In het Gelredome wordt alles mooier, nu het voetbal nog

Over een maand of wat mag Arnhem pronken met een nieuw stadion, het Gelredome nog wel, dat volgens een ronkende tekst in het clubmagazine zoiets zal zijn als 'de wereld van de Big Smile', waar 'de klant als een koning wordt onthaald en het service-niveau hoog is'....

Van onze verslaggever

Martien Schurink

ARNHEM

Het is aan Vitesse, de vaste bespeler van de voetbaltempel, om voor de beloofde lach en service te zorgen, het is aan Vitesse om het beoogde aantal van 18.000 toeschouwers te lokken naar het 'Entertainment Home' op de zuidelijke oever van de Rijn, maar of de club van de over-ambitieuze voorzitter Aalbers dat allemaal waar zal kunnen maken, valt nog te bezien.

De vaste supporterskern heeft er vooralsnog een hard hoofd in, getuige het boegeroep dat tijdens en vooral na de streekderby tegen NEC, zondagmiddag in het oude, vertrouwde en krakkemikkige Nieuw-Monnikenhuize, van de hoofdtribune schalde.

Met moeite 1-1 spelen tegen een typisch degradatieclubje als NEC, een schande was het. De supporters op de overdekte tribune hadden er geen goed woord voor over. Dat hun favorieten aan dat ene punt genoeg hadden om volgend seizoen Europa in te mogen, dat was maar een schrale troost. Een punt dat achteraf nog niet eens nodig was geweest ook, omdat Heerenveen weer eens een misstap maakte, nu bij Feyenoord.

Vitesse zette bij het begin van de competitie hoog in. Europees voetbal werd de supporters in het vooruitzicht gesteld, en misschien nog wel meer dan dat. Niets werd nagelaten om dat verheven doel te bereiken. Frans Thijssen, een rasechte Nijmegenaar en een oud-speler van NEC bovendien, werd aan de kant geschoven en vervangen door niemand minder dan Leo Beenhakker. Voorzitter Aalbers trok nog maar eens de portemonnee voor een versterking in deze of gene linie en toen tijdens de winterstop Beenhakker te kennen gaf een plaats achter het (mahoniehouten) bureau te prefereren boven het veldwerk, was ook dat geen probleem. Henk ten Cate, de succestrainer van Sparta, was gaarne bereid het heilzame werk van Don Leo voor te zetten.

Ten Cate beloofde de Arnhemse goegemeente maar één ding: aanvallend spel, voetbal om van te smullen. Dat was, zo bleek al gauw, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vitesse sprokkelde ijverig de puntjes bijeen, dat wel, maar deed dat zelden of nooit op de beloofde sprankelende wijze. Van lieverlee raakte het elftal in de versukkeling. Mahlas, het Griekse sjouwertje met een fijne neus voor doelpunten, verloor zijn goede vorm van weleer en Makaay, de man van de briljante momenten, viel zo ver terug dat een basisplaats geen vanzelfsprekendheid meer was.

Vitesse was op, fysiek en mentaal, en NEC deed daar gistermiddag zijn voordeel mee. De ploeg van de geroutineerde crisistrainer Leen Looyen was naar Arnhem gekomen om via een gelijkspel rechtstreekse degradatie af te wenden en slaagde zonder moeite in die opzet. De Nijmegenaren controleerden de wedstrijd en putten de tegenstander uit met gegroepeerd combinatiespel.

Daar had Vitesse niet van terug en dus was de opluchting groot toen NEC in het slotkwartier gas terugnam en aanstuurde op een salonremise. 'Ik ben blij dat we het gered hebben', verzuchtte Ten Cate, 'maar minstens zo blij dat het seizoen er bijna op zit. Mijn spelers hebben de laatste weken op hun tenen gelopen. De fut is er uit. Attractief voetbal hebben we daarom niet kunnen spelen. Dat komt hopelijk volgend seizoen', aldus Ten Cate, die niet verzuimde zijn voorganger Beenhakker te prijzen. 'Europees voetbal dwing je af over een heel seizoen. Leo heeft daar een belangrijke bijdrage aan geleverd.'

In de maanden dat Beenhakker het voor het zeggen had, speelde Makaay regelmatig de sterren van de hemel. Gistermiddag was hij geen schim meer van de man die ooit bondscoach Hiddink bekoorde met zijn fluwelen acties en daverende goals. Hij was duidelijk niet bij de les, negeerde de orders van zijn coach en leverde niet één bruikbare voorzet af.

Maar één keer, in de 39ste minuut, liet het voormalige wonderkind zien wat hij in zijn mars heeft. Jochemsen soleerde lang de rechterlijn en speelde Mahlas de bal in de voeten. De Griek wist niet wat te doen, totdat hij vanuit zijn ooghoeken Makaay in vrije positie zag staan. Mahlas produceerde vanuit een halve pirouette een voorzet op maat en Makaay haalde vervolgens zo vernietigend uit dat doelman Roorda de bal alleen maar hoorde suizen, 1-0.

Makaay ging compleet uit zijn bol. Wat een doelpunt, wat een come-back. Maar de euforie duurde niet lang. Amper twee minuten na de hervatting verloor hij de bal buitengewoon knullig aan Langerak. De schaduwspits van NEC had alleen nog maar af te rekenen met doelman Westerveld en dat was vanzelfsprekend geen probleem,

1-1. Makaay kreeg niet de volle negentig minuten om zijn fout goed te maken. In de zeventigste minuut moest hij plaats maken voor Curovic.

Het feest in het voor NEC-supporters gereserveerde tribunevak was toen al in volle gang. De Nijmegenaren wisten dat het ene punt voldoende was om aan rechtstreekse degradatie te ontsnappen en vierden de 'bevrijding' met het gooien van kuipstoeltjes naar de Arnhemse doelman Westerveld of anders wel naar hun Arnhemse vrienden in een belendend tribunedeel. NEC-preses Van Delft moest er aan te pas komen om het volk tot orde te manen.

Orde op de tribunes, vrede op het veld. In de slotfase beperkten Vitesse en NEC zich tot het uitspelen van de wedstrijd. Tikjes breed en tikjes terug. Maar in het Gelredome, dat staat nu al vast, zal alles anders zijn. Daar zal de klant koning zijn en het service-niveau van een ongekend hoog niveau.

Meer over