columnwillem vissers

In het weekend van de tranen staan die van die gouwe ouwe Dick Advocaat met stip op 1

null Beeld

Op het podium van de tranen van het Pinksterweekend staat Femke Heemskerk op 3. Ze verbergt haar hoofd in een gele handdoek als ze donkere tijden aansnijdt. Eindelijk, na al die ontbering, is daar de EK-zege op de langebaan, op het koningsnummer, de 100 meter vrije slag; 33 jaar oud. Tranen van volharding.

Op 2 Luis Suarez, zittend op het veld van Valladolid, na de titel van Atlético Madrid. Weggestuurd bij Barcelona, vernederd. Hij zou naar Italië vertrekken, maar daar was iets mis met de inburgering en toen ging hij dus naar Atlético Madrid. Shit. Schrik bij trainer Ronald Koeman en co, want Suarez is de geboren revanchist. Tranen van wraak vloeiden na de ultieme genoegdoening.

Op 1 toch die gouwe ouwe Dick Advocaat, 73 jaar. De tranen van de sentimentele oude man die Feyenoord in zijn laatste wedstrijd naar de voorronde van een nieuw, vooralsnog onooglijk Europees toernooi heeft geleid. Persoonlijk heb ik altijd genoten van Advocaat. Niet altijd om het spel van zijn elftallen. Nee, meer van hoe hij is. Zo gedreven. Dat driftige, het Haags grappige. Altijd op zoek naar erkenning.

Emotioneel was hij vroeger al. Daar is die ene beroemde anekdote uit Amerika, als hij met Willem van Hanegem in een donkere bar een jukebox ziet staan en een liedje programmeert, kort nadat de twee voor een tijdje afscheid hebben genomen van de families. You needed me van Anne Murray, een ballade zo zoet en tranentrekkend. Twee mannen samen, alleen, ver van huis. I cried a tear, you wiped it dry.

Naarmate de jaren vorderen: steeds sneller tranen, steeds meer ook. Zijn hart krimpt. Advocaat ziet het einde naderen, van zijn loopbaan in elk geval. Hij heeft al zo vaak gezegd dat hij stopt, en we mogen nooit uitsluiten dat hij weer ergens instapt. Wij kunnen dat raar vinden en denken: Dick, ga toch lekker thuis voetbal kijken, maak een wereldreis met je vrouw, maar zolang clubs of landen hem in dienst willen nemen, zal hij blijven twijfelen. Omdat hij voetbal is.

Natuurlijk zoekt de camera hem na afloop, op zoek naar sentiment, omdat iedereen weet dat Advocaat gaat huilen. Hij huilt al bij de 1-0 tegen FC Utrecht. Als hij het veld afrent, om emoties te verbergen die niet te verbergen zijn, schudt hij nee op de vraag van aanvoerder Berghuis om samen op het veld te blijven. Laat hem even. Hij kust Berghuis en duikt weg in de tunnel.

Na het herstel kijkt hij met de verslaggever naar een compilatie van oude beelden. Hij is op zijn hoede en zegt dat hij van niets in de schrik schiet tegenwoordig. ‘Tjonge jonge’. Hij geneert zich voor de beelden van een kwartier eerder. Ze zijn mooi. Wat je verder ook doet Dick: huil. Zoveel als je wilt.

Een man van de generatie die emoties leerde te verbergen, omdat mannen zogenaamd niet mochten huilen, doet voor dat het kan en mag, tranen laten. Tranen van volharding, genoegdoening of gewoon, van melancholie, om een afscheid dat eens definitief zal zijn.

Meer over