'Ik moet nog één keer exploderen'

Sinds zijn knieblessure tijdens de Spelen van Sydney loopt Robin Korving achter zijn verleden aan. Desondanks droomt de Nederlands recordhouder op de 110 meter horden van revanche in Athene....

Door Robèrt Misset

Laatst liep hij eenzaam in de vrieskou door de duinen, ging het weer niet. Na twee jaar chronisch blessureleed mist hordenloper Robin Korving vooral het spel met de concurrenten, het uitdagen, die opwindende koude oorlog voor de start. Eerst had je die mafkees Larry Wade, die zich boven de rest verheven voelde. Maar de Amerikaan Greg Richardson kon er ook wat van.

Korving, mijmerend: 'Beetje macho, te brede glimlach op zijn gezicht. Vlak voor de start komt die gozer omhoog en roept keihard: 'Jesus, help me'. Ik zat naast hem en dacht: 'als je zo hard om Jezus moet roepen, luistert hij blijkbaar niet meer'. Maar dat hoeft toch niet het hele veld te weten? Richardson was niet met zijn geloof bezig, dit was irritant gedrag. Zo'n gozer wil ik dan verscheuren.'

Na een korte stilte: 'Ik ben bepaald niet religieus. Maar als ik nu tegen Richardson kon lopen, zou ik de neiging hebben om 'No, help me' te roepen.'

Vandaag vertrekt de 29-jarige Korving voor een trainingsstage naar Düsseldorf, maar alleen in zijn fantasieën loopt de Nederlandse recordhouder op de 110 meter horden nog tussen de grote jongens. 'Natuurlijk heb ik niet lekker in mijn vel gezeten, het is niet prettig te constateren dat alles om je heen wegvalt. Door blessures en andere problemen heb ik al twee jaar niks gepresteerd. Voor NOC*NSF en de atletiekunie besta ik dus niet meer. Ik heb geen A-status, alleen Nike schuift me nog wat shirtjes toe. Ik teer nog op mijn spaargeld, maar het houdt een keer op.'

In februari leek de breuk met zijn trainer Ineke Bonsen nog definitief. Ook bij zijn teamgenoten had de als nukkig en onhandelbaar afgeschilderde Korving zijn krediet verspeeld. Onbewust kon de Noord-Hollander het niet verkroppen dat hij voorbijgestreefd was door atleten die vroeger naar hem opkeken. Na een periode van bezinning heeft Korving zich weer verzoend met de vrouw, die hem reeds als kind onder haar hoede had.

Wat moest hij anders?

Korving: 'Ik heb geen keuze, alleen kom ik ook nog wel over die horden. De eerste maanden na de breuk waren de beste in dat seizoen, het voelde als een bevrijding. Maar Ineke is de expert, zeker in de krachttraining en de periodisering. In dat opzicht zijn we tot elkaar veroordeeld. Bovendien verlies ik het plezier in mijn sport als ik het alleen moet doen. We hebben ons conflict bijgelegd.

'Ik vond dat onze relatie te weinig was veranderd. Voor een deel is Ineke een tweede moeder geweest, maar ik heb nu geen trainer meer nodig die me ook wil opvoeden. Ik wil af en toe een aanwijzing, Ineke had het idee dat ik haar autoriteit ondermijnde. Zo ben ik nu eenmaal. Soms zeg ik niks, dan weer te veel of kies ik de verkeerde manier. Ik ben zelfstandiger geworden, maar het probleem is dat ik na al die jaren nog steeds afhankelijk van haar ben.

'Onlangs hadden we nog een kleine aanvaring. Dan wil ik het mes op tafel kunnen leggen. Maar het is een benauwend gevoel dat een coach na elke ruzie kan zeggen: 'dan train ik je toch lekker niet meer?' Bonsen doet dat niet met opzet, maar ik vind het heel irritant. Ik moet me geforceerd inhouden om een nieuwe breuk te voorkomen.'

En Bonsen kan toch al zo weinig betekenen voor haar pupillen, omdat ze volgens Korving stilletjes wordt tegengewerkt door de KNAU. 'We worden aan alle kanten genaaid. De atletiekunie heeft opnieuw beknibbeld op het budget voor de hordenlopers, terwijl het al niet veel was. Bonsen kreeg van hoofdcoach Peter Verlooy te horen dat de bond twijfelt aan het niveau van onze groep. Daar begreep ze uiteraard niks van, Spier deed al mee aan de EK onder 23 jaar. Sedoc is Nederlands kampioen en boekt nog steeds progressie.

'De KNAU schijnt een coördinator hordenlopen te hebben aangesteld, maar wij hebben die man nooit gezien. Hordenlopen is nooit een speerpunt geweest. Wij hoeven geen stages in Amerika, Zuid-Afrika of Kenia, voor nog geen duizend euro zit onze ploeg volgende week in Düsseldorf. Maar enige steun wordt ons niet gegund. We mogen al blij zijn met een betaalde fysiotherapeut langs de baan.

'De jongens uit de nationale estafetteploeg zijn nu de paradepaardjes van de KNAU, maar het bestuur vergeet dat de estafette nog steeds een loterij is. Nu de Engelsman Chaimbers is gepakt op doping, houdt Nederland zelfs een bronzen medaille over aan de wereldkampioenschappen in Parijs. Maar hun tijd stelt internationaal niet zoveel voor, het kan best dat de estafetteploeg bij de Spelen van Athene de finale niet haalt.

'Bovendien steekt de bond zijn geld in zes mensen voor één prestatie, want individueel komen de meeste sprinters niet aan de bak. Het is helemaal merkwaardig dat de vrouwen van het estafetteteam een A-status hebben bij de bond, terwijl ze met hun tijden niks te zoeken hebben in Athene. Nu investeert de bond in een project dat toch niks wordt.'

Korving had het over zichzelf kunnen hebben. Het is zijn tragiek dat hij sinds het drama tijdens de Spelen van Sydney achter zijn eigen verleden aanloopt. Hij hoort het NOC*NSF-directeur Joop Alberda nog zeggen, in het olympisch dorp in Homebush Bay. 'Ja Korving, jij gaat een medaille halen. Het werd op mijn bordje gelegd in de wetenschap dat de andere atleten in Sydney zeker niks zouden winnen. Ik houd wel van die druk, maar ik wilde me te geforceerd bewijzen.

'Een dag na mijn knie-operatie stuurde Alberda me al naar huis. Toen was ik plotseling overbodig. Ook bij NOC*NSF hebben ze me altijd een lastige jongen gevonden. Ik was een flierefluiter, die vooral uitblonk in het nachtleven. Maar heb ik dan 13.15 gelopen op al die alcohol? Of zou ik er toch voor hebben geleefd? Ik heb er geen problemen mee om een enfant terrible te zijn, natuurlijk ben ik lastig en eigenwijs. Maar het beeld van mij klopt niet.

'Aanvankelijk verliep mijn revalidatie perfect, ik won twee jaar geleden bijna het NK, terwijl ik zelfs door de medici al afgeschreven was. In de zomer ging het alweer minder, maar het gelazer is pas begonnen na mijn val in de winter van 2001. Ik hield er een fors litteken aan over en achteraf bleek mijn bekken iets gedraaid, fataal voor een hordenloper. Het liep telkens vast, in mijn rug en in mijn bekken. Het was ook een vorm van stress.'

Als het lichaam volgend jaar heel blijft, wil Korving alsnog zijn olympische droom realiseren. De richttijd heeft een magisch karakter gekregen. Welgeteld 13.54 seconden is hij verwijderd van een nieuw leven. Maar is die olympische limiet nog haalbaar voor een atleet, die zijn laatste 'superrace' alweer in 1999 liep? De tijd dringt, beseft Korving.

'Eigenlijk moet ik volgend jaar al bij de eerste indoorwedstrijd in beeld zijn, hoewel de 60 meter horden voor mij iets te kort is. Misschien loop ik wel een leuke tijd, momenteel heb ik nog weinig te bieden. In feite moet ik meteen 7,60 lopen, dan roepen de mensen: 'hé, Korving, die kennen we nog wel'. Dan kan ik ergens aankloppen, anders word ik voor geen enkele internationale wedstrijd uitgenodigd.'

Zelfs in Nederland is Korving al door zijn concurrenten voorbij gelopen. 'Dat is de harde realiteit.' Maar hij blijft volharden in zijn 'geestelijke zoektocht' naar de ideale race. 'Nu ik weer een paar maanden goed heb kunnen trainen, ben ik blij dat ik niet gestopt ben. Ik heb mijn maximale potentie nooit bereikt, ik weet niet wat mijn linkerknie nog kan. Dat geeft een onvoldaan gevoel.

'Met 13.54 had ik de afgelopen vier jaar op elk groot toernooi de finale gehaald, daar hoefde je me vroeger niet eens voor wakker te maken. Pff, 13.54, dat schudde ik zo uit mijn mouw. Toen ik in 13.15 een Nederlands record liep, was ik niet eens tevreden, omdat het technisch geen perfecte race was. Daardoor geloofde ik zelfs in 13.05, dan zou ik de snelste blanke hordenloper ooit zijn geweest.'

Terwijl Korving zes jaar geleden na een halve finale bij de WK in Athene een studie bouwkunde opzij zette ('een monumentale keuze') is hij inmiddels begonnen met een cursus sportmassage. 'Om mezelf in te dekken als het toch niks wordt. Ik weet nu al dat die opleiding met mijn ervaring geen grote uitdaging zal zijn. Ik doe dit ook niet om straks heren 15 van Alcmaria Victrix te masseren. Maar ik heb dat diplomaatje nodig om wat centen te verdienen.'

Hij wijst op zijn sober ingerichte appartement in de binnenstad van Alkmaar. 'Ik ben een zuinig mens. Ik heb al twee jaar geen gordijnen en in de huiskamer ontbreekt voldoende verlichting. Maar ik kan het nog wel even uitzingen.'

Neem je jezelf niet in de maling?

Korving: 'Genoeg mensen zeggen tegen me: 'stop er nou mee jongen, het wordt toch niks meer'. Maar ik kan die spikes altijd nog wegflikkeren. In mijn sport hoef ik niet elke dag drie uur te rennen. Ik moet nog één keer exploderen, in 13.54 over die horden vliegen. Ik voel dat die olympische limiet nog in mijn lijf zit.'

Mijmerend: 'Zie je het voor je, Korving in alle talkshows om nog eens uit te leggen dat hij vier jaar na zijn deceptie in Sydney terug is om revanche te nemen in Athene. Dan zullen al die sceptici moeten erkennen dat Korving de ballen in zijn lijf had om door te gaan, terwijl niemand meer in hem geloofde.'

Zijn sterrenbeeld is leeuw en hij is geboren in het jaar van de tijger. Korving herkent het rusteloze gevoel van de pantersoort. 'Als leeuw heb ik een ding nodig, waarin ik mijn agressie kwijt kan. Voor mij is dat ding de atletiek. Het voelt als een innerlijke schreeuw die naar buiten moet.'

Meer over