'Ik stond vooraf echt te shaken en te wiebelen'

De eerste kwalificatiewedstrijd voor het EK turnen, er volgen er nog twee, bracht eindelijk weer Verona van de Leur (18) op de balk....

Het leek begrijpelijk. In de sombere fabriekshal van Gym XL, in het Amersfoortse gehucht Hooglanderveen, hing een merkwaardige, 'rare sfeer'. Zes turnsters hadden wegens blessures en ziekte een beschermde status gekregen en wisten zich reeds verzekerd van de tweede en derde ronde, in Spanje en Duitsland. Het leek deze middag, in haast Oost-Europees schemerlicht, nergens om te gaan.

Tot ergens tegen vijven Van de Leur de balk betrad, haar enige optreden op de vier toestellen. 'Het was zo stil. Je hoorde ze kijken', zo omschreef ze de ademloze aandacht voor haar oefening die het aankijken bepaald niet waard was. Op een uitgangswaarde van 9.3 turnde ze naar een matig cijfer van 8.150. Daar waren een stevige correctie en een heuse val bij inbegrepen.

'Ik haalde bij lange na niet mijn niveau van de training. Dat zei mijn trainer Boris Orlov ook. Hij zei dat ik moest lachen, want zo erg was het niet. Ik was gewoon heel erg nerveus. Ik stond echt te shaken en te wiebelen vooraf. Iedereen wilde mij blijkbaar zien.'

Er waren reikhalzende toeschouwers als Boris Orlov, technisch coördinator Willem Veldman, en alle turnsters, in de zaalen op de tribune, die hun bestaan hebben te danken aan de enige, echte wereldtopper die Nederland een aantal jaren rijk was. Er was de aandacht van haar ex-trainer Frank Louter. Hij liet haar na het wedstrijdongeval in Thessaloniki trainen, terwijl er - achteraf - een operatie aan het enkelgewricht nodig was geweest.

'Die enkel deed na de operatie van eind september eerst nog wel pijn. Daardoor zag ik het in december nog behoorlijk somber in. Het was net of die botsplinters er toen nog zaten. Maar daarna is die pijn gelukkig verdwenen. Ik kan nu weer alles. Al houdt de enkel een beperking die niet gaat verdwijnen. Maar lenigheid in de voeten is nooit mijn sterke punt geweest.'

De voormalige grootheid Van de Leur is momenteel vooral een naam, eentje die bij de World Cup-finale van eind 2002, in Stuttgart, voor het laatst met de grootste letters op het scorebord stond. Die zege, twee weken na haar zilver op vloer bij de WK in Hongarije, lijkt een eeuwigheid terug. 'Die turnster van toen word ik niet meer. Ik ben heel anders geworden. Zoals Suzanne Harmes ook heel anders is geworden. Mijn lijf is anders, niet meer lang en dun inderdaad.'

Naast het opnieuw aanleren van haar oefeningen ('het was of ik het turnen verleerd was') is de strijd met het gewicht het grootste gevecht uit deze fase van Van de Leurs loopbaan. 'Ik ben begonnen met van die shakes, om af te vallen. En nu eet ik beperkt. 's Ochtends niet meer dan een ontbijtkoek, 's middags een boterham en 's avonds warm. Duizend calorieën. Ze zeggen dat je na half zeven beter niet kunt eten, maar ik ben dan pas terug van training. Ik moet wel.'

Na een groeispurt van dik tien kilo is ze afgevallen, vijf kilo inmiddels, maar ze maakt nog steeds een wat plompere indruk. Tussen de vlieggewichtjes van het turnen valt ze daarmee uit de toon. Voor gratie en uitstraling zal ze niet direct weer plussen noteren. 'Maar de trainer en de dokter, Liesbeth Lim, zijn tevreden. Ze vinden dat het de goede kant uitgaat. Heel veel mensen hebben zich de voorbije tijd met mij bemoeid. Aardig, maar soms ook een beetje veel.'

Ze was waarschijnlijk gestopt, als ze niet zo goed opgevangen was in haar nieuwe trainingssituatie, bij De Hazenkamp in Nijmegen. Haar gastgezin, de Van Apeldoorns, draagt ze op handen. Monique Nuijten zat er vroeger. 'Monique komt ook af en toe nog langs. Die is gestopt, ze traint af, maar wat ze nog kan? Ongelooflijk hoor. Boris zei nog: die kan zo weer meedoen.'

Van de Leur, het meisje dat altijd met jaloezie werd bezien wegens het gemak waarmee ze haar oefeningen aanleerde, is nu de werker geworden die het van ijver moet hebben. Vorig jaar kon ze haar vrije oefening wegens het blessureleed nooit in de openbaarheid laten zien. Ze heeft hem weer aangepast. 'Die vorige oefening paste achteraf gezien niet zo goed bij me. Ik moet een beetje dansen en benen zwaaien, en zo.'

Van de Leur zet de komende weken alles op alles om zich voor de Europese titelstrijd in Amsterdam te plaatsen. Eindexamens zitten niet meer in de weg. 'School is nu even niet zo belangrijk meer. Als ik nog een goed turnjaar wil hebben, dan moet het nu zijn, in het olympische jaar. Daar hadden ze op school wel begrip voor. Daar word je niet dommer van, zeiden ze.'

Meer over