TennisUS Open

Hoe goed Djokovic ook speelt, de populariteitspoll wint hij nooit en helemaal niet in New York

Novak Djokovic heeft een winnende bal geslagen tegen de Italiaan Matteo Berrettini, die mocht rekenen op de sympathie van het publiek. Toch klonk er ook een 'we love you, Novak', van de tribune in New York. Beeld AFP
Novak Djokovic heeft een winnende bal geslagen tegen de Italiaan Matteo Berrettini, die mocht rekenen op de sympathie van het publiek. Toch klonk er ook een 'we love you, Novak', van de tribune in New York.Beeld AFP

Novak Djokovic kan zondag geschiedenis schrijven door na Melbourne, Parijs en Londen in 2021 ook de US Open in New York te winnen in 2021. Een Grand Slam. Uniek. Toch wil het publiek de tennisser maar niet in de armen sluiten.

Op de drempel van een historische Grand Slam snakt Novak Djokovic bij de US Open naar de liefde van het New Yorkse publiek. Dat hij die zelfs nu, bij de afwezigheid van lievelingen Roger Federer en Rafael Nadal, niet altijd ontvangt, lijkt de Servische nummer een van de wereldranglijst te frustreren. De moeizame verhouding wordt vrijdag voortgezet in de halve finale tegen de Duitser Alexander Zverev.

In de kwartfinale, afgelopen woensdag, is het publiek weer eens op de hand van zijn tegenstander, dit keer Matteo Berrettini. Gestuwd door het publiek pakt de Italiaan de eerste set, maar daarna krijgt hij een pak slaag van Djokovic: 5-7, 6-2, 6-2, 6-3. Bij het winnen van belangrijke punten plaatst die zijn hand achter zijn oorschelp. ‘En nu dan?’ lijkt hij te willen zeggen.

Venijnige vloeken, gelukkig in het Servisch, richt hij aan bezoekers die de stilte tijdens zijn servicebeurten doorbreken.

‘Hoe voelt het om de harten van de supporters te veroveren?’ vraagt Patrick McEnroe, commentator en ‘broer van’, hem na zijn winstpartij. Het publiek dat meeluistert krijgt een kille analyse. Djokovic speelde de beste drie sets van het toernooi, zegt hij, voor het geval de toeschouwers het niet gezien hadden. Het bekende gebaar waarmee hij zijn hart met de tribunes lijkt te delen, heeft hij na het beslissende punt achterwege gelaten.

Op weg naar een Grand Slam

In New York kan hij de illustere Grand Slam op zijn naam schrijven. Vier grandslamtoernooien in een kalenderjaar. Bij de mannen deed Rod Laver het voor het laatst in 1969, bij de vrouwen Steffi Graf in 1988. Nog twee keer winnen en Djokovic kan zich aansluiten bij exclusief gezelschap: slechts vijf tennissers voltooiden het kwartet.

Djokovic is het slachtoffer van de ongekende populariteit van zijn concurrenten, de publiekslievelingen Federer en Nadal - vrijwel overal, niet alleen in New York, moet hij ze voor zich dulden. Bij de US Open maakte hij het zichzelf in de loop der jaren soms niet makkelijk.

In 2008 verslaat hij Andy Roddick in de kwartfinale. Voorafgaand aan de partij verwijt de Amerikaan hem het veinzen van blessures. De jonge Djokovic grossiert in medische onderbrekingen. ‘Ze zijn toch al tegen me omdat ze denken dat ik acteer,’ richt hij zich na zijn winstpartij geërgerd tot het publiek, in een interview gedrenkt in oorverdovend boegeroep.

In 2015 staat hij in de finale tegen Federer en worden zijn missers en dubbele fouten hartstochtelijk toegejuicht. In 2019 klinkt opnieuw boegeroep als hij moet opgeven tegen Stan Wawrinka. Bij het verlaten van de baan steekt hij een cynisch duimpje op richting de tribunes. Eerder in het toernooi heeft hij ‘shut the fuck up’ geschreeuwd tegen een luidruchtige bezoeker. ‘Hou verdomme je kop.’

In een leeg Arthur Ashe-stadion slaat Djokovic bij de editie van vorig jaar een bal tegen de keel van een lijnrechter. De Serviër wordt gediskwalificeerd. De afwezigheid van bezoekers bespaart hem een nieuwe publieke geseling.

De afgelopen weken lijkt de band met de toeschouwers in New York op momenten aan te sterken. In de eerste ronde kiest het publiek nog de kant van de 18-jarige Deen Holger Rune, tot teleurstelling van Djokovic. ‘Natuurlijk heb je graag de mensen achter je,’ zegt hij, ‘maar dat is niet altijd mogelijk. Dit was geen ideale ambiance voor mij, dat kan ik je wel vertellen.’

In zijn partij tegen Tallon Griekspoor krijgt hij de meeste supporters op zijn hand, wellicht door het gemak waarmee hij de Nederlander aan de kant zet. Djokovic maakt zijn hartgebaar en begint in zijn interview ongevraagd over het publiek. ‘Welkom terug,’ zegt hij. ‘Het is geweldig om voor jullie te spelen.’

De Serviër Novak Djokovic na zijn overwinning op de Italiaan Matteo Berrettini.  Beeld AFP
De Serviër Novak Djokovic na zijn overwinning op de Italiaan Matteo Berrettini.Beeld AFP

Woensdagavond, in de kwartfinale tegen Berrettini, klinkt er een ‘we love you, Novak!’ uit het publiek wanneer hij op het punt staat te serveren. In plaats van ergernis, verschijnt dit keer een glimlach op zijn gezicht. Waar andere sporters genieten van een vijandig stadion, is Djokovic een onvrijwillige schurk. De Serviër doet juist zijn best om geliefd te worden.

‘Het is een feit dat ik in 90 procent van mijn wedstrijden, zo niet meer, niet alleen tegen mijn tegenstander, maar ook tegen het stadion speel,’ zegt Djokovic eerder dit jaar bij een persconferentie op Wimbledon. ‘Plekken waar het publiek op mijn hand is, zijn zeldzaam.’ In de Wimbledonfinale van 2019 tegen Federer doet hij alsof hij het publiek ‘Novak’ in plaats van ‘Roger’ hoort scanderen. Het zou hem hebben geholpen.

De weerzin van het New Yorkse publiek kent overigens zijn grenzen. Mocht Djokovic de finale bereiken en zondag zijn Grand Slam voltooien, dan krijgt hij naar verwachting de waardering die hij verdient.

Ja, Djokovic kent een moeizame geschiedenis met het toernooi dat hij al drie keer won. Hij maakt zich niet populair met zijn woedeaanvallen en heet geen Federer of Nadal, maar het kundige tennispubliek van New York, dat haar voorkeuren op niet mis te verstane wijze kenbaar maakt, zal ongetwijfeld buigen voor een historische prestatie.

Meer over