In volgauto gaat de tv al om 12 uur aan

De Tour de France bestaat. De winnaar, woensdag heette hij Paolo Savoldelli, won echt. En de verliezers hebben werkelijk geprobeerd niet te verliezen....

Van onze verslaggeefster Marije Randewijk

Voor wie alleen maar renners ziet bij start en finish is het een geruststellende ervaring met eigen ogen te zien dat ze ook werkelijk de opgegeven kilometers afleggen. Voor wie door de logistiek veroordeeld is tot een Tour in een bedwelmende perszaal met televisie, is het onwezenlijk met eigen oren te horen dat ze in de echte wereld vloeken, tieren en schelden.

Nooit geweten ook dat assistent-ploegleiders, zij die plaatsnemen achter renners die zich in de kopgroep bevinden, zich tijdens een etappe zo stierlijk vervelen. De hele wereld schijnt er plezier aan te beleven, maar Kim Andersen had in zijn CSC-auto om 12 uur de tv al aangezet en daar werden geen fietsbeelden op vertoond.

Achter het peloton schijnt het bij hun bazen al niet veel beter te zijn. Logisch dat ze grote voorstanders zijn van de nieuwe communicatiemiddelen waarmee renners computergestuurd kunnen worden. Je kunt op een dag als vandaag beter maar wat te doen hebben.

Andersen kan bellen, tv kijken, renners instrueren en zijn auto besturen, allemaal tegelijkertijd. Hij heeft alleen wat te vrezen van Dirk Demol, die er een sport van maakt Andersen voortdurend te snel af te zijn. Discovery Channel voor CSC, het is zoals het volgens het algemene klassement hoort.

Renners moeten ervan worden verdacht dat ze volle bidons wegsmijten en vervolgens drukke armgebaren maken, alleen maar om de geestdodendheid van de dag te doorbreken. Valerio Piva, de assistent bij T-Mobile, krijgt van Oscar Sevilla geen moment rust. De Spanjaard peddelt de hele dag op het gemak achter in de vluchtersgroep, maar vraagt zelfs assistentie als hij zijn neus wil snuiten.

De mecanicien van de Rabobank zit nagenoeg bewegingloos bijna zes uur achter in de auto, zonder dat hij ook maar een defect hoeft te verhelpen. Frans Maassen, die Erik Dekker op zijn vlucht begeleidt, roept vanuit zijn wagen dat het niet altijd zo gaat.

Maar tussen Pau en Revel waren woensdag maar zeventien renners met een plan van start gegaan, de rest nam een snipperdag. De achttiende in de kopgroep zou zelfs virtueel in het geel hebben gereden, ware het niet dat hij al na achttien kilometer zijn fiets op het dak zette en in de auto van de assistent-ploegleider van T-Mobile kroop. Die rijdt zonder veel inspanning ver weg van Lance Armstrong.

Andreas Klöden, gekweld door een breuk in de hand, stapt na een paar kilometer af Jammer dat zijn Tour vijf dagen te vroeg eindigt.

Vanaf de motor is de Tour een ander evenement. Als lid van het schrijversgilde kun je drie weken lang deel uitmaken van de familie, zonder een renner in het echt te hebben gezien. Achterop bij motard Denis is het zoals het vroeger geweest moet zijn. Een mens zou zowaar willen dat hij geen 32 maar 82 jaar was.

De VIP-boxen in de Amsterdam Arena zijn er niets bij. Zelfs de bui die de urinerende Grivko dreigt te veroorzaken, deert niet. Aan zijn techniek valt desondanks nog wel een en ander te verbeteren. Zodat het maar goed is dat de wind de verkeerde kant op staat.

In de ogen van Bram Tankink valt de verbazing te lezen op het moment dat hij na een demarrage alleen aan kop rijdt in de laatste klim, zo’n tien kilometer voor finishplaats Revel. Zijn frêle lijf schokschoudert, is uitgeput door de afstand en de hitte maar trilt tegelijkertijd van opwinding. Hij gaat hier toch niet de etappe winnen?

Illusies zijn er om verstoord te worden. Het is ontroerend dat van dichtbij te aanschouwen. Als renners zeggen dat ze hun best hebben gedaan, denkt een journalist altijd dat er heus nog wel meer had ingezeten. Dit keer kon het niet. Tankink is volledig aan zijn einde als hij wordt achterhaald, net als Erik Dekker, die zijn metgezellen vijftig kilometer eerder al heeft moeten laten gaan.

Paolo Savoldelli versloeg in de sprint Kurt-Asle Arvesen. Het riep vragen op over de onoverwinnelijkheid van de ploeg van Lance Armstrong, die door zijn collega’s al buitenaards werd genoemd. Het was pure jaloezie. Tussen Pau en Revel gebeurde het woensdagmiddag allemaal echt.

Meer over