Jaloerse Joe DiMaggio

In 1967 vroeg regisseur Mike Nichols aan Paul Simon of hij een aantal songs wou schrijven voor The Graduate, de film waarin een jonge Dustin Hoffman verleid wordt door de twee keer zo oude Mrs....

Voor een bepaalde scène had Nichols met spoed een nieuwliedje nodig. Hij toog naar Simon en Garfunkel, maar deze zeidendat ze niets nieuws hadden. 'Echt helemaal niets?', vroeg Nicholswanhopig. Daarop verlieten Simon en Garfunkel de kamer, kwamenvijf minuten later weer terug en zongen een korte versie van Mrs.Robinson. Dit tot stomme verbazing van Nichols. 'Hebben julliedat in vijf minuten geschreven?', vroeg hij verbluft.

Dat was niet het geval. Paul Simon was bezig met het maken vaneen song over Eleanor Roosevelt, de vrouw van presidentRoosevelt. Het enige dat ze gedaan hadden, was de naam Mrs.Roosevelt vervangen door Mrs. Robinson. Dat de songoorspronkelijk over Mrs. Roosevelt ging, is bij voorbeeld terugte zien in het couplet: 'Sitting on a sofa on a Sunday afternoon/Going to the candidates debate/ Laugh about it, shout about it/When you've got to choose/ Ev'ry way you look at it, you lose'.

Omdat het lied nog niet af was, is in de film alleen eeningekorte versie te horen. In 1968 werd de volledige versieuitgebracht, inclusief het beroemde couplet: 'Where have yougone, Joe DiMaggio?/ A nation turns its lonely eyes to you/What's that you say, Mrs. Robinson?/ 'Joltin' Joe' has left andgone away.' De hier bezongen Joe DiMaggio was één van Amerika'sberoemdste honkballers. Hij was een zoon van een arme Italiaansevisser. Van 1935 tot 1952 speelde Joltin' Joe ('slagvaardigeJoe') met veel succes voor de New York Yankees. Hij won negenkeer de World Series, sloeg 361 homeruns en in 1941 sloeg hij in56 opeenvolgende wedstrijden minsten één honkslag. Dit record,'the Streak', staat nog steeds.

DiMaggio was zeer geliefd. Bij zijn huwelijk met de actriceDorothy Arnold in 1939 stonden maar liefst dertigduizend mensenbij de kerk om een glimp van het tweetal op te vangen. In 1944scheidde het echtpaar. Van 1943 tot 1946 nam DiMaggio vrijwilligdienst in het leger. Omdat het voor het moreel van de troepenniet goed zou zijn als zo'n geliefd persoon zou sneuvelen, werdhij niet naar het front gestuurd.

In 1954 trouwde hij weer, dit keer met Marilyn Monroe. Hethuwelijk hield slechts 274 dagen stand. Joe was erg jaloers. Zokregen ze na de opnamen van de beroemde scène uit de film TheSeven Year Itch - zij stond op een metrorooster in Manhatten enhaar witte rok waaide tot groot enthousiasme van de tweeduizendaanwezige fans en tientallen fotografen elke keer op als er eenmetro passeerde - hevige ruzie.

Marilyn Monroe bleef wel de liefde van zijn leven. Na haardood in 1962 liet hij jarenlang twee keer per week verse rozenop haar graf leggen. Joe DiMaggio overleed op 8 maart 1999 op84-jarige leeftijd. Een maand later werd in het stadion van deNew York Yankees een gedenksteen onthuld. Paul Simon betrad metzijn gitaar het veld en op de positie waar Joe DiMaggio altijdspeelde, zong hij, begeleid door het volle stadion, Mrs.Robinson. Bij de regel 'Where have you gone Joe DiMaggio?'stroomden bij velen de tranen over de wangen.

Meer over