Wedstrijdverslag

In historische en klassieke Parijs-Roubaix soleert Deignan naar winst, Vos wordt tweede

De eerste vrouweneditie van de wielerklassieker Parijs-Roubaix is zaterdag gewonnen door de Britse Lizzie Deignan. Het was een zware tocht over de kasseien.

De Britse Lizzie Deignan kwam als eerste over de finish. Beeld AFP
De Britse Lizzie Deignan kwam als eerste over de finish.Beeld AFP

Dit zijn de gezichten van de Hel van het Noorden. Uitgeputte rensters zitten zaterdagmiddag na de eerste vrouweneditie van Parijs-Roubaix in een druppelregentje op het gras op het middenterrein van het velodroom André Pétrieux en schudden het hoofd. Dit nooit meer. Anderen doen met de fiets nog tussen de benen te midden van ploeggenoten stralend verslag van de ontberingen.

Kasseien

Luister naar Marjolein van ‘t Geloof (25), van de kleine Britse wielerploeg Drops-le-Col. Ze is als 13de over de streep van de betonnen wielerbaan gereden; in veel minder zware wedstrijden valt ze geregeld buiten de top 20. Ze heeft slechts modderspatten op de benen, het tenue en het gezicht. ‘Dit is mijn wedstrijd. Hier heb ik elke nacht over gedroomd. Ik kan het gewoon, over kasseien rijden. Ik ben gevallen, ik had kramp, maar ik ben hier gewoon niet te lossen. Ik ben zo blij dat ik heb laten zien dat ik weer een stap naar de top heb gezet.’

Naast haar staat Ellen van Dijk (34). Ze is in topvorm. Vorige maand werd ze wereldkampioen tijdrijden en Europees kampioen op de weg. Nu is ze besmeurd, gehavend. Ze zit onder dikke lagen slijk. Daartussen, op armen en benen, schemert bloed. Na eerdere tuimelingen in de race was ze hard onderuit gegaan op de blubberige Camphin-en-Pévèle, vol op haar schouder en bekken. De Luxemburgse Christine Majerus klapte over haar heen. Van Dijk klaagt over hoofdpijn, ze voelt af en toe dat ze wegvalt. ‘Ik weet niet precies wat er gebeurde. Ik gleed ineens weg. Mijn fiets was ook kapot. Ik wist niet eens of ik wel moest doorfietsen. Ik ga me eerst maar eens verzorgen.’

Maar euforisch dan wel groggy, beiden hebben met hun deelname bijgedragen aan een nieuw hoofdstuk in de wielergeschiedenis. De weergoden serveerden het peloton met louter debutanten in deze koers ook nog eens de klassieke versie van de wedstrijd: nat, glad, modderig, winderig, al bleven de gevreesde stortbuien uit. Veelzeggend: van de 132 rensters haalden er 61 een vermelding in de uitslag. De rest gaf op of kwam buiten de tijd binnen.

Alles gegeven

De Britse Lizzy Deignan (32) van Trek Segafredo won. Op de allereerste kasseienstrook, op 82 kilometer van de finish, was de wereldkampioen van 2015 aan een solo begonnen. Achter haar kwam een georganiseerde jacht maar niet op gang. Marianne Vos maakte zich op de Camphin-en-Pévèle nog los uit een groep kanshebbers - na haar versnelling smakte Van Dijk op de kasseien - maar dichterbij dan 1.15 minuut kwam ze niet meer. Op het moment dat Deignan zegevierend de laatste meters aflegde, draaide zij de baan op. Ze zette nog eens flink aan. Het verschil was 1.17. Ze heeft alles gegeven, zegt ze na afloop. ‘Zij bleef maar gaan en ik bleef maar hangen.’

Dat Deignan eenzaam op avontuur ging, was niet eens de bedoeling. ‘Aan het eind van de strook keek ik om en zag dat ik een gat had. Ik reed op 75 procent, de ploegleiding zei dat ik nu maar 100 procent moest geven.’
Wie alleen rijdt, heeft het voordeel dat je zelf kunt bepalen waar je fietst. Deignan koos vrijwel overal de rug van de strook. Daar liggen de keien nog het meest in het gelid, daar valt het als eerste droog, drab verzamelt zich aan de zijkant. Toch ging ze nog bijna onderuit, ondanks de geringe druk (2,3 bar) in de banden. Ze dreef naar links en in een wat bruuske poging dat recht te zetten, kwam haar fiets bijna dwars te staan. Ze herinnerde zich het advies van ploeggenoot Lucinda Brand, wereldkampioen veldrijden. ‘Zij had gezegd: blijven trappen, blijven trappen!’ Toen ze hoorde dat Vos onderweg was, heeft ze ‘m nog even geknepen. ‘Ze had veel frissere benen dan ik.’

Iconische race

Wie op het podium eindigt, heeft weinig reden de wedstrijd te verfoeien. Deignan: ‘Dit is een iconische race. Voor de vrouwen is dit een grote stap vooruit.’ Dat het prijzengeld voor de winnaar 1535 euro bedraagt, tegen 30.000 voor de beste in de mannenwedstrijd, deert haar niet echt. Met steun van de sponsoren past haar ploeg het verschil bij. ‘Natuurlijk is dat onderscheid teleurstellend. We zijn er nog niet. Maar we zwijgen ook niet langer.’ Vos: ‘De modder en de regen maakten het alleen maar epischer. We hebben er lang op moeten wachten, maar het was geweldig om er deel van uit te maken.’ De Italiaanse Elisa Longo Borghini (29), ploeggenoot van Deignan, derde op 1.17: ‘Ik zou het zo weer doen. Parijs-Roubaix is chaos. Ik zeg: omarm de chaos, omarm het onbekende.’

Een half uur na de wedstrijd strompelt Ellen van Dijk naar de douches van de wielerbaan, de wat smoezelige hokjes van graniet, waarop de naambordjes van alle winnaars zijn geschroefd. Deze onderdompeling wil ze zich niet laten ontnemen. Wie aan zo’n historische Parijs-Roubaix heeft deelgenomen, moet wel het volledige traject hebben afgelegd.

Meer over