In Vlaanderen is Filip Dewulf nu een halfgod

Op een Vlaamse tennisclub heet een baan plein, wordt een racket uitgesproken als raket en pak je een pintje in het chalet (zeg nooit kantine, want dan word je uitgelachen)....

Van onze correspondent

Peter de Graaf

BRUSSEL

Jarenlang klopten de Vlamingen een balletje zonder grote idolen. Maar enkele dagen geleden is een nieuwe tennisheld geboren, en hij heet Filip Dewulf. De 25-jarige Limburger, geboren en getogen in Leopoldsburg, staat vandaag in de halve finale van Roland Garros.

Terwijl Dewulf in Parijs nog steeds ontspannen oogt ('heerlijk geslapen na een avondje gezellig tafelen, flesje wijn en fondue in Quartier Latin'), loopt de spanning in het thuisland op. Vader Dewulf schat de kansen van zijn zoon bescheiden op 40-60.

De tennisclub van Diest maakt van de halve finale een groot spektakel. Leden en supporters kunnen de wedstrijd tegen de Braziliaan Kuerten rechtstreeks volgen op een groot scherm.

De Belgische media volgen de nieuwe tennisheld op de voet. Zijn winst in de kwartfinale was overal voorpaginanieuws. Vooral de vleiende opmerkingen van verliezer Magnus Norman werden gretig opgezogen. 'Hij maakt meer indruk dan de nummer één van de wereld. Als Filip zo blijft spelen, kan hij dit tournooi winnen.'

Dat sprookjesachtige vooruitzicht maakt het schepencollege in Leopoldsburg knap zenuwachtig. Dinsdagavond bogen burgemeester en wethouders zich al over de onverwachte zegetocht van hun plaatsgenoot. Want als Dewulf Roland Garros mocht winnen, dan gaat de kleine Limburgse gemeente uit de bol. Het schepencollege denkt al heel voorzichtig na over een groots feest.

De succesreeks van Dewulf is opmerkelijk. Als nummer 122 op de wereldranglijst moest hij eerst drie kwalificatiewedstrijden winnen voordat hij aan het prestigieuze toernooi mocht beginnen. Vervolgens maakte hij korte metten met Caratti, Meligeni, Portas, Corretja en Magnus Norman. Tot dusver heeft Dewulf één titel op zijn naam staan: Wenen in 1995.

Vlaanderen heeft het tennis ontdekt. De Standaard wijdt een heel artikel aan de sociaal-economische betekenis van de sport. 'Redelijk elitair, maar opvallend goedkoop', concludeert de kwaliteitskrant uit een wetenschappelijk onderzoek van enkele jaren geleden. Een tennisser is gemiddeld 41.773 frank per jaar kwijt, alles inbegrepen.

De doorbraak van Dewulf wordt in één adem genoemd met de records van zwemmer Frederik Deburghgraeve en de successen van de judoka's. Met enig ongeloof wordt vastgesteld dat België naast een zwem- en judonatie nu blijkbaar ook een tennisland is geworden. Want Sabine Appelmans en Dominique Monami kunnen er ook wat van, zo bleek tijdens het Grand Slam-toernooi van Melbourne. De krachtpatserij in de tennissport staat in schril contrast met de zwakte van het Belgische voetbal.

De stemming is aan de vooravond van de halve finale bijna euforisch. Maar commentatoren waarschuwen ook voor al te hoog gespannen verwachtingen. Dewulf is nu een halfgod. Maar een vedette kan snel genoeg weer van zijn voetstuk vallen.

Voor vader Dewulf zal het geen al te zware ontgoocheling zijn als zijn zoon verliest. Het sprookje kan niet blijven voortduren, vindt hij. In Parijs is zoonlief bijkans nog nuchterder. 'Ik ga niet zweven omdat ik hier in de halve finale sta', zei hij tegen de verzamelde pers. De baas van zijn stamcafé heeft al laten weten dat het pintje koud staat, wat er ook gebeurt.

Meer over