'Honkballen staat me niet meer aan, de motivatie is verdwenen'

Acht jaar geleden vertrok Alexander Smit, 17 jaar oud, naar de VSom profhonkballer te worden. Nu houdt hij het voor gezien....

amsterdam Alexander Smit weet het zeker, hij stopt als profhonkballer. Het pitchertalent uit Eindhoven, dat ooit de Major Leagueclubs voor het uitkiezen had, is uitgekeken op het Amerikaans honkballeven. ‘De motivatie is verdwenen. Ik heb er geen plezier meer in.’

Jaar in jaar uit inspanningen leveren en het ultieme doel, de Major League, niet kunnen realiseren, is hem uiteindelijk te veel geworden. Hoewel hij soms een stapje vooruit leek te zetten, slaagde hij er niet in aan te haken bij het hoogste competitieniveau ter wereld. Drie keer nam hij deel aan de Spring Training van de Major League, maar daar bleef het bij.

‘Nu ben ik een leeftijd bereikt waarop ik toe ben aan een nieuwe uitdaging’, zegt Smit (25) door de telefoon, terwijl hij druk in de weer is om zijn vertrek naar Nederland voor te bereiden. ‘Als je er geen zin meer in hebt om langer in Amerika te honkballen en het gevoel er niet is dat je de goede weg volgt in je leven, is het tijd wat anders te gaan doen.’

Het idee om te stoppen sluimert al enige tijd. ‘Ik had een aantal jaren het gevoel dat ik niet meer vooruitging. Elke dag trainen en een wedstrijd spelen. Honkballen stond me gewoon niet meer aan. Vorige week besloot ik er een punt achter te zetten. Ik ben er destijds vrij nuchter ingegaan, ik stap er nu even nuchter uit. Ik sta voor honderd procent achter mijn beslissing.’

Cincinnati Reds, de Major Leagueorganisatie waarvoor hij sedert 2007 uitkomt, wilde hem niet kwijt. ‘De manager vroeg of ik zeker wist of ik wilde stoppen. Hij zei dat ze me graag wilden behouden. Ze dachten dat ik het wel aankon. Ik heb gezegd dat mijn uitdaging was verdwenen, dat ik er geen zin meer in had. Toen reageerde hij: als dat zo is, houdt het op.’

In 2002 vertrok Alexander Smit, 17 jaar oud, met een lucratief zevenjarig profcontract op zak, naar Amerika. Zeker zes Major Leagueorganisaties hadden interesse in hem getoond. Hij was niet onvoorbereid aan het avontuur begonnen. Vader Kenneth, psycholoog en succesvol ondernemer op het gebied van verkoop-, management- en communicatietrainingen, had de opvoeding van zijn zoon vanaf diens twaalfde afgestemd op een honkbaltoekomst in Amerika.

De keus viel op Minnesota Twins, waar hij vijf seizoenen zou blijven. Volgens pa pasten de opvattingen en visie van de club het best bij zijn zoon. De verwachtingen waren hoog. Alexander is een linkshandige pitcher, hetgeen een voordeel is, en gooide de bal toen al met een snelheid van ruim 90 mijl per uur. Amerikanen zijn dol op pitchers die hard kunnen gooien. De Major League zou een kwestie zijn van een jaar of vier, vijf, was de verwachting.

Destijds sprak Alexander Smit enthousiast over een sportleven vol honkbal. Iets mooiers was voor hem niet denkbaar. Hoe anders zou het hem vergaan. Hij doorliep diverse klassen, maar bleef steken op twee niveaus onder de Major League. In de tussentijd bleef hij beschikbaar voor het Nederlands team, waar hij niet tot grootse daden kwam. Door de Reds werd hij ondergebracht in de double-A bij de Carolina Mudcats, waar hij dit seizoen met één overwinning en vijf nederlagen evenmin wist te overtuigen.

Met zijn naderend vertrek schaart Smit zich in een lange rij Nederlandse honkballers die vergeefs in Amerika hun geluk hebben beproefd. Het is ook niet eenvoudig daar als speler van buiten te slagen. De concurrentie is enorm. Iedere club vist in dezelfde vijver. Spelers worden gedrild en voor degenen die er niet tegen kunnen of fouten maken, is geen plaats meer. Gedurende de eerste vier maanden van zijn verblijf in Amerika zag Smit dat dertig jongens werden weggestuurd.

Komend weekeinde keert hij naar huis terug. De kans is groot dat hij in Nederland de handschoen weer oppakt. Lekker een balletje gooien, zonder de verplichtingen van een prof. ‘Maar ik wil eerst een aantal dingen voor mezelf op een rijtje zetten.’ Dat hij aan de slag gaat bij zijn oude club PSV in de eerste klasse, lijkt onwaarschijnlijk. Daar is hij te goed voor. Als hij er echt weer zin in heeft, ligt het meer voor de hand dat hij voor een hoofdklasser kiest.

De acht jaar die Smit als honkballer in Amerika heeft doorgebracht, beschouwt hij niet als weggegooid. ‘Ik heb er een hoop van geleerd. Ik ben volwassener geworden en heb een goede mentaliteit opgebouwd. Een mooie ervaring die ik voor de rest van mijn leven meeneem.’

Meer over