Columnpeter winnen

Hij die zich niet (meer) in de ziel liet kijken, zet het innerlijk raampje toch op een kier

null Beeld

Het was tijdens een tamme etappe van de Giro dat Karsten Kroon op Eurosport over Tom Dumoulin verklaarde dat die bouwkundig inzicht ontbeert. Dat had hij kunnen constateren toen zijn vriend hem was komen helpen met het leggen van dakpannen op een varkenshok. Tom zat nog in zijn sabbatical, en was hevig zoekende. Ik sluit niet uit dat de dakpannen hem het laatste zetje terug in het zadel hebben gegeven want ik weet uit ervaring hoe heilzaam zo’n zen-klus kan uitpakken, zelfs zonder bouwkundig inzicht.

Bekend is dat Tom de olympische tijdrit gaat rijden in Tokio. Het plezier in de sport is terug, de benen kriebelen. Voor minder dan een schijf edelmetaal doen wij het niet. Maar wat wíj willen zal hem worst wezen. Hij laat ook niemand meer in zijn ziel kijken, behalve zijn geliefde dan.

Vorige week maakte hij zijn rentree in de Ronde van Zwitserland. Het begon met een tijdritje over 12 kilometer dus dat kwam mooi uit. De zestiende tijd klokte hij. Hoe zuinig zijn commentaar: ja, het was wel oké, maar hij miste toch wat van ‘het echte gevoel’. En dat terwijl ik uit mijn bol ging, heel stilletjes, want Tom zou de herrie niet hebben geapprecieerd. Voor iemand die zo uit de grot komt vond ik het debuut een wereldprestatie.

Zaterdag in een tijdrit de Oberalp-pass omhoog en omlaag. Resultaat: vijfde. Vijfde! En weer dat zuinige. Oef, het was harken geweest de laatste kilometer bergop, en het eerste stuk van de afdaling had hij niet de macht gehad om bij te trappen. Ik ken legio harkers die een moord zouden plegen voor zulk een onmacht. ‘Het moet beter’, zei hij, ‘maar voor nu ben ik tevreden’.

Woensdag de volgende test, het NK-tijdrijden. Ik verwacht dan een iets minder zuinig commentaar. Tom hoopt wel hersteld te zijn van een weekje Zwitserland want hij is ‘toch behoorlijk naar de kloten’. Maar alles voor het grote doel: Tokio. En als iemand zich kan vastbijten in een doel is Tom Dumoulin het wel.

Hij die zich niet (meer) in de ziel laat kijken zet het innerlijk raampje toch op een kier. Is er leven na Tokio? ‘Ik ben er niet echt mee bezig. Na Tokio ga ik daar eens rustig over nadenken’. En ik maar denken dat het stadium van het nadenken achter hem lag. Zal het antwoord van het resultaat afhangen? Met grote motoren als Ganna, Roglic en Dennis heeft hij zich in Zwitserland niet kunnen meten. Of zal het genot van de zelfkastijding voldoende zijn om te blijven koersen? Misschien staat er na Tokio alweer een nieuwe Dumoulin op, misschien ook niet.

Feit is dat hij tijdens de sabbatical meer heeft gedaan dan dakpannen gelegd. Volgens trainer Mathieu Heyboer zijn de zes weken schaafwerk tot Tokio krap bemeten, maar het gaat passen.

Meer over