nog steeds overeind. Daar heeft corona niks aan veranderd.’

Meer over