'Ik probeerde te bewegen en dacht: fok, dit is niet goed'

In de derde etappe van de Volvo Ocean Race werd Gerd Jan Poortman over het dek geslingerd. De voordekker gunt zich geen tijd om te herstellen....

De foto's zijn gruwelijk en lijken gemaakt in de operatiekamer van eenziekenhuis. Het is alsof het slachtoffer van een roofoverval isbinnengebracht. Onder het rechteroog van de jongeman die meewarig de camerain staart, trekt een grote rode schaafwond de aandacht. Het gelaat is metbloedige vegen besmeurd.

Moeizaam, maar monter beweegt Gerd Jan Poortman zich enkele weken laterdoor het flatje van zijn zus in Breda. Een eigen huis heeft hij niet, wantde profzeiler brengt het grootste deel van zijn tijd op zee door. Maar nudus even niet. Hij herstelt van zijn verwondingen, die hij heeft opgelopenin de Volvo Ocean Race.

De teleurstelling is van zijn gezicht te scheppen. Hij reageertgeprikkeld op de vraag of het erger had gekund. 'Het kan altijd erger. Voorhetzelfde geld breek ik mijn rug en heb ik een dwarslaesie of een internebloeding. Dan moet ik per helikopter van de boot af.'

Maar het had ook minder gekund en voor een 'als-verhaal' koopt hijniets. Hij is er niet goed van afgekomen. Hij zit tandenknarsend thuis enniet op de boot.

We moeten er geen drama van maken, zegt hij. Maar de frustraties knagen.'Alle lange etappes zijn voorbij als ik weer aan boord mag. Ik doe mee aaneen vaartocht rond de wereld, maar ik mis een groot deel van de wedstrijd.En hoe mooi de race ook wordt, die schade haal ik nooit meer in.'

Het gebeurt in de derde etappe. De ABN Amro II heeft net de baai bijAustralië verlaten en vaart richting Tasmanië. Door de straffe windrollen de toch al onstuimige, korte golven uit de Zuidelijke Oceaan nogenthousiaster binnen. De opleidingsboot van de bank wordt over de ene golfgelanceerd en duikt met de neus onder de volgende. Daardoor slaan grotehoeveelheden water over het dek.

Voordekker Poortman wil de opgelopen schade controleren. Het is zijntaak. Omdat de boot uit het roer is gelopen, vermoedt hij dat enkelepaaltjes zijn verbogen. Hij schuift, om risico's te vermijden, op zijnknieën naar voren. Naar de 'rode zone', zoals hij zijn territorium, hetgevaarlijkste gedeelte van de boot, noemt.

'Ik dacht dat het kon', kijkt hij terug. Het blijkt een verkeerde keus.Een enorme golf grijpt Poortman en smijt hem naar het achterdek. Hij stootzijn hoofd en een van de zijzwaarden komt tussen zijn benen. 'Ik probeerdete bewegen en dacht: fok, dit is niet goed.'

De Franse schipper Josse merkt als eerste het gehavende bemanningslidop. De medici George en Simon dragen hem naar beneden, naar zijn bunk.Poortman moet er dagen het bed houden en wordt op gezette tijden gewekt.'Gelukkig was het een korte etappe. Na vijf dagen waren we weer aan wal.'

In Wellington wordt geconstateerd dat zijn staartbeen is verschoven eneen hoekje is afgebroken van zijn ruggenwervel. Hij weet dat hij niet hoeftte hopen dat hij de volgende etappe naar Rio de Janeiro kan meemaken. Tweedagen hersteltijd is te weinig.

Na bemiddeling van sportarts Peter Vergouwen ('die man heeft echt staden land afgebeld voor een professor die me kon helpen') is Poortman aan debeterende hand. Al moet hij tijdens het gesprek meerdere keren gaanverzitten.

Op zijn laptop zijn de boten in een felle strijd verwikkeld. Poortman(29) volgt de verrichtingen van zijn team minutieus. Het lijktzelfkastijding, die wordt ingegeven door nieuwsgierigheid.

Hij zoomt in en uit op de wereldkaart. 'De jongens zijn nu op deZuidelijke Oceaan. Dat is het gevaarlijkste stuk water ter wereld. Alsvoordekker ben je daar onwijs belangrijk. Het team mist mij en ik mis dejongens. Dat is moeilijk.'

Hij wil zijn rol niet belangrijker maken dan hij is. Maar hij kent zijnatletische kwaliteiten en kan buigen op een lange loopbaan op het water.En als voordekker heeft hij de meest risicovolle taak. Als er iets loos ismet de zeilen, moet hij de mast in. 'Je krijgt de klappen daar hetmakkelijkst.'

Vandaag vliegt hij naar Rio de Janeiro. Zijn lichaam is nog niethersteld, maar dat deert hem niet. Hij heeft al te veel gemist van dewereldreis waarmee hij zich zo nauw verbonden voelt.

Meer over