Nieuws

Hockeyploeg neemt revanche tegen Britten voor de verloren finale van Rio 2016

De Nederlandse hockeysters hebben zich ten koste van Groot-Brittannië geplaatst voor de finale van de Olympische Spelen. In het Oi Stadion in Tokio werd het maar liefst 5-1. In Rio 2016 wonnen de Britten de finale van Nederland door ‘puur geluk’. Dit keer won de beste ploeg.

Blijdschap bij de Nederlandse hockeysters na hun vijfde doelpunt.  Beeld AP
Blijdschap bij de Nederlandse hockeysters na hun vijfde doelpunt.Beeld AP

Wanneer hockeyers tijdens deze Spelen het veld van het Oi Stadion van Tokio verlaten, wordt er door de tientallen, in rijen opgestelde vrijwilligers geapplaudisseerd. Goed gespeeld, slecht gespeeld. De Japanse hulpkrachten klappen. Om nog iets van een klaterende sfeer te creëren.

Accuraat en swingend hockey

Woensdag na het middaguur deden de in blauwe uniformen gestoken plaatselijke bewoners dat mogelijk nog wat enthousiaster. Het Nederlands vrouwenelftal had zojuist de beste wedstrijd van het olympisch toernooi gespeeld. Het spel was meteen goed voor de grootste uitslag ooit in een wedstrijd onder de laatste vier. De 5-1 tegen de Britse vrouwen, tot stand gekomen door accuraat en swingend hockey, was ook – en misschien wel vooral – een revanche voor de verloren finale in Rio 2016.

Daar waren de Britten in de finale, na de 3-3 in de reguliere zestig minuten, de betere in de zenuwslopende shoot-outs, de hockey-variant van strafschoppen nemen. Of eigenlijk was het de Britse doelvrouw Maddie Hinch die Nederland destijds het olympische goud ontnam.

Zij was die dag in Deodoro, een keurig blauw veld tussen de zieltogende favela’s van Rio, niet passeerbaar voor de gevestigde grootheden van het Nederlandse vrouwenelftal die uit waren op de derde olympische titel in rij. Hinch was vanaf dat moment gevreesd, maar zeker ook een bron van motivatie.

De pijn van dat Braziliaanse debacle – de betere ploeg had verloren – wordt weinig tot niet opgerakeld door de Nederlandse ploeg. Pas woensdagmiddag, na de wedstrijd, werden er door de routiniers Eva de Goede (captain) en Margot van Geffen, sloper op het middenveld, wat stekelige woorden aan besteed. De Britten, de onttroonde kampioenen, werd arrogantie verweten.

‘Ik denk dat iedereen zo zijn persoonlijke reden had waarom we hen zo graag wilden verslaan’, sprak De Goede tegenover de website hockey.nl.

Van Geffen, geprikkeld door uitspraken van Hinch in de aanloop naar de halve finale, wees met graagte op al die keren dat Nederland de Britten hockeyles had gegeven, de 8-0 van het EK in 2019 bijvoorbeeld. Van Geffen: ‘Je ziet het in deze wedstrijd: het was puur geluk wat zij in Rio hebben neergezet. Het is fantastisch dat we ze hier nu naar huis sturen.’

Toen was toen. En nu is nu. Het Nederlands team kijkt aan de hand van bondscoach Alyson Annan toch liever naar voren en concentreert zich op het slotakkoord van vrijdag, de finale tegen Argentinië, de vijfde olympische finale op rij sinds 2004. Het vertoonde spel tegen Groot-Brittannië moet alle vertrouwen hebben gegeven dat de favorietenrol moeiteloos kan worden gehandhaafd.

Veel loopvermogen

Nederland is de nummer één van de wereld in vrouwenhockey en het speelt ook het hockey dat daarbij hoort. Nauwkeurige passing is de basis, driehoekjes zoals het voetbal dat kent, linies die over elkaar heen rollen, benutte ruimte aan de zijkanten en daarbij loopvermogen, heel veel loopvermogen. Dat moest worden aangewend in een verschroeiende hitte van 40 graden en meer. Wie dat aankan, dicteert de strijd. Nederland kon in het eerste kwart zijn hogere kwaliteit nog niet in doelpunten omzetten. In het tweede kwart was het snel raak. Met twee goals binnen een minuut was de wedstrijd feitelijk beslist. Eerst schoot benjamin Felice Albers raak, tussen de benen van Hinch door (1-0) en daarna was het Marloes Keetels die uithaalde (2-0).

Albers was, zo vertelde zij na afloop, drie maanden voor de Spelen door bondscoach Alyson Annan op scherp gezet. Als het niet beter zou worden, dan diende de coach een moeilijke beslissing te nemen, werd haar gezegd. Albers (21), eigenlijk middenvelder bij Amsterdam maar in het nationale elftal als hardloper en slimme spits ingezet, speelde vervolgens een goed EK en laat zich op de Spelen ook zien. Met twee goals in de openingswedstrijd tegen India en in de halve finale was ze ook goed voor een dubbele score: de 1-0 en de 4-0. Dat na tactische tips van Annan, in het verleden de beste hockeyspeelster van de wereld, over hoe een speelster zich vrij manoeuvreert in de cirkel.

Na de 4-1 van de Britten kwam Frédérique Matla aan de beurt voor haar vaste goal. Alle zeven wedstrijden van deze Spelen kwam haar naam op het scoreformulier. Deze keer de 5-1 in de vierde periode. Matla, van Den Bosch, bracht na het bereiken van de finale dank aan Maartje Paumen, de voormalige vedette van het Nederlands elftal, die haar bijschoolt voor de strafcorners.

Matla is een spits die in een voetbalelftal niet zou misstaan. Ze lijkt soms wat lui en oogt wat bonkig in haar stijl, maar zij is een speler die je er als coach graag bij hebt. Paumen heeft de motivatie van Matla een duw in de goede richting gegeven. Voor haar is de oud-international een voorbeeld.

Opvallend is dat Eva de Goede, de Nederlandse aanvoerder, feitelijk de sterspeler van het collectief van jong en oud, nog niet heeft gescoord. De goals van de 32-jarige middenvelder worden nog niet gemist. Woensdag sprak zij de verwachting uit dat zij het beste voor de finale van vrijdag (12.00 uur Nederlandse tijd) heeft bewaard.

Meer over