Interview

'Ik had die olympische droom al laten varen'

Debby Stam is de enige van de generatie speelsters met wie ze is opgegroeid die de Olympische Spelen heeft gehaald.

Robert Misset
Debby Stam. Beeld anp
Debby Stam.Beeld anp

Al in januari, bij het olympische kwalificatietoernooi in Ankara, huilde Debby Stam in de wetenschap dat ze een onmogelijk lijkende opdracht kon volbrengen. De Olympische Spelen waren bijna een obsessie geworden voor de Nederlandse volleybalsters. Twee campagnes zag Stam mislukken, tijdens de derde kwam de beloning: een plaats op de Spelen van Rio. 'Eerst voelde ik bijna geen emoties', zegt Stam. 'De Spelen? Dat kan toch niet waar zijn? Daarna kwamen de tranen.'

In 2004 maakte Stam maakte haar debuut in de nationale ploeg, toen de Italiaanse bondscoach Angelo Frigoni was vervangen door Avital Selinger. 'Ik was vrij schuchter en stond met grote namen in het veld. Ik keek op tegen meiden als Ingrid Visser, Francien Huurman, Chaïne Staelens en Manon Flier. Ik voelde me klein, maar werd meteen in het diepe gegooid.'

Vreugde bij de Nederlandse volleybalsters die zich plaatsten voor de Olympische Spelen. Beeld epa
Vreugde bij de Nederlandse volleybalsters die zich plaatsten voor de Olympische Spelen.Beeld epa

Poging 1: Halle

In 2007 won de ploeg van Selinger de Grand Prix, daarna verkrampten de volleybalsters op het EK en het OKT in Halle. Stam: 'Achteraf was de druk veel te groot. We hadden ons vier jaar lang voorbereid op het ene toernooi dat ons naar de Spelen van Peking moest brengen. De internationals speelden allemaal bij Martinus, het moest er in Halle in één week uit komen. Het was oogkleppen op en spelen.

'Ook ik was vrij gesloten. Misschien waren we te veel naar binnen gekeerd. Het was de werkwijze van Selinger. Hij wilde alles dicht bij zich houden en liet niet veel mensen toe. Zo zijn we gevormd als team.

'Het is een groot contrast met de huidige ploeg. Giovanni Guidetti is een veel opener bondscoach. Iedereen mag bij ons komen kijken. Het is een andere benadering, die werkt voor deze ploeg. Je kunt jezelf zijn, zo krijg je van alle speelsters de beste versie.'

Tranen bij Stam na uitschakeling in Halle. Beeld anp
Tranen bij Stam na uitschakeling in Halle.Beeld anp

Poging 2: Ankara

In 2011 mislukte het EK in Italië, waardoor de Spelen van Londen nagenoeg onbereikbaar werden. Coach Selinger moest vertrekken, oud-bondscoach Bert Goedkoop begeleidde de vrouwen bij een pre-OKT in Kroatië. Gido Vermeulen maakte in 2012 zijn debuut bij het OKT in Ankara. Stam: 'We moesten dat toernooi winnen, maar die periode was met drie coaches binnen een jaar te onrustig om ons te kwalificeren voor de Spelen. Je hoopt op een wonder, maar het was niet realistisch dat we Londen zouden halen.

'Ik kampte in die jaren met een chronische rugblessure en miste diverse toernooien. Het einde van mijn carrière leek zelfs in zicht.'

Poging 3: Tokio

De aanvalster Stam keerde voor het EK van 2015 als libero terug in de selectie. 'Ik deed het vooral om het EK in Nederland te spelen. Ik zocht een toernooi om het af te sluiten. Ik heb vaak gedacht: de Spelen haal ik nooit meer. Die droom had ik laten varen, maar we maakten zo'n geweldige groei door dat ik stiekem van de Spelen ging dromen.'

Plaatsing voor Rio zou met terugwerkende kracht een eerbetoon zijn aan de generatie speelsters met wie ze is opgegroeid. Stam: 'Mijn voormalige teamgenoten zeggen nu: je bent de enige van onze lichting die toch op de Spelen staat. Wij waren een hechte groep. Die meiden gunnen het me allemaal.'

'Het is een cadeautje om dit als enige moeder in het team te mogen meemaken. Ik heb een ander leven dan mijn teamgenoten, vanwege mijn kind mis ik soms een training. Ik heb weleens het gevoel dat ik overal te kortschiet. Maar thuis of in het team, iedereen steunt me.

'Ik ben ook als mens veranderd. Ik geniet veel meer van de sport dan vroeger. Ik sla niet dicht als in het verleden. Ik kan dingen beter relativeren. De rol van libero heeft me daarbij geholpen. Ik kan me niet langer herpakken na een slechte pass door die bal erin te rossen. Nu moet ik de volgende bal wel goed passen, er is geen andere optie.

'Misschien hadden we die tik van Zuid-Korea nodig (Nederland verloor vorige week in Tokio het tweede duel, red.). We zijn wakker geschud. Onze ploeg heeft karakter getoond. We zijn vechters. Als we met de rug tegen de muur staan, ontstaat een over-mijn-lijk-mentaliteit.'

Een glorieus afscheid op de Spelen lonkt. 'Dit wordt mijn laatste zomer in de nationale ploeg', zegt Stam. 'Nu we naar Rio gaan, heb ik het allermooiste bereikt. Het is die twaalf jaar wachten meer dan waard geweest.'

null Beeld epa
Beeld epa
Meer over