profiel

Jack Grealish, fenomeen van honderd miljoen, is veroordeeld tot de bank bij Engeland

Jack Grealish (25) zou van een saai Engels elftal een spectaculaire ploeg kunnen maken, maar ’s lands lieveling is vooral joker voor de behoudende bondscoach Gareth Southgate.

Invaller Jack Grealish in actie tegen Duitsland. Met een voorassist en een assist leverde hij een belangrijke bijdrage aan de 2-0-zege.	Foto Getty Beeld Getty
Invaller Jack Grealish in actie tegen Duitsland. Met een voorassist en een assist leverde hij een belangrijke bijdrage aan de 2-0-zege. Foto GettyBeeld Getty

Ferdi Delies uit Tolbert zei in 2013 tegen zijn echtgenote Henriette, bij het zoveelste bezoek aan zijn favoriete club Aston Villa: ‘Ga jij even met hem op de foto, hij wordt een grote.’ Op de foto een lachende, jonge vrouw en een jongen van een jaar of 17. Jack Grealish. Met een kwinkslag zegt Delies: ‘Ik beschouw me dan ook als de ontdekker van Jack.’

Hij is dan al jaren supporter, sinds hij als soldaat naar Bosnië ging en bij een tante in Birmingham op bezoek was ten afscheid, Aston Villa - Everton bezocht en verliefd raakte op stadion Villa Park, op het blauw en paars van het tenue. Delies keek op de website ook naar wedstrijden van de jeugd en zag op een gegeven moment een jongen uit Birmingham die iedereen op een hoop voetbalde. Hij was sinds zijn 6de lid en groeide tot een talent met een stevig lijf die gewoon voetbalde, onbevreesd, pingelend en uitdagend. Zo’n voetballer die je bijna nooit ziet.

Grealish is tijdens het EK de potentiële hoofdrolspeler die zich moet schikken in een bijrol. Dat knaagt, op een toernooi dat ook wel eens iets anders kan gebruiken dan uitblinkende wingbacks. In stadion Wembley, het grootste volkstheater van Londen, kijkt hij woensdag in de halve finale tegen tegen Denemarken vermoedelijk weer toe.

Hij is te goed voor understudy, maar ja, de kritiek op de bondscoach is geluwd, want Gareth Southgate is ’s lands lieveling. Zijn voetbal is gebaseerd op zekerheid, en Engeland hunkert naar glorie, 56 jaar na de enige titel. En dus is Grealish een luxe invaller.

Grealish is zo’n speler voor wie je thuis blijft. Wedstrijden van Aston Villa waren afgelopen seizoen, tot hij maandenlang geblesseerd was, aangekruist in het bomvolle spoorboekje van het voetbal. De bal vragen als aanvallende middenvelder of buitenspeler, beetje uitdagen, dribbelen, passen, bal ophalen, iets creatiefs verzinnen. Vaak over links maar net zo goed op rechts, met die stevige benen, rechtsbenig maar nooit om links heenlopend.

Zelfs het opgeschoren haar, bovenop lang, is gespreksstof in de media. De blos op de wangen. Echt een Engelse volksjongen. Het moet voor een verdediger heerlijk zijn om hem te schoppen, met die wat provocerende stijl. Hij krijgt de meeste overtredingen mee.

Grealish maakt zich klaar om in te vallen tegen Duitsland. Beeld AFP
Grealish maakt zich klaar om in te vallen tegen Duitsland.Beeld AFP

Alleen tegen Tsjechië, toen Engeland al zeker was van de achtste finales, was hij basisspeler. Voorzet op Raheem Sterling met links. Enige doelpunt. Tegen Duitsland, bij 0-0, viel hij in en was het zaakje zo beslist. Hup, voorassist op de 1-0 van Sterling, een makkelijk balletje, maar ook makkelijke balletjes horen bij de opbouw naar een doelpunt. En dan weer een voorzet met links, halfhoog op Harry Kane, die knap afrondt met het hoofd voor 2-0.

Het gaat ondanks zijn bijrol vaak over Grealish, bijvoorbeeld over zijn mogelijke transfer voor 100 miljoen naar Manchester City. Dat ligt gevoelig. De Nederlander Anwar El Ghazi, ploeggenoot bij Aston Villa: ‘Ik heb van de club te horen gekregen dat ik niet meer over Grealish mag praten omdat er heel veel over hem wordt gesproken omtrent een mogelijke transfer.’ Villa wil hem houden, als kind van de club die, van Ierse afkomst als hij is, ook het wat ruwe Gaelic voetbal speelde, wat hem fysiek op weg hielp.

Grealish is kleurrijk. Enfant terrible, zeggen ze dan snel. Legendarisch is een opname van een bewakingscamera, waarin hij in beschonken toestand zijn auto zoekt en botsend de straat uitrijdt. ‘Hij is veel rustiger nu, heb ik het idee’, aldus Ron Vlaar, voormalig ploeggenoot bij Villa. ‘Maar eens in de zoveel tijd gebeurt er iets. Dat past bij zijn karakter, bij zijn levensstijl.’

Hij bleef bij Villa, ook toen de ploeg in 2016 degradeerde uit de Premier League en veel clubs interesse toonden. In de derby tegen Birmingham City in 2019 rent een supporter van de rivaal het veld op en slaat hem van achteren neer. Grealish komt met de schrik vrij, maakt de winnende goal, duikt tussen de supporters van Villa en zegt na afloop: ‘Het was de dag van mijn leven.’

Ron Vlaar, bij Aston Villa van 2012 tot 2015: ‘Hij was in mijn tijd een opkomende speler, van wie je je enigszins kon voorstellen hoe goed hij kon worden. Een rasvoetballer. Een beetje nonchalant, met die typisch kleine scheenbeschermers en de sokken op half zeven. Een voetballer die vertrouwt op instinct, op snelheid, met een fantastische dribbel.

‘Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, nu City blijkbaar 100 miljoen voor hem overheeft en Villa een verbeterde aanbieding deed om een team rondom hem te bouwen. Ik snap het best als hij gaat.’

Ferdi Delies hoopt dat hij blijft. ‘Ik schat de kans op 50 procent. Weet je, hij was nog ballenjongen bij de club.’

Engelse fans omhelzen Sweet Caroline van Neil Diamond

Sweet Caroline! Oh. Oh. Oh. Good times never seemed so good. Een ding is zeker. Als Engeland morgenavond van Denemarken wint, zullen de zestigduizend thuisfans uit volle borst de klassieker van Neil Diamond zingen. Dat Sweet Caroline het officieuze volkslied voor de Engelsen is geworden, is te danken aan de stadion DJ Tony Perry die na de Engelse groepswedstrijden had geoordeeld dat er nog geen liedje was dat door het hele stadion werd meegezongen. Voor de wedstrijd tegen Duitsland besloot hij Sweet Caroline te draaien. Een schot in de roos.

Voor de toeschouwers moet het massale meezingen een bevrijding zijn geweest na zestien stille coronamaanden. De regels Hands, touching hands / Reaching out, touching me, touching you is wat dat betreft toepasselijk. Het is niet voor het eerst dat Sweet Caroline een sportstadion in vervoering brengt. In de jaren negentig deed de jaren-zeventighit zijn intrede bij de Carolina Panthers, een American Football-team uit North-Carolina. Daarna verspreidde het zich door de sportwereld.

In Wembley was het enkele jaren geleden te horen na een overwinning van Arsenal in de halve finale van de FA Cup. De 80-jarige zanger heeft vanuit Amerika laten weten verheugd te zijn over de opgeleefde populariteit van zijn liefdeslied.

Meer over