Columnpaul onkenhout

Het was vreemd dat Van Gaal zich voor de gelegenheid niet even had omgekleed, hij droeg een roze polo

null Beeld

Het was helemaal niet de bedoeling en ik had me serieus voorgenomen het niet te doen, maar nu ben ik toch weer begonnen aan een column over Louis van Gaal. Het voetbal heeft zich de afgelopen weken vernauwd in één man en al zijn woorden dreunen dagenlang door.

Woensdag had ik een etentje met vijf vrienden, te weten een kapper, een fondsverwerver voor investeringsprojecten en drie sportjournalisten. Urenlang werd er gesproken over Van Gaal; over het overdreven applausje tijdens een persconferentie voor Stefan de Vrij, zijn aanval op een journalist van De Telegraaf, zijn gedachten over een minderheidskabinet, de manier waarop hij een Formule 1-auto nadoet (‘Mieeeeeuw, mieeeeeuw’) en over zijn kapsel.

Dat laatste kwam door de kapper. Hij zei dat er met het kapsel van Van Gaal iets vreemds aan de hand was, het deed hem denken aan de haardracht van Dirk Kuijt. Dit thema werd niet nader uitgewerkt.

Van Gaal zat er aan tafel gewoon bij. En toen moest ik alle filmpjes nog zien die ’s middags, een dag na de formidabele zege van Louis van Gaal op Turkije, bij de Amsterdamse amateurclub SV De Meer waren gemaakt. Van Gaal was daar vanwege de start van de actie Voetbalpassie, een initiatief van de KNVB en Albert Heijn dat amateurclubs er na corona weer bovenop moet helpen.

Het wemelde van de media bij De Meer; niet vanwege die actie, maar vanwege Louis van Gaal. De media hadden groot gelijk. Het was weer onvergetelijk, om een heleboel redenen waarvan zijn totale gebrek aan schaamte er een is. Hoe meer camera’s, hoe minder remmingen hij voelt.

Hij gaf een training aan kinderen van negen jaar, de leeftijd waarop hij zelf lid was geworden van De Meer. Het begon al goed. Van Gaal zei op luide toon tegen de kinderen dat hij ervoor had gezorgd dat íédereen een bal had! Tijdens een oefening waarbij de bal moest worden overgespeeld, kreeg een jochie te horen dat hij niet meer in zijn ‘focus’ zat.

Een ander kind werd eruit gepikt en als voorbeeld gesteld voor de rest van de groep - de oude schoolmeestertruc. ‘Hallo, waarom kijk jij mij niet aan? Als ik praat wil ik wel dat je even in mijn ogen kijk. Ik kom hier voor jullie dus je mag wel enige aandacht aan mij geven.’

Fair enough en de kinderen hadden het ondanks de onverwachte fratsen van deze wonderlijke kerel zeer naar hun zin. Een meisje, in het NOS Jeugdjournaal: ‘Hij was best wel streng, als je niet oplette. Maar als je het goed deed, was hij best aardig.’ De Meer-voorzitter Leo van Vuuren, een goede oude vriend van Van Gaal, berustend bij AT 5: ‘Het is Louis hè.’

Overigens was het, als we het dan toch over een gebrek aan focus hebben, vreemd dat Van Gaal zich voor de gelegenheid niet even had omgekleed. Hij gaf de training in zijn gewone kleren en droeg een roze polo.

De avond tevoren had hij de Turken vermorzeld in de beste wedstrijd van het Nederlands elftal in jaren. De ploeg die op het EK zo dood als een pier was, was maar op een paar plaatsen veranderd, maar de make-over was totaal. Alles was anders. Briljant gedaan.

Dat weet Louis van Gaal zelf ook wel. Om die reden zijn de laatste woorden voor Jan J. Pieterse, een puntdichter uit Haarlem die een groot deel van de totale mens Louis van Gaal als volgt beschreef:

Volgens hemzelf gaat het verhaal

dat bij zijn geboorte-aangifte de ambtenaar

opgewonden roept: ‘Écht waar?

Toch niet dé Louis van Gaal?

Meer over