'Ik wist: ons huis houdt een beving van 6.5 nooit'

Shahid el Haddouti verloor dinsdag bij de aardbeving in Marokko zijn tante en neef. Hij is niet de enige Marokkaan in Nederland die rouwt....

'Het is weg. Helemaal plat. Het ouderlijk huis in Tijart waarin ik ben opgegroeid. Het oude stenen huis waar ik elke zomer naar terugkeerde. Zo onverwacht. Al die jaren ben ik er bang voor geweest. Ik wist dat het huis een beving van 6,5 niet zou overleven. Sinds de aardbeving van 1994 zaten allemaal scheurtjes in de muur. Geld om te repareren hadden we niet.

'Negen familieleden woonden in het huis. Iedereen lag te slapen. Gelukkig wist mijn broer Abdelwahid ze onder het puin vandaan te halen. Hij is zelf gewond geraakt. Niet ernstig. Wat als hij er niet meer was geweest? Ik moet er niet aan denken.

'De meeste dorpsbewoners hadden dat geluk niet. Hun mannen waren er niet. Die wonen en werken in Nederland en Duitsland. Abdelwahid is nu echt de held van de familie. Ik heb even met hem gesproken. Net als met de rest van mijn familie. Ze zijn in shock.

'Natuurlijk wil ik meteen naar Marokko. Het vliegtuig in om ze helpen. Maar daar hebben ze meer behoefte aan types die ze psychologisch kunnen steunen. Ik bel een paar keer per dag. Gewoon om te laten zien dat ik met ze meevoel.

'Mijn broer en de anderen logerenbij familieleden in dorpen in de omgeving. Ook daar is schade. Intussen proberen ze nog wat spullen uit het huis te redden. Veel is het niet. De hele dag denk ik eraan. Ik kijk tv, surf op internet. Ik ben zo opgelucht dat ik geen dode familie heb. Maar financieel is het een ramp. Oké, het zijn maar spullen. We kunnen ervoor sparen. Maar een nieuw huis. . . Dat geld hebben we gewoon niet.'

Shahid el Haddouti (24) uit Gouda 'Mijn oma is in shock'

'Ik hoorde het vrij laat, had ook niet door dat het zo'n ramp was. De televisie liet beelden van Al Hoceima zien. En daar leek de schade door de aardbeving mee te vallen. Toch besloot ik voor de zekerheid naar Marokko te bellen. Het is verschrikkelijk.

'Heel Tamassint is weggevaagd. Alles wat rest is puin. Mijn tante en neefje zijn dood. In hun slaap bedolven. Ze waren op bezoek bij familieleden in de bergen. Hun eigen huis in het dorp staat er notabene nog. Als een van de weinige.

'Ook mijn grootouders zijn hun woning kwijt. Die was bij de vorige beving al beschadigd. Dit was de laatste druppel.

'Mijn vader heeft twee nichten verloren. Het is een chaos. De mensen hebben de hele nacht buitendoorgebracht. Ze weten niet waar ze heen moeten. De paar huizen die nog staan, kunnen zo instorten.

'Bejaarden verkeren in een shock. Ze hadden niet verwacht dit ooit weer mee te moeten maken. Weer hun leven verwoest. Ook dat van mijn grootmoeder. Ze kan haast niet praten. Haar dochter, mijn tante, is dood. Mijn oom woont in Spanje. Net als zijn twee oudste zonen. Die weten misschien niet eens dat ze dood is. . .

'Mijn eerste gedachte was om naar Marokko te gaan. De familie helpen. Ze uit het gebied halen. Maar het is daar te gevaarlijk. Er zijn herhaaldelijk naschokken.

'Ik hoorde van een bus met vluchtelingen die naar Tanger reed. Bam, een naschok. De bus kwam in een ravijn terecht. Allemaal dood. Op televisie tonen ze slechts een fractie van wat allemaal is verwoest.

'Het is zo'n gekke wereld. Ik zit hier met een dossiermap op mijn schoot. Ik moet zo naar een vergadering. Het enige waaraan ik kan denken, is dat mijn hele wereld is ingestort.'

Meer over