ReportageHelmond

In het Helmond van ‘Skiete Willy’ eert zijn kleinzoon hem met nummer 11

Willy van der Kuijlen mag dan mister PSV zijn, hij was bovenal Helmonder. Uitgerekend zijn kleinzoon Mitchel van Rosmalen – sinds kort prof bij FC Eindhoven – speelde vrijdag in en tegen Skiete Willy’s thuisstad. Om de symboliek compleet te maken: met zijn opa’s rugnummer 11.

FC Eindhoven-speler Mitchel van Rosmalen passt de bal onder druk van Helmond-spelers Arno Van Keilegom en Sander Vereijken. Beeld  Guus Dubbelman / de Volkskrant
FC Eindhoven-speler Mitchel van Rosmalen passt de bal onder druk van Helmond-spelers Arno Van Keilegom en Sander Vereijken.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Een dag voor zijn uitvaart leeft Willy van der Kuijlen voort in Helmond. In de geboortestad van het vorige week overleden PSV-icoon kogelt kleinzoon Mitchel van Rosmalen vrijdagavond de bal namens FC Eindhoven op Skiete Willy-achtige wijze op de paal. En dat met links – niet zijn sterkste been.

Het is een schot dat wordt gedragen door symboliek, waarin het verleden en de toekomst besloten liggen. In de zeventien seizoenen dat de op 74-jarige leeftijd overleden Van der Kuijlen voor PSV speelde, maakte hij als eeuwig topscorer van de eredivisie (311 doelpunten) een handelsmerk van zijn tweebenigheid. Links of rechts maakte hem niet uit.

Samen met zijn vrouw Nel drukte mister PSV zijn kleinzoon van jongs af aan op het hart hoe belangrijk het was om goed te kunnen schieten met beide benen. ‘Wanneer oma op mij paste, zei ze dat ik in de tuin met links moest gaan oefenen. ‘Maar ik ben rechts’, zei ik dan. ‘Nee, met links oefenen’, was haar reactie. Als opa thuiskwam, deed hij altijd mee’, zegt de 19-jarige middenvelder na de nederlaag (1-0) tegen Helmond Sport.

Hoewel Van der Kuijlen al op zijn 17de naar PSV vertrok en nooit het shirt van Helmond Sport droeg, wordt hij in de jaren zestig al snel als een van de grootste zonen van de stad gezien. Helmond kampt in die tijd met behoorlijke sociaal-economische achterstand. Het staat in schril contrast met Eindhoven, met onder meer Philips het lichtend bolwerk van wetenschap en techniek.

‘Helmonders zagen in hem de verpersoonlijking van wat ze zelf hadden willen bereiken’, zegt Henk van Weert. De oud-journalist van het Eindhovens Dagblad heeft Helmond lange tijd als standplaats en als kind is hij in de tijd van Van der Kuijlen fervent fan van PSV. ‘Willy was de stralende parel uit de stad die in de schaduw van het grote Eindhoven stond.’

Hij herinnert zich de files op de weg van Helmond naar Eindhoven als PSV op zaterdagavond een thuiswedstrijd speelde, als een religieuze optocht. Op de tribune verzamelden de Helmonders zich in vak L. Voor de Helmondse gebroeders René en Willy van der Kerkhof, maar toch vooral voor de man die het ene na andere doelpunt maakte. Van Weert: ‘Willy is altijd heel dicht bij zijn eigen stad gebleven, dat maakte hem zo ontzettend populair.’

Sportzaak

Van der Kuijlen behoorde tot een van de laatste generatie voetballers die niet per se heel rijk werd van het voetbal. Naast nooit aflatende doelpuntenmaker van PSV was hij jarenlang eigenaar van een sportzaak in het centrum van Helmond. Soms stond de antivedette een paar uur voor de wedstrijd zelf nog bij de klanten schoenen aan te meten.

‘Ik vergeet het nooit meer dat ik in 1978 op de dag van PSV-Barcelona kaarten voor de wedstrijd in de winkel van Willy moest ophalen’, zegt Jurriaan van Wessem, die als tiener uit Noord-Holland lid werd van de Helmondse supportersvereniging van Van der Kuijlen en door de jaren heen een warme band opbouwde met de spits. ‘Tot mijn verbazing was hij zelf nog aan het werk.’

Eenmaal voorzien van de kaarten vond Van der Kuijlen de tijd om Van Wessem snel nog af te zetten op het station. ‘Ik moest een straat ervoor uitstappen, omdat het station al volstond met PSV-supporters die richting Eindhoven gingen. Willy was bang dat hij anders niet op tijd uit de drukte zou wegkomen. Twee uur later schudde hij als PSV-aanvoerder de hand van Cruijff, de aanvoerder van Barcelona, en hoorde je vanaf de tribune overal ‘Skiete Willy’.’

Opa verdient het

De kreet echoot na in het stadion van Helmond Sport als kleinzoon Van Rosmalen net na rust de bal hard tegen de paal schiet. Voor de wedstrijd is dan al een minuut stilte gehouden voor ‘een geboren en getogen Helmonder en icoon voor het Nederlandse voetbal’, zoals de omroeper Van der Kuijlen omschrijft. ‘Ik had niet verwacht dat de impact van zijn overlijden zo groot zou zijn’, zegt Van Rosmalen. ‘Maar opa heeft het verdiend. Hij heeft een prestatie geleverd die niemand meer gaat evenaren.’

Het verdriet van het verlies en de trots om wie zijn opa was, vechten om voorrang bij Van Rosmalen. Ter ere van zijn grote voorbeeld draagt hij vrijdagavond voor het eerst rugnummer 11, het nummer waarmee Van der Kuijlen furore maakte. ‘Voor de wedstrijd zag ik het shirt liggen en dacht ik: dit is ’m. Ik ga het vanaf nu met trots dragen.’

Op de uitvaart een dag later noemt Van Rosmalen Van der Kuijlen een van zijn trouwste supporters; overal waar hij heenging, volgde zijn opa hem. Of het nu in de jeugd van Stiphout Vooruit, Helmond Sport of Genk was. Bij die laatste club kwamen Van der Kuijlen en zijn vrouw het eerste jaar elke woensdagmiddag naar België gereden om met hun kleinzoon te eten.

Ook is Skiete Willy erbij als diens kleinzoon ruim een maand geleden zijn eerste profcontract tekent bij FC Eindhoven, al lijdt hij dan al ernstig aan de ziekte van Alzheimer. Het is een van de laatste keren dat Van der Kuijlen in het openbaar te zien is. Van Rosmalen: ‘Ik heb hem niet vaak zien huilen, maar toen wel. Het is een moment dat ik nooit zal vergeten.’

Meer over